Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Każdy nowy dzień przynosi jakieś wiadomości stawiające Radosława Sikorskiego w nie najlepszym świetle. Czasem są to rzeczy duże, jak firmowanie „prestiżowej, międzynarodowej konferencji” organizowanej przez Zjednoczone Emiraty Arabskie, a niekiedy mniejsze, jak niezbyt uprzejmy list do dziennikarki czy nieprzekonująca próba obrony ze strony zainteresowanego.
Weto Andrzeja Dudy do ustawy o Sądzie Najwyższym zaskakująco spokojnie przyjęli sympatycy Zjednoczonej Prawicy i politycy opozycji. To pierwsze wytłumaczyć można mieszanymi uczuciami, jakie w twardym elektoracie PiS budziły niepewne przecież ustalenia z Komisją Europejską. Posłowie opozycji natomiast jeszcze w piątek zdążyli ogłosić w mediach, że prezydent poparł ich argumenty o niezgodności ustawy z konstytucją. To nie do końca prawda, Duda kwestionuje bowiem akurat te wątki przepisów, które opozycja chciałaby rozwijać w nieakceptowalnym dla niego kierunku (głębszego kwestionowania prezydenckich kompetencji, z poważnymi następstwami dla obywateli). Jednak faktycznie jeśli ktoś może z tego weta wyciągnąć polityczną korzyść, będzie to antyrządowa strona politycznego konfliktu.
Przemysława Czarnka atakuje się na wiele sposobów, tymczasem zaryzykuję stwierdzenie, że jego ostatnie decyzje finansowe mają charakter nie tyle towarzyski czy polityczny, jak chce się to wmówić odbiorcy, lecz w pewnym stopniu zwyczajnie państwotwórczy.
Odkąd liderka Porozumienia Magdalena Sroka ogłosiła wspólną przyszłość dawnego liberalnego skrzydła Zjednoczonej Prawicy i populistycznej w najgorszym tego słowa znaczeniu AgroUnii, kolejne dni przynoszą informacje o odejściach działaczy.
Kto wie cokolwiek o polskiej polityce ostatnich lat, nie może być specjalnie zaskoczony faktem, że trwająca już, choć wciąż nieoficjalna, kampania wyborcza przybiera postać wojny totalnej. Dziwić może jednak to, że w czasie próby walki wszelkimi metodami z PiS równolegle wybuchają kolejne konflikty wewnątrz opozycji. Brutalność języka, jakim liberalna większość zwalcza kolejnych wrogów wewnętrznych, nie różni się niczym od tego, który dotąd wydawał się zarezerwowany dla wypowiedzi na temat PiS.
Na kilka miesięcy przed wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych zacząłem najpierw łapać się na takiej myśli, a później nawet wyrażać ją w swoich wystąpieniach publicznych: w ostatnim roku prezydentury Donalda Trumpa polska prawica zbyt ryzykownie postawiła wszystko na jedną kartę, zakładając reelekcję konserwatywnego prezydenta. Obawiałem się w związku z tym, że w przypadku witanej przeze mnie raczej niechętnie, lecz niestety z upływem czasu coraz bardziej realnej wygranej Joe Bidena stracić możemy naszą dobrą pozycję w relacjach z Amerykanami.
To musi być wspaniałe – być częścią wielkiej, demokratycznej rodziny. Mieć po swojej stronie moralną rację i trochę mniej moralne instytucje Unii Europejskiej. Mieć swoje niezależne sądy, niezłomnych prokuratorów, doktrynę Neumanna.
Im bardziej sondaże pokazują, że wojenna retoryka Platformy, połączona ze złym społecznym odbiorem Donalda Tuska, nie służy ugrupowaniu, tym bardziej brnie ona w szkodliwy dla siebie i dla polskiego życia politycznego radykalizm. Ogłoszenie, że znany z politycznego zadymiarstwa Sławomir Nitras odpowiadać ma za przebieg wyborów, wskazuje, że Tusk sam proces wyborczy, a nie tylko kampanię, zamienić chce w awanturę.
W czerwcu 2019 roku Stanisław Gawłowski, wówczas jeszcze poseł Platformy Obywatelskiej, już jednak znajdujący się w poważnych tarapatach i po pierwszych aresztowaniach, udostępnił na Twitterze zmanipulowaną grafikę. Mapka, będąca dotąd odwzorowaniem wyniku wyborczego PiS z wyborów do Parlamentu Europejskiego stała się u Gawłowskiego mapą statystyk występowania przypadków przemocy w rodzinie.
Język niemiecki znam bardzo słabo, ale nawet przy tej mojej znajomości nie mogę uciec od wrażenia, że w nazwisku profesora Ronalda Ascha czegoś brakuje.
Rosyjskie narracje Radosław Sikorski sufluje nie od dziś i nie od wczoraj. Biografią antykomunistycznego awanturnika, reportera z Afganistanu z brytyjskim paszportem oczarował w swoim czasie i prawicę, będąc jedną z większych, a może największą porażką kadrową i towarzyską. Jednak już w 2007 r. prezydent Lech Kaczyński próbował, bez skutku, chronić przed nim MSZ.
Na konferencji prasowej premiera Mateusza Morawieckiego i kilku ministrów w poznańskich zakładach Cegielskiego dziennikarz TVN zadał szefowi rządu pytanie o wspólny start PiS z Solidarną Polską w nadchodzących wyborach parlamentarnych. „Tak, wystartujemy razem”, odpowiedział Morawiecki i płynnie przeszedł do następnego tematu. Czy to przesądza sprawę, trudno dziś ocenić. Jednak w tej chwili sytuacja po stronie Zjednoczonej Prawicy stała się bardziej klarowna niż po drugiej stronie sporu. Po trzęsieniu ziemi w poprzedni piątek opozycją i jej elektoratem targają wciąż wstrząsy wtórne.
Po wielkich mediach nie spodziewamy się, na ogół słusznie, niczego dobrego. Afera korupcyjna w parlamencie Europejskim to dla prawicy temat wymarzony, ale dla euroentuzjastycznych liberałów bardzo niewygodny. Mimo wszystko „Wyborcza” czy TVN 24 na swoich stronach trochę o sprawie, ochrzczonej „katargate” piszą. Jednak inaczej wygląda to na dwóch czołowych portalach dziennikarskich, sympatyzujących z opozycją.
Po słowach marszałka Terleckiego o konsekwencjach wobec posłów klubu PiS głosujących przeciwko ustawie o Sądzie Najwyższym, a więc i przeciw KPO, Solidarna Polska zaczyna ponoć liczyć się z samodzielnym startem w wyborach.
Ugrupowanie Szymona Hołowni Polska 2050 ma ostatnio wiele wizerunkowych problemów, jak zachowanie senatora Jacka Burego w studiu TVP Info czy niejasności w rozliczeniach pomiędzy partią a jej zapleczem. Polska 2050 wciąż może jednak odegrać istotną rolę w nadchodzących wyborach i nowym rozdaniu. Spójrzmy na dwa filary, na których opiera się wizerunek partii Szymona Hołowni, oraz uzasadnienie jej obecności w polityce i ewentualnej strategii koalicyjnej.
Kryzys finansowy w Grecji tlił się co najmniej od lat 70., jednak jego najbardziej znana odsłona wybuchła pod koniec pierwszej dekady obecnego stulecia. Działania, które można by nazwać kreatywną księgowością, pozorowane reformy, mające umożliwić wejście do strefy euro, rosnące długi i utrata zaufania instytucji finansowych i międzynarodowych złożyły się na wielki krach, w pewnym momencie grożący nawet utratą już nie tylko suwerenności, lecz i spójności terytorialnej tego państwa.
Wśród tych sympatyków Prawa i Sprawiedliwości, którzy pozostali aktywni w mediach społecznościowych, bardzo częsta jest tęsknota za rokiem 2015. Nie chodzi jednak w tym odczuciu wyłącznie o to, że był to czas niosącego nadzieję politycznego przełomu: dwóch kampanii wyborczych w atmosferze radosnego i niecierpliwego wyczekiwania, i dwóch zwycięstw po latach przegrywania i marginalizacji. Brakuje im również obecności partii jako sprawnej machiny potrafiącej narzucać swój przekaz mediom społecznościowym.
Światem ekspertów wstrząsnął właśnie sondaż, według którego 64 proc. Polaków jest przeciwnych przyjęciu wspólnej waluty, natomiast euro chce u nas co czwarty ankietowany.
Choć do oficjalnego rozpoczęcia kampanii wyborczej pozostało jeszcze kilka miesięcy, nieoficjalnie trwa ona w najlepsze. Komentatorzy lubią powtarzać, że tak naprawdę zaczyna się ona już w momencie ogłoszenia wyników poprzednich wyborów. Jej obecny, wciąż nieformalny, lecz bardzo agresywny etap liczyć należy od powrotu Donalda Tuska do Polski. Jako kolejne punkty krytyki władz opozycja wybiera częściej niż kiedyś tematy faktycznie bliskie ludziom, takie jak drożyzna czy bezpieczeństwo. Jej problem polega na tym, że wszystkie te wątki są łatwo weryfikowalne, a weryfikacja ta zdecydowanie nie przebiega po jej myśli.
Podłą specyfiką polskiego wymiaru sprawiedliwości, która rozlała się na całą sferę publiczną jest przenoszenie odpowiedzialności ze sprawców czynów na ludzi, upominających się o prawdę.