Tomasz Łysiak: Pałac prezydencki - Centrum Narodowej Pamięci

Im dłużej człowiek patrzy na obszar nazywany polityką historyczną czy walką o prawdę i pamięć o przeszłości, tym bardziej zaczyna się obawiać, że za chwilę utracić możemy - jako społeczeństwo - coś, co kształtowało naszą tożsamość przez dziesięciolecia: korzenie zbudowane z edukacji historycznej, kulturowej, językowej - pisze w felietonie dla niezalezna.pl Tomasz Łysiak.

Łukasz Błasikowski - KPRP

Karol Nawrocki

Gdy spojrzeć na to, w jaki sposób państwo polskie potraktowało ubiegły rok, jeśli chodzi o kwestie rocznic, to mówiąc delikatnie optymizmem to nie napawa.

Już rocznica koronowania Bolesława Chrobrego na pierwszego króla Polski – to był blamaż zupełny. Instytucje rządowe obudziły się na kilka tygodni przed wielką datą, naprędce coś szykowano, i wreszcie tysiąclecie korony polskiej uświetnił koncert na stadionie narodowym… Społeczeństwo zapamięta z tego zapewne lansujących się wówczas rekonstruktorów z Gwiezdnych Wojen i łażących tu i ówdzie stormtrooperów.

Dzięki Bogu, iż wobec takiego zagrożenia historyczną „amnezją” państwową mamy przeciwwagę – prezydenta Karola Nawrockiego.

To pałac prezydencki przejmuje obecnie rolę ośrodka dbającego o pamięć i tożsamość. To przedstawiciele prezydenta troszczą się o godne uczczenie ważnych rocznic, czy bohaterów Niepodległej. To oni pamiętają o rocznicy śmierci Piłsudskiego, Dmowskiego, czczą Powstańców Wielkopolskich i Listopadowych. Ważne, że wraz z prezydentem do jego kancelarii przeszły z IPN takie postaci, jak Rafała Leśkiewicz, Agnieszka Jędrzak, czy Jan Józef Kasprzyk. Stanowią oni wszyscy, wraz z innymi doradcami, ważną część prezydenckiego ośrodka władzy, zamieniając go w Centrum Narodowej Pamięci.

I kwestia ta jest równie ważna, jak bieżąca polityka, te czy inne ustawy, gospodarka, bezpieczeństwo, sprawy międzynarodowe.

Nie bez kozery naszym przywódcą jest ktoś, kto rozumie, jak ważną dla życia narodu i państwa jest historia. W zakresie symbolicznym nie mam więc obaw: pałac prezydencki zadba o to, żeby i w nadchodzącym roku budować pamięć przez upamiętnianie ważnych rocznic i wydarzeń.

Jak jednak wyglądać będzie sprawa innych elementów polityki pamięci? Muzeów, badań naukowych, środków na realizację projektów historycznych? Tu niestety obaw się nie pozbędziemy. I tak dziękujmy Bogu, że mamy takiego prezydenta, a dzięki niemu Centrum Narodowej Pamięci w pałacu przy Krakowskim Przedmieściu.