Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
W czasie kryzysu, ale i rosnących nacisków ze strony Unii potrzebujemy zarówno środków, jakie mieliśmy otrzymać w ramach KPO, jak i asertywności w relacjach z instytucjami, które nie tylko nie grają z nami uczciwie, ale też nie kryją, że ich celem jest zmiana władzy w Polsce. Nawet za cenę tejże Polski zagłodzenia.
Świat mediów i ich odbiorcy trzęsą się do teraz z oburzenia po wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego na temat przyczyn kryzysu demograficznego w Polsce. Rzeczony fragment wystąpienia prezesa PiS powinien stać się oczywiście przyczynkiem do poświęconej temu zjawisku dyskusji, jak zwykle jednak jest raczej pretekstem do atakowania nielubianego przez kreatorów opinii polityka i, przede wszystkim, pomijania innych ważnych elementów jego przekazu. Tymczasem podczas weekendowych spotkań padło wiele ważnych słów na temat roli Polski w Europie po 1989 r. i dziś. Spróbujmy więc uciec od medialnej wrzawy i spójrzmy, co jeszcze zostało powiedziane.
Donald Tusk stracił kompletnie wyczucie, ma kreta wśród swoich doradców, względnie mamy do czynienia z jednym i drugim naraz. Już sam fakt, że szef Platformy postanowił równocześnie wykazać, że jego rząd za pomocą taśm obalić chcieli Rosjanie i przypomnieć wszystkim, co na tych taśmach było, był co najmniej zdumiewający.
Zaledwie kilka dni po 12. rocznicy mordu, jakiego na pracowniku łódzkiego biura PiS Marku Rosiaku dokonał Ryszard Cyba, doszło do serii napaści na inne biura poselskie tej partii. Tym razem nikt nie zginął, skończyło się na pogróżkach. Część polityków opozycji zdobyła się na potępienie sprawców tych zdarzeń, lecz już ich wyborcy najczęściej potraktowali je jako ustawkę lub powód do żartów. Zwolennicy partii rządzącej pytają, czy odpowiedzialne za ten stan rzeczy kluczowe figury polskiej polityki i mediów wiedzą, że nieustanna hodowla nowych Cybów musi doprowadzić do kolejnej tragedii. To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Gdyby jednak takowa padła, byłaby zapewne niemal równie przerażająca jak dramat sprzed 12 lat.
Nikt nie chce Jarosława Gowina na swojej liście i w koalicji. Ten jednak jest bardzo uparty. Jeśli wierzyć plotkom, upór ten zaprowadzić ma Porozumienie do egzotycznej koalicji z AgroUnią, której patronować ma pozostający w cieniu Artur Balazs.
Gdy Ryszard Cyba zamordował Marka Rosiaka, na demonstracji, będącej trochę krzykiem protestu, a trochę marszem milczenia, która odbyła się wieczorem tego samego dnia w Alejach Ujazdowskich, pojawiło się kilkadziesiąt osób. Wzburzenie skanalizowało się raczej w internecie i tam pozostało.
Gdy przypominam sobie rozmowy z ludźmi jeszcze przed czasami internetowych komentarzy, pocieszam się, że w sumie chyba zawsze tak było.
Przedstawiciele opozycji do dziś nie mogą wybaczyć PiS zerwanego kontraktu na caracale. Choć dziś nie chcą latać nimi nawet sami Francuzi, przeciwnicy naszego rządu najchętniej zamieniliby za kilka nielotów wszystkie amerykańskie i koreańskie zakupy ministra Błaszczaka.
Od lat w naszej dyskusji o polityce funkcjonują takie określenia, jak „państwo z dykty” czy „państwo z kartonu”, czasem używane przez słusznie zmartwionych kondycją instytucji, czasem zaś przez wszystko wiedzących publicystycznych krewnych smerfa Ważniaka. Mamy jeszcze „państwo, które istnieje tylko teoretycznie”, zwrot znany nam z uwiecznionych na taśmach rozmów Bartłomieja Sienkiewicza, szefa MSW za czasów PO. Teraz, gdy taśmy wróciły, okazuje się, że zobaczyć możemy jeszcze inny, choć podobny przecież model funkcjonowania organizmu państwowego – państwo z reklamówki Biedronki. Mało kogo to już dziwi, pozostaje jednak pytanie, po co było to Donaldowi Tuskowi.
Świętej pamięci Andrzej Lepper był na poszczególnych etapach działalności politycznej odbierany bardzo różnie. Najpierw widziano w nim głównie chłopskiego watażkę, wprowadzającego element przemocy do ledwo co narodzonej polskiej demokracji. Zresztą trochę na wyrost, bo ze swoimi szarpaninami nie był ani pierwszy, ani wyjątkowy, a już kilka lat wcześniej pojawiające się i znikające ugrupowania narodowo-radykalne tworzyły sobie swoje grupy skinów. Ci ochraniali nawet imprezy UPR, co zresztą też przerażało ówczesne media, o zwołanym przez Korwina „Kongresie Prawicy” piszące przez dwa „S”. Jedni bali się go jako „faszysty”, inni widzieli w Samoobronie element prowokacji służb, w końcu pierwszy raz zaczęło być o niej głośno, gdy te zwalczały rząd Olszewskiego.
