II wojna światowa

Jeden z okupacyjnych dowcipów warszawskich: „Na Placu Trzech Krzyży zorganizowano polowy punkt sanitarny, na który karetki, jedna po drugiej, zwożą rannych na froncie wschodnim Niemców. Tłum ciekawskich warszawiaków przygląda się temu, głośno i z satysfakcją komentuje. – Cicho – syczy jakaś paniusia – no, cicho! – Dlaczego cicho?! – obrusza się ktoś. – Bo nie słyszę, jak jęczą”. Latem 1944 roku wreszcie przyszedł czas, gdy miłe warszawskiemu uchu jęki Niemców były tak głośne, że nie trzeba było nikogo uciszać, by je usłyszeć.

Usunięcie z ekspozycji Muzeum II Wojny Światowej rotmistrza Witold Pileckiego, św. Ojca Maksymiliana Kolbe i błogosławionej rodziny Ulmów to skandaliczna decyzja, która wpisuje się w pewien cały ciąg wydarzeń, jakie mają miejsce od czasu wyborów. Mamy do czynienia z przekształceniem Polski w niemiecką kolonię w sensie gospodarczym, ale także polityki historycznej. Dzisiaj widzimy, że mówienie oraz przypominanie o zbrodniach niemieckich z czasów II wojny światowej, czy o polskich ofiarach i męczeństwie będzie rugowane nie tylko z systemu oświaty, ale również z muzeów – mówi Arkadiusz Mularczyk, europoseł PiS.

27 lutego 1940 roku w kompleksie Lasów Dąbrowickich, na polanie leśnej położonej między miejscowościami Dąbrowice i Tury, Niemcy rozstrzelali około 35 polskich obywateli. Dwa dni przed dokonaniem tej zbrodni, w miejscu przyszłej egzekucji, okoliczni Volksdeutsche wykopali mogiłę zajmującą powierzchnię kilkunastu metrów kwadratowych.