W debacie publicznej pojawiają się różne tematy. Niektóre z nich są naprawdę ważne i wymagające dłuższej i pogłębionej dyskusji. Inne to efemerydy w rodzaju: ktoś coś powiedział o kimś, a ten drugi mu odpowiedział. Ot cała sprawa… Kwestia zamówień publicznych to zagadnienie zdecydowanie odnoszące się do pierwszego ze wskazanych przykładów.
Trudno o bardziej dobitny symbol przemocy politycznej przebranej w prawnicze togi niż sędzia Marek Safian z nieukrywaną satysfakcją ogłaszający wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Pan sędzia dał się bowiem poznać jako fanatyczny przeciwnik obecnej, demokratycznie wybranej władzy, co stanowi wystarczający powód do wyłączenia go ze składu orzekającego.
„Znać się jak Lubnauer na bananach” lub „wiedzieć tyle, co Nowoczesna o orangutanach” powinno wejść na stałe do polskich słowników frazeologicznych. Wszystko po wypowiedzi jednej z liderek Koalicji Europejskiej, która w Polskim Radiu 24 stwierdziła: „6-letnia córka znajomych w ogóle nie je bananów. Wie, że by prowadzić plantację bananów, trzeba wycinać lasy, i w ten sposób zabija się orangutany”.
Każdy z nas ma wybór. Możemy być częścią stada dzikusów z małych miasteczek, przekupnych i myślących tylko o 500 plus. Ale możemy być ponad to. Możemy stać się szanowanymi Europejczykami, z przypadku Polakami, z wyboru ducha konsumentami ostryg w Bretanii i wina w Toskanii (cytując autorytet PO, profesora Króla).
Od wielu lat trwają w Polsce prace nad Narodowym Planem dla Chorób Rzadkich. Jego najnowsza wersja trafiła właśnie do konsultacji społecznych. To krok naprzód, ale do skoordynowanej opieki wciąż daleko. Najwyższy czas naprawić ten poważny błąd, charakterystyczny dla III RP.
Zarówno konflikt wokół Westerplatte, jak i interwencja rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara w sprawie mordercy 10-latki to sytuacje pozwalające Prawu i Sprawiedliwości wykazywać się w dziedzinach, na których partia Jarosława Kaczyńskiego przez lata budowała swoją popularność i tożsamość. Kolejny raz odczytanie społecznych emocji wygrywa z dogmatami współczesnego, zakochanego w sobie liberalizmu.
Według badań Pew Research Center laicyzacja polskiej młodzieży postępuje najszybciej na świecie. W wiek reprodukcyjny wchodzi właśnie pokolenie rodziców wychowane na Jerzym Owsiaku i Kubie Wojewódzkim. I trudno od nich wymagać, by swoim pociechom przekazali coś więcej niż antydekalogowe przykazanie „róbta, co chceta”.
Serce rośnie (choć z drugiej strony nikogo chyba nie powinien cieszyć niczyj upadek), gdy patrzy się na postępujący kryzys totalnej opozycji. W ostatnich tygodniach każdy jej ruch był na tyle skuteczny, że poparcie dla partii rządzącej biło kolejne rekordy. Wynosi już niemal 48 proc., a wydaje się, że Schetyna i jego poplecznicy nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. Przesadzam?
W niektórych mediach podniesiono larum. Oto przejęci sytuacją finansów publicznych w Polsce dziennikarze i eksperci alarmują: dług publiczny przekroczył bilion złotych, PiS wpędza nasz kraj w długi.
To, co w pewnej mierze udało się jesienią A.D. 2018 podczas wyborów samorządowych, zupełnie nie wyszło obozowi liberalno-lewicowemu (przez wielu nazywanemu wprost i bez ogródek „kosmopolitycznym”) wiosną A.D. 2019 podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego. Operacja propagandowo-medialna pod hasłem „ten okropny Kościół katolicki” powiodła się kilka miesięcy temu dzięki filmowi „Kler”, ale zupełnie spaliła na panewce, mimo jeszcze większego antykościelnego ostrzału artyleryjskiego, pół roku później.
Tydzień bez transferu czasem straconym – tak można podsumować ofensywę Królewskich na rynku piłkarskim. Największą gwiazdą, która przybyła na Santiago Bernabéu, jest Eden Hazard. Czy wzmocnienia pozwolą zapomnieć o fatalnym sezonie bez trofeów?
Na ulicach stolicy Gruzji, w której stoi pomnik Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a przez centrum miasta przebiega jego ulica, słychać znów przepiękną pieśń „Putin chujło”.
Grzegorz Braun złożył dla kpin autodenuncjację do prokuratury, by zbadała, czy jest agentem rosyjskim. Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 31, 130, 127 i 163 kk obejmowało szpiegostwo, udział w działalności obcego wywiadu przeciwko RP, pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru i zmiany przemocą konstytucyjnego ustroju oraz działanie przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i sprowadzanie powszechnego niebezpieczeństwa.
Gdzie takie wartości i taka cywilizacja – w której cnotą było odbieranie godności – istniały? W jakim państwie pogarda była narzędziem walki politycznej, a normą