Z rozbawieniem obserwuję reakcje specjalistów od „faszyzmu po polsku” po 11 listopada. Zza teatralnych gestów pełnych histerii wyziera rozczarowanie – oni naprawdę liczyli, że spełnią się najczarniejsze scenariusze dotyczące choćby stołecznego Marszu Niepodległości. Od dawna ćwiczyli sarkastyczny ton: „Już my znamy te wasze rodziny z dziećmi, to wszystko neofaszyści”.
Sytuacja jest napięta. Z Sydney na Twitterze nadaje przywódca ruchu oporu. Profesor Wojciech Sadurski, prawnik, ogłosił w internecie powołanie Obywatelskiego Trybunału Stanu.
W publicystycznej aktywności Agnieszki Holland widać nienawistne i antyhumanistyczne elementy propagandy komunistycznej z czasów stalinowskich.
Kilkanaście tysięcy członków i sympatyków klubów „Gazety Polskiej” uczestniczyło w Warszawie w uroczystościach 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości
Niedziela była wielkim biało-czerwonym świętem. Wziąłem udział w marszu, tak jak zapewne wielu z Państwa. Dawno nie czułem się tak dumny z Polski jak podczas tego marszu.
Zupełnie przypadkiem powstał krótki cykl poświęcony wadom polskiej prawicy, no to w podsumowaniu ostatni, ale bardzo ważny raz. Po wyborach okazało się, że prawica nie umie cieszyć się ze zwycięstwa, natomiast od znacznie dłuższego czasu jest problem z uznaniem porażki.
Opcja postkomunistyczna i liberalna zwycięża zwykle na ziemiach północno-zachodnich, a patriotyczno-konserwatywno-katolicka na południu i wschodzie.
Nasze Kresy Wschodnie to ziemie uświęcone krwią wielu męczenników, którzy ponosili w ostatnich dwóch wiekach śmierć za wolną i niepodległą ojczyznę. Szczególnymi miejscami są Wilno i Lwów. W tych dniach wspominamy mieszkańców kresowych stanic, ich daninę krwi oraz ich zaangażowanie na rzecz wolnej Polski.
Z mnóstwa różnorodnych inicjatyw zrealizowanych dla uczczenia 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości jedna była dla mnie szczególnie wzruszająca: w wielu szkołach w ostatni dzień nauki przed świętem, czyli 9 listopada, punktualnie o symbolicznej godzinie 11.11 rozbrzmiał hymn państwowy.
Choć to, co się ostatnio dzieje, może napawać goryczą, nie dajmy się. Nie w ten weekend. W ciągu ostatnich stu lat bywało przecież znacznie gorzej. A dziś Polska trwa – dumna i niepodległa – i nie zanosi się, by miało się to zmienić. W niedzielę myślmy o tych, którym to zawdzięczamy.
Nie ma wątpliwości – liberalnej i lewicowej opozycji zależy przede wszystkim na tym, żeby Święto Niepodległości odbiło się, niczym w krzywym zwierciadle, jak najbardziej niekorzystnymi komentarzami w zagranicznych mediach. O czymś podobnym marzy zapewne jawna i skryta rosyjska agentura.
Prawdę mówiąc, nie bardzo mnie interesuje, jak i czy w ogóle Agnieszka Holland patrzy w lustro. Co najwyżej ciekawi mnie, jak można łączyć realny, wręcz bezdyskusyjny talent z takim zezwierzęceniem uczuć. Bo jedno jest pewne – po ostatnim ataku Agnieszki Holland na nielubianych przez nią polityków, gdzie „argumentem” przeciw nim miał być fakt, że ich rodzice zginęli tragicznie, nikt, kto postrzega siebie jako wychowanego w wartościach zachodniej cywilizacji, nie powinien podać jej ręki.
W polityce trzeba wiedzieć, kto stanowi dekorację, a kto jest perspektywiczny. Kto jest dla kogo trampoliną i jakimi zasobami – służby, kasa, cechy charakteru – dysponuje. Kiedy 27 września 2017 roku napisałem żartobliwie, że „RAZ … złożył hołd lenny Pawłowi Kukizowi, ale nikt mu widocznie nie powiedział, że perspektywiczny jest zupełnie kto inny i powinien napisać pochwałę piwa Ciechan.
Setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości przypada na czas, w którym staramy się wzmocnić na nowo odzyskaną polską państwowość.
W przyszłym roku wybory parlamentarne i prezydenckie na Ukrainie. Dobiega końca kadencja pierwszych pomajdanowych władz. Czas na pierwsze podsumowania.
Już w niedzielę będziemy (mam nadzieję, że wszyscy) mniej lub bardziej hucznie świętować 100-lecie polskiej niepodległości. Na fali zamieszania wokół organizacji Marszu Niepodległości i jakże nam dobrze znanej polsko-polskiej wojenki o to, czyja wizja celebrowania tego święta jest najwłaściwsza, warto dla odmiany pochylić się nad tym, co nas łączy. Pomóc w tym może najnowszy dokument Konrada Szołajskiego o wdzięcznym tytule „Dobra zmiana”.
11 listopada to we Francji, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie, Niemczech, Belgii, we Włoszech, częściowo w USA jedna z najważniejszych dat, ale z innego powodu niż dla nas. Uroczystości tego dnia mają tam charakter swego rodzaju Zaduszek.
Gdy piszę te słowa, nie wiem, jaka będzie decyzja sądu wobec marszu narodowców. Sam wychowałem się na tradycjach piłsudczykowskich. U narodowców nie podobała mi się krytyka idei Międzymorza, a nawet sojuszu z USA. Na szczęście nie dotyczy to większości. To jednak nie powinno mieć żadnego wpływu na ocenę ich prawa do wyrażania poglądów. Po jednej stronie mamy idee radykalne i anachroniczne, ale po drugiej stoi oficer komunistycznych służb specjalnych, który zakazuje patriotom prawa do wyrażania poglądów.