Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
„Licznik Grodzkiego” tyka sobie spokojnie i wszystko wskazuje na to, że tak sobie dotyka do końca kadencji. Potem może się wiele zmienić, ale też, obawiam się, nie dlatego, że marszałek Senatu straci immunitet lub z niego zrezygnuje, prędzej sprawie zostanie ukręcony łeb.
Pracownia, czasem uważana za nadworną sondażownię PO, wypuściła sondaż, w którym partia ta o 4 proc. wyprzedziła PiS. Ten sam schemat powtarza się regularnie. Kantar Public wrzuca ranking, w którym opozycja zdobywa pierwsze miejsce, budząc euforię jej sympatyków. Następnie nie znajduje to potwierdzenia u innych, a nawet w kolejnych słupkach tej samej firmy, po czym… rzecz powtarza się po miesiącu, ogłaszana jako trzęsienie ziemi.
W „Gazecie Polskiej” Piotr Lisiewicz apelował, by zwracać uwagę, kto teraz będzie krytykował pomysł powołania komisji weryfikacyjnej mającej badać wszelkie przejawy działań na rzecz Rosji w polskiej energetyce. Lista oponentów zapełnia się szybko. Trudno się temu dziwić, choć komisja jest w jakimś stopniu spełnieniem postulatów samej opozycji, powstanie tego organu jest jej bardzo nie na rękę, zwłaszcza w kształcie zaproponowanym przez Prawo i Sprawiedliwość. Zauważmy też, że to nie pierwsza sytuacja, w której najpierw pojawia się postulat podobnego śledztwa, a następnie zostaje on porzucony przez swoich pomysłodawców.
Emocje piłkarskie jako takie są mi właściwie obce, choć nie zawsze tak było. Jako dziecko czasem oglądałem ze starszymi mecze w telewizji, czasem natomiast słuchałem ich w radiu i jakoś po latach z tych wszystkich spotkań zapamiętałem tylko dramatyczny moment radiowej transmisji, w którym piłkarz polskiego klubu strzelając karnego, nie trafił do bramki jednej ze światowych potęg.
Znany aktor twierdzi, że nie miał świadomości, iż potrącił człowieka, później zaś, gdy po raz pierwszy miał zostać skonfrontowany z faktami przez goniącą go ofiarę wypadku, nie zatrzymywał się, bo bał się krzyczącego na niego i machającego rękami obcego.
Gdy na Ukrainę kolejny raz spadają bomby w kolejnym potężnym ostrzale, liderzy „starej Europy” mówią, że z Rosją trzeba rozmawiać. Że będzie trzeba wrócić do tego, co było przed wojną, jakby to właśnie do wojny nie doprowadziło. Emmanuel Macron idzie chyba nawet dalej niż Olaf Scholz, deklarując, że potrzebne są jakieś gwarancje bezpieczeństwa, więc pewnie bezkarności, dla Putina.
Ostatnie deklaracje Włodzimierza Czarzastego mogą mocno zaskakiwać, gdy prześledzi się losy lewicy od czasu objęcia przez niego sterów po Leszku Millerze. Choć Czarzasty, z pozycji tradycyjnie postkomunistycznej, pozostawał długo ostrym i czasem niewygodnym krytykiem III RP, a w ostatnich latach zaznaczał odrębność i podmiotowość kierowanej przez siebie partii, dziś wydaje się jedynym adresatem, do którego trafiają apele Donalda Tuska o stworzenie jednej listy wyborczej.
740 dni trwała rozłąka sędziego Igora Tulei z warszawskim sądem okręgowym. Wrócił jednak, przywrócony decyzją nieuznawanego przez siebie sądu, podtrzymującego albo zmieniającego, nie ma to żadnego znaczenia, decyzję innego nieuznawanego przez siebie sądu. I tak się to kręci.
Dni mijają, robi się chłodniej, a że, zanim pojawiły się dostawy węgla, sam prezes PiS mówił, iż w tym sezonie grzać trzeba tym, co się będzie miało pod ręką, opozycja wciąż grzeje temat jego wypowiedzi o kobietach dających w szyję.
W styczniu 2014 r. odbyła się pamiętna, uwieczniona na taśmach rozmowa Radosława Sikorskiego z Jackiem Rostowskim. To właśnie wtedy ze strony Sikorskiego padły słowa, że „można zaj…ć PiS komisją śledczą”, która miałaby badać jeden z epizodów rozwiązania WSI przez Antoniego Macierewicza. Jak wiemy, do niczego takiego nie doszło, za to ile się nasłuchaliśmy taśm i o taśmach, to nasze.
Całkiem sporo uwagi, również po stronie prawicowej, przyciągnęło niedawne wystąpienie Donalda Tuska poświęcone kwestiom ekologicznym. Zainteresowanie tematem zwiększyło pojawienie się obok Tuska młodej aktywistki Dominiki Lasoty. Dla mediów sympatyzujących z Platformą było to „wtargnięcie”, znakomicie jednak przez lidera PO wykorzystane. Dla innych rzecz od początku wyglądała na ustawkę. Podsumujmy to, co w wystąpieniu słychać było od razu, a co można z niego wnioskować po głębszej analizie.
