To jeden z tych projektów ustaw, który budzi sporo kontrowersji. W Sejmie omawiana jest zmiana przepisów regulujących działalność doradców i pośredników odszkodowawczych.
O Austrii znów głośno. Podobnie było, gdy wybory do parlamentu w Wiedniu wygrała Austriacka Partia Ludowa kierowana przez najmłodszego szefa MSZ w Europie Sebastiana Kurza. Zaraz potem został on najmłodszym premierem. Miał wtedy 31 lat. W tym samym czasie o Austrii było jeszcze głośniej z innego powodu: partia antyimigracyjna i antyunijna – jak to określał europejski establishment – czyli Wolnościowcy, weszła w skład rządu w Wiedniu.
Czasem może się wydawać, że totalna opozycja to kraina po drugiej stronie lustra, świat groteski. Niestety, jej działania są jak najbardziej realne, a organizowany przez nią karnawał kretynizmu staje się coraz głośniejszy. Najnowszy przykład: idea „decentralizacji” Polski. Postulat, który gdyby został zrealizowany, doprowadziłby do chaosu i ograniczenia suwerenności naszego państwa. Czy to realne zagrożenie? Raczej nie.
Licznik oglądalności filmu braci Sekielskich zatrzymał się na liczbie 22 mln odsłon. Tydzień po wyborach, znacznie przegranych przez opozycję, już mało kto mówi o problemie pedofilii w Kościele. Przycichły również głosy polityków domagających się państwowej komisji, a główny wilk sfory atakującej Kościół ucieka w popłochu z życia publicznego.
Kontekstem porozumienia polsko-amerykańskiego o rozszerzeniu i utrwaleniu obecności wojskowej USA w Polsce oraz o zakupie przez Polskę najnowszych amerykańskich samolotów wielozadaniowych F-35 jest m.in. poważny kryzys w relacjach amerykańsko-tureckich.
Takiego złodziejstwa, z jakim mieliśmy do czynienia przy okazji afery związanej z oszustwami vatowskimi, próżno szukać w najnowszej historii Polski.
Do dziwnego sojuszu doszło w Mołdawii. W celu odsunięcia od władzy oligarchy Vlada Plahotniuca Zachód (Waszyngton i Bruksela) naciskał na proeuropejski blok polityczny ACUM, by ten zawarł koalicję z socjalistami – postkomunistyczną i prorosyjską Partią Socjalistów Republiki Mołdawii (PSRM). Na tych ostatnich z kolei naciskał wysłannik Putina Dmitrij Kozak, by mimo drastycznych różnic sprzymierzyli się z antyrosyjskim (!) stronnictwem.
XIV Zjazd Klubów „Gazety Polskiej” był wydarzeniem bez precedensu. Nie tylko dlatego, że wzięli w nim udział prezes Jarosław Kaczyński, premier Mateusz Morawiecki, nowy minister finansów Marian Banaś czy szef gabinetu politycznego premiera Marek Suski, a także wielu, wielu innych znamienitych gości, jak Antoni Macierewicz, który zawsze z nami był i nie opuścił żadnego zjazdu.
4 czerwca w Gdańsku miał się urodzić nowy ruch polityczny. Przegrane przez Koalicję Europejską wybory do europarlamentu nieco utrudniły ten plan, ale nie na tyle, aby zrezygnować z ambitnego celu, który Grzegorz Schetyna określił, mówiąc, że pomysł na pokonanie PiS gdzieś jest, „tylko trzeba go dobrze znaleźć i wiedzieć, z kim go szukać”.
Zapowiadane na 4 czerwca w Gdańsku nowe otwarcie dla opozycji bardziej przypominało zamknięcie. I teraz można czekać na tego, kto ostatni zgasi światło.
Dobry nastrój powyborczy ciągle się utrzymuje, wprawdzie w stanach średnich, ale przecież nie da się trwać w euforii bez końca, a gdyby nawet się dało, byłoby to niezdrowe. Cieszę się nie tylko z tego, że wybory poszły genialnie, cieszy mnie też kompletna indolencja nieboszczki Koalicji Europejskiej. I nie jest to radość z cudzego nieszczęścia, ale ze szczęścia, które nie opuszcza Polski.
Członkowie i zwolennicy Konfederacji krzyczą, jakimi to są wielkimi patriotami, gdyż walczą z roszczeniami żydowskimi, a tymczasem inni nazywają ich rosyjską agenturą. Nie o szpiegostwo tu chodzi, jak chcieliby konfederaci wyśmiewający zarzuty, tylko o zatruwanie umysłów rosyjską propagandą. Jeden słuszny punkt za program nie wystarczy, chyba że ma legendować zasadniczy przekaz.
W ostatnich wyborach obalono chyba wszelkie stereotypy dotyczące elektoratu PiS-u – o szklanym suficie poparcia, które „nie przeskoczy 30 proc.”, o tym, że duża frekwencja szkodzi, że wyborcy chodzą głosować wcześnie rano i po kościele, że exitpolle zawyżają, że wyborcy PiS nie głosują w wyborach europejskich…
Z polityką międzynarodową jest jak z gospodarką: dobrą koniunkturę trzeba umieć wykorzystać. Tego właśnie mogą nam zazdrościć Europa i świat: znakomicie wykorzystujemy hossę w gospodarce, jak i w polityce zewnętrznej. Donald Trump nie dość, że nie wtrąca się w nasze sprawy wewnętrzne, to jeszcze chwali i podkreśla, że z naszą demokracją jest OK. Wie, że te same środowiska liberalno-lewicowe atakują i jego, i nas.
„To już jest pogrom! Prowadzimy z Izraelem 4-0”. Wpis, który pojawił się na fanpage’u PZPN, wywołał zgorszenie w redakcjach „Polityki” i „Gazety Wyborczej”, które postanowiły upolitycznić słowo w żargonie sportowym oznaczające bardzo dotkliwą porażkę, klęskę przeciwnika. Obie redakcje „pomogły” światowym mediom nadać sprawie antysemicki charakter.
Plany były ambitne, zapowiedzi szumne, nadzieje ogromne. Tyle, że od samego początku kwestia wspólnego budżetu strefy euro stała pod dużym znakiem zapytania. Poważnie zadłużone kraje eurolandu liczyły na to, że dzięki wsparciu z tego źródła uda im się podreperować słabą sytuację finansów publicznych. Przed szczytem strefy euro 21 czerwca niczego takiego nie należy się raczej spodziewać.
4 czerwca, przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów w Warszawie, odsłonięto kamień węgielny pod budowę pomnika premiera Jana Olszewskiego. Dlaczego tego dnia? Bo 4 czerwca to nie tylko 30. rocznica prawie wolnych, czyli w rzeczywistości koncesjonowanych, sterowanych przez komunistów wyborów, ale też 27. rocznica obalenia rządu mecenasa Olszewskiego.
Tym, co decyduje o historycznym wymiarze spotkania Duda–Trump, jest szansa na odwrócenie odwiecznego fatalizmu naszego geopolitycznego położenia. Od wieków Polska wydawała się skazana na zmielenie przez dwa ogromne koła młyńskie żywiołów rosyjskiego i niemieckiego.