Choć w swoim orzeczeniu TK podkreśla potrzebę lustracji sędziów, zaznacza jednocześnie, że powinna być ona „zrównoważona odpowiednimi gwarancjami” zapewniającymi odpowiednie bezpieczeństwo zarówno sędziom jak i wymiarowi sprawiedliwości.
- 2 kwietnia 2015 r. o godz. 9:00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Sądu Okręgowego w Gliwicach, czy immunitet sędziowski obejmuje odpowiedzialność za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 80 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie, w jakim nie obejmuje odpowiedzialności za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, jest niezgodny z art. 181 konstytucji – czytamy w komunikacie Trybunału Konstytucyjnego.
Cała sprawa dotyczy wątpliwości związanych ze zgodnością z konstytucją art. 80 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych w treści nadanej mu przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zgodnie z nim bowiem, immunitet sędziowski obejmuje wyłącznie odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Tymczasem Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że „choć odpowiedzialność sędziego za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego (czyli za tzw. kłamstwo lustracyjne) nie jest odpowiedzialnością karną sensu stricto, to jest ona do tej odpowiedzialności dalece podobna ze względu na swą dolegliwość i intensywność wkraczania w sferę dóbr osobistych jednostki”.
Trybunał Konstytucyjny zdecydował zatem, że również w postępowaniu lustracyjnym „w postępowaniu lustracyjnym przysługuje sędziemu – obok innych konstytucyjnych gwarancji – także gwarancja w formie immunitetu, o którym mowa w art. 181 konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne w składzie:
Piotr Tuleja - przewodniczący
Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz - sprawozdawca
Mirosław Granat (zgłosił zdanie odrębne do wyroku zgłosił sędzia TK)
Wojciech Hermeliński
Leon Kieres