Gdy Boris Johnson żegnał się z fotelem premiera Wielkiej Brytanii, opozycja angielska nie cieszyła się nawet w połowie tak jak polska. Cóż, laburzyści wiedzieli, że i tak władzy na razie nie dostaną, a do końca kadencji konserwatyści mogą jeszcze poprawić sobie z nowym przywództwem sondaże. Potem działo się w Wielkiej
Gdy radny Kałuża zdecydował się na zmianę barw partyjnych, dając PiS większość w sejmiku na Śląsku, wrzaskom nie było końca. Gdy ten sam manewr wykonuje jednak marszałek, dotąd z PiS, politycy opozycji nowemu koledze gratulują, a opluwają przy tym, co oczywiste, radnego Kałużę.
W weekend grupa 447 sygnatariuszy, którą chyba śmiało można określić środowiskiem „Gazety Wyborczej”, opublikowała list wzywający partie opozycyjne do stworzenia jednej, wspólnej listy w przyszłorocznych wyborach do Sejmu. Opozycja tymczasem dogadana jest według wielu źródeł w sprawie Senatu, gdzie powtórzyć ma, raz już przecież skuteczny, pomysł „paktu senackiego”, rozszerzonego tym razem o ugrupowanie Szymona Hołowni. Jednak na przełożenie tego schematu na Sejm ani liderzy, ani duża część wyborców, ochoty już nie mają, traktując ten plan jako pomysł nie tyle na wygraną, ile na bardzo silne wzmocnienie pozycji Platformy Obywatelskiej.
Strzeżonego Pan Bóg strzeże – głosi stara mądrość. Okazuje się, że i bardziej lekkomyślnym czasem ta boska ochrona przysługuje, choć nie zawsze i nie wszystkim. Przekonałem się o tym we wtorek, gdy najpierw polski, a później światowy internet rozpaliła wiadomość, która mogła być pierwszą jaskółką III wojny światowej, a okazała się (co nie ujmuje jej dramatyzmu, zwłaszcza dla dwóch śmiertelnych ofiar z Przewodowa i ich najbliższych) najprawdopodobniej jedynie odpryskiem ukraińskiej obrony przed zmasowanym rosyjskim atakiem, jaki tego dnia został przypuszczony na miasta i infrastrukturę naszego sąsiada.
W pierwszej części tego tekstu pozwoliłem przemówić świeżym emocjom po piątkowym Marszu Niepodległości. Jednak spisane na gorąco impresje zakończyłem stwierdzeniem, że przed najważniejszą imprezą patriotyczną rozgrywającą się w jednym miejscu i czasie rysują się kłopoty. Jest bowiem dość prawdopodobne, że na wygląd i przebieg Marszu Niepodległości w 2023 r. duży wpływ będą mieć wybory parlamentarne, które odbędą się kilka tygodni wcześniej. Ale nawet utrzymanie się przy władzy Zjednoczonej Prawicy nie jest gwarancją zachowania dotychczasowej formuły. Nadziei natomiast, jak zawsze, upatrywać należy przede wszystkim w uczestnikach tej manifestacji.
W 2016 r. w Gdańsku odbyła się wielka impreza z okazji 30-lecia Trybunału Konstytucyjnego. Sędziowie, wówczas dowodzeni jeszcze przez prof. Rzeplińskiego, jedli, pili i bawili się za pieniądze niemieckiej Fundacji Adenauera i anonimowych prywatnych darczyńców.
W piątek ulicami Warszawy przeszedł kolejny Marsz Niepodległości. Tym razem jego organizacja była zagwarantowana wyrokiem sądu, który zgodnie z opinią wojewody i organizatorów uznał marsz za wydarzenie cykliczne, nie zachodziło więc ryzyko zdelegalizowania imprezy przez zawsze skore ku temu władze miasta. Co za tym idzie, nie był potrzebny, jak choćby rok temu, „ratunkowy” patronat władz państwowych. A jednak edycję tegoroczną można pod pewnymi względami uznać za bliźniaczą wobec Marszu Niepodległości z roku 2021. Istnieją też przesłanki, że nad tą coroczną demonstracją zbierają się czarne chmury – nie tylko w znaczeniu dosłownym. W piątek jednak, choć na deszcz zanosiło się przez wiele godzin, przynajmniej do zakończenia przemarszu nie padało i może tu należy szukać dobrej wróżby.
Nie tak dawno w kontekście innego nowego polskiego filmu, „Orlęta. Grodno 1939” Krzysztofa Łukaszewicza, pisałem dla Niezależnej, że „jednak można” – można zrobić przyzwoity, ba!, dobry nawet polski film fabularny o w miarę nowej historii.
Nie wiem, czy to smutny żart, czy samoupokorzenie OPZZ, wiem jednak, że zrobienie z Donalda Tuska twarzy kampanii na rzecz praw pracowniczych to jedna z dziwniejszych i bardziej niepokojących rzeczy, jakie przytrafiły się w historii polskiego ruchu związkowego.