W czasach zamierzchłych ówcześni celebryci pili, wsiadali za kółko, a następnie na tej podstawie bywali werbowani przez esbecję. Odsuniętą i rozciągniętą w czasie karą były późniejsze kłopoty lustracyjne. Dziś co chwila trafia nam się na drodze pijany dziennikarz, artysta, aktor czy wokalistka. Dziwnym trafem zawsze jest to osoba zaangażowana w obronę konstytucji i praworządności, zaściankową polskością zniesmaczona tak bardzo, że na trzeźwo jej nie udźwignie ani nie zawiezie autem.
Radykalizacja przekazu Donalda Tuska idzie w parze z dalszym zwiększaniem nacisku finansowego ze strony Komisji Europejskiej na Polskę. Lider Platformy zapowiada wobec przeciwników politycznych działania w stylu autorytarnym, takim też posługując się językiem. Równocześnie obiecuje, że w momencie przejęcia władzy odblokuje wszelkie zastopowane dziś unijne środki dla Polski. I jak na zawołanie pojawiają się niepotwierdzone informacje, że Unia nie będzie wypłacać naszemu krajowi nie tylko pieniędzy z KPO, lecz również z funduszu spójności, a w perspektywie – z wszystkich innych funduszy.
W kończącym się tygodniu zwróciły moją uwagę trzy informacje z szeroko pojętego środowiska feministycznego. Dla konserwatysty feministki to wdzięczny przedmiot nie zawsze wyszukanych żartów, ale ten tekst raczej wesoło się nie zapowiada.
Do historii, która nie daje jednak o sobie zapomnieć, przeszła wymiana uprzejmości między Donaldem Tuskiem a dworem Putina, w wyniku której pierwszy stał się już na zawsze „naszym człowiekiem w Warszawie”, a ten drugi „naszym człowiekiem w Moskwie”. Czy Putin jest dziś człowiekiem Platformy w Moskwie?
Pod koniec zeszłego tygodnia niczym wybuch prawdziwej bomby konserwatywne media, a wraz z nimi ich czytelnicy i politycy partii rządzącej przyjęli informację o wyborze przez Senat ławników do Sądu Najwyższego. Spośród 30 osób 26 to nominaci Komitetu Obrony Demokracji, kandydatów wskazują bowiem „organizacje społeczne”, choć w tym przypadku mamy przecież do czynienia z ruchem politycznym. Jednak taki, a nie inny wybór senatorów to problem bardzo poważny, ale nie jedyny. To, co się wydarzyło, było bowiem możliwe do przewidzenia od dwóch lat, i nie sposób nie postawić pytania, czemu nie pojawiła się żadna próba niedopuszczenia do tego skandalu.
Na Netfliksie pojawił się dość ciekawy, współczesny francuski dramat, zatytułowany „Athena”. Athena to nazwa dzielnicy, zamieszkałej przez mniejszości etniczne, których, jak wiemy, we Francji jest sporo, co budzi szeroko komentowane i u nas problemy. Film, co warto docenić, od tych ryzykownych tematów nie ucieka.
Borys Budka, jak większość jego kolegów z PO, ma nie lada kłopot z tymi reparacjami. Wprost nie może powiedzieć, że ich nie chce i że się nie należą, ale i stanąć w interesie Polski ze znienawidzonym rządem też nie może. Tak samo, jak w każdej innej sprawie, która w teorii powinna wymykać się politycznym podziałom, a w praktyce pada jednak ich ofiarą, jak przekop mierzei czy Baltic Pipe.
Wypowiadający się w mediach przedstawiciele opozycji, a także sympatyzująca z Platformą większość środowiska dziennikarskiego próbują stworzyć wrażenie, że sprawa wpisu, w którym Radosław Sikorski oskarżył USA o spowodowanie wycieków z gazociągów Nord Stream i Nord Stream 2, jest już definitywnie zamknięta. Tymczasem mamy do czynienia z sytuacją nadającą nowy sens krążącym od lat pytaniom i wątpliwościom dotyczącym tego polityka, która mimo prób zaklinania rzeczywistości prawdopodobnie już nie ucichnie.
Ten poboczny wymiar wojny, dotyczący bardziej samej Rosji, niż Ukrainy, bardzo często umyka Zachodowi. Jest to o tyle ciekawe, ze przecież to Zachód lubi być strażnikiem równości, tak mocno wyczulonym na wszelki rasizm. Szukającym go w policyjnych śledztwach, prasowych kronikach kryminalnych czy bibliotekach z klasycznymi pozycjami literatury. Nie widzi go lewica, nawet ta antyputinowska, o tej wciąż ślepo wpatrzonej w Rosję nawet nie wspominając. Systemowy rasizm, którym w ramach samobiczowania uwielbia swe sumienie obarczać Ameryka, w dzisiejszej Rosji ma się znakomicie. Nie jest w niej niczym nowym, jednak w chwili, gdy trzeba wysyłać kolejne porcje armatniego mięsa na front, nabiera nowego znaczenia.
Wynik wyborów we Włoszech stał się dla mainstreamu okazją do tradycyjnej histerii, ale też niesamowitych fikołków. Przedstawiciele Europejskiej Partii Ludowej muszą kluczyć, jednocześnie załamując ręce nad zagrożeniem, jakim ma być premier Giorgia Meloni, i gratulując, cieniutkiego zresztą, sukcesu jej koalicjantom z Forza Italia.