Pierwszy raz w historii defilada w Warszawie była o wiele bardziej imponująca niż parada organizowana w Moskwie. Dla władców Kremla „dzień pobiedy” zawsze był okazją do zademonstrowania imperialnych zapędów i stojącej za nimi, jak się okazało iluzorycznej, potęgi militarnej.
Radosław Sikorski przyznał twardo, że Polska powinna zestrzelić białoruskie śmigłowce, które naruszyły naszą przestrzeń powietrzną. Warto tu jednak zauważyć, że europoseł Sikorski jest tak odważny, siedząc sobie na kanapie w dworze w Chobielinie.
Gdyby ktoś wątpił w prawdziwość wywodu twórców serialu „Reset”, powinien z uwagą obserwować obecne poczynania lidera opozycji. W odpowiedzi na umieszczenie bandytów z Grupy Wagnera tuż przy polskiej granicy Tusk rzucił absurdalne oskarżenia o rzekomym zamiarze wprowadzenia któregoś ze stanów nadzwyczajnych, a tym samym znacznego odroczenia daty wyborów parlamentarnych.
Rząd skierował do Komisji Europejskiej, a w konsekwencji do TSUE, skargę na Niemcy. Fakty są bezsporne: to z kraju jakże praworządnych i ekologicznych Teutonów wjechały do nas nielegalnie toksyczne odpady.
Opozycja konsekwentnie realizuje strategię zalewania przestrzeni publicznej lawiną kłamstw i manipulacji. Ostatnio przekazy partyjne głoszą bzdurną opowiastkę o rzekomym gigantycznym zadłużeniu państwa, „które będziemy spłacać przez kilka pokoleń”.
Europarlament wydał z siebie kolejną, entą już, rezolucję w dramatycznym tonie opisującą rzekomo zdruzgotane przez rząd w Warszawie praworządność, demokrację, wartości europejskie etc. Całe szczęście, że na straży tychże wartości stanęli eurodeputowani Eva Kaili i Marc Tarabella, którzy z pewnością już odczuli resocjalizacyjne skutki belgijskiego systemu penitencjarnego i otoczą opieką więdnącą opozycję w Polsce.
Premier Włoch Giorgia Meloni w Warszawie przypomniała właśnie całej Europie o celach, jakie przyświecały założycielom dzisiejszej Unii Europejskiej. Wspólnota Węgla i Stali z sukcesem realizowała harmonizowanie i ułatwianie wymiany gospodarczej, co w znacznej mierze przyczyniło się do odbudowy zniszczonych wojną gospodarek i ogromnego sukcesu cywilizacyjnego krajów Europy Zachodniej.
W ujawnionym przez auto- rów serialu dokumentalnego „Reset” stenogramie rozmowy Tusk–Bush najbardziej szokuje to, co w tej kluczowej rozmowie nie padło.
Nie milkną echa propozycji udziału w rozbiorze Ukrainy, jaką w Moskwie Donaldowi Tuskowi miał złożyć Putin. Sam brak reakcji polskiego premiera na tak jasno wyrażony zamiar pozbawienia Ukrainy niepodległości uwikłał Polskę w grę przeciwko bezpieczeństwu Ukrainy, Polski i Europy. Takie słowa Putina powinny włączyć wszystkie dzwonki alarmowe jako bezpośrednia zapowiedź trwającej do dziś wojny.
Ustawę o ujawnieniu putinowskich wpływów w Polsce od samego początku opozycja i jej medialni pomagierzy ochrzcili jako „lex Tusk”.
Jakiś czas temu wpadł mi w ręce pożółkły egzemplarz kierowanej wtedy przez Maurycego Mochnackiego „Gazety Polskiej” ze stycznia 1830 r. Uwagę naszych dziennikarskich antenatów w drugim miesiącu powstania listopadowego zaprzątały dwie kwestie: rozbudowa wojska i oczyszczanie Polski z rosyjskich wpływów i agentury.
Państwowa komisja ds. badania wpływów rosyjskich na bezpieczeństwo wewnętrzne RP w latach 2007–2022 za główne zadanie ma wyświetlenie i pokazanie opinii publicznej mechanizmów wpływania przez Rosję na procesy polityczno-gospodarcze w naszym kraju.
Kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada – to przysłowie powinien dziś poważnie przemyśleć Putin. Po raz pierwszy bowiem od II wojny światowej działania zbrojne toczą się na terenie Rosji.
Reakcje opozycji na pierwsze zobowiązania programowe Prawa i Sprawiedliwości były przewidywalnie histeryczne; że druga Grecja, inflacja, kupowanie wyborcy (co „chleje, bije dzieci i żony”). Donald Tusk dobrze wie, że jego aroganckie „sprawdzam” tak naprawdę oznacza sprawdzenie skali spadków sondażowych.
Prezes Sądu Okręgowego w Elblągu Marek Nawrocki od lat prowadzi w sieci ksenofobiczny i seksistowski hejt. Zasłynął skandalicznym wyrokiem, uderzającym w wolność słowa, który doprowadził do zamknięcia lokalnej gazety. Pokrzywdzonemu dziennikarzowi rację przyznał Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, przed którym reprezentował go Adam Bodnar, pracując dla Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Mimo to, jako minister, awansował sędziego Nawrockiego.
