Plan obchodów w Warszawie

Po objęciu funkcji dyktatora powstania przez Mariana Langiewicza jemu przypadła odpowiedzialność za kwestie militarne. Rząd Cywilny składał się z czterech członków, będących zarazem dyrektorami czterech wydziałów: Wojny, Skarbu, Spraw Wewnętrznych i Spraw Zagranicznych.
Cywilna organizacja narodowa była – zważywszy niesprzyjające warunki – nadzwyczaj rozwinięta. Rząd Narodowy, którego symbolem była powstańcza pieczęć, miał w społeczeństwie ogromny autorytet. Podziemna władza opierała się przede wszystkim właśnie na autorytecie i dobrowolnej zgodzie. Społeczeństwo z respektem odnosiło się do dokumentów sygnowanych pieczęcią rządową.
Ważna rola w systemie władzy należała do członków oddziałówpowstańczej policji, w tym „żandarmów wieszających” i „sztyletników”, których zadaniem było karanie prowokatorów, szpiegów i zdrajców, ale także rosyjskich żandarmów, policjantów i urzędników. Według oficjalnych danych wykonano 1593 wyroków, ale przyjąć można, że było ich około 2 tysięcy.
Po przejściu M. Langiewicza do Galicji w skład nowo powołanego Rządu Tymczasowego weszły wydziały: Wojny, Skarbu, Spraw Zewnętrznych (stosunki z organizacjami narodowymi w zaborach: austriackim i pruskim oraz z emigracją) oraz Spraw Wewnętrznych i Prasy.
17 X 1863 r. władzę naczelną jako dyktator powstania przejął Romuald Traugutt. Przeprowadził on reorganizację zarządu. Utrzymane zostały dotychczasowe wydziały, przywrócono także Wydział Policji. Ze względu na wzrastający terror uproszczono tryb urzędowania. 10 IV 1864 r. R. Traugutt został aresztowany i osadzony w warszawskiej Cytadeli, a 5 sierpnia 1864 r. – stracony w publicznej egzekucji przez powieszenie, wraz ze swoimi czterema najbliższymi współpracownikami z Rządu Narodowego. Był wśród nich Rafał Krajewski, dyrektor Wydziału Spraw Wewnętrznych.