Oto właśnie, dopiero co, spadła rakieta w lesie tuż koło Rudnika nad Sanem na Podkarpaciu. Mój pradziadek był tam nadleśniczym (pracę rozpoczął jeszcze przed I wojną światową). Wielka Wojna przetoczyła się wówczas przez życie naszej rodziny zmuszając rodzinę do ucieczki znad linii frontu nad Sanem na rodzinne Morawy. Pradziadek wywiózł swoją żonę i dzieci – małą Zosię i rocznego Stanisława (mojego dziadka), po czym wyjechał do Wiednia, gdzie służył jako kartograf w Armii C.K. Wrócił do leśniczówki, gdy wycofało się wojsko. Z pobliskich okopów wyciągnął sprzęty domowe i meble, które żołnierze wynieśli z naszego domu, by użyć ich na linii umocnień. Do dzisiaj, w niektórych, są ślady po tamtej wojnie: np. w szafie stojącej w salonie, który kiedyś służył pradziadkowi za kancelarię, widnieją dwie dziury po odłamkach. A w kuchni inna „pamiątka” z czasu wojny. Czasem pokazujemy ją znajomym i przyjaciołom, gdy siadamy przy starym stole. Kiedy podniesie się obrus widać dziurę po pocisku, który przeszedł na wylot przez blat. Patrzy człowiek na tę dziurę w blacie kuchennego stołu, przy którym jadali prababcia i pradziadek, i myśli sobie: jak bardzo wojna kiereszuje życie człowieka…
Na każdym poziomie – tym fizycznym, tym emocjonalnym, tym dotyczącym poczucia bezpieczeństwa. I tak właśnie dzieje się obecnie w Polsce. To już są konkretne wojenne szkody, które odczuwamy. Choćby traumy czy lęki związane z upadającą rakietą gdzieś niedaleko twojego domu, twojej leśniczówki, twojego miasteczka. Wojna już tu jest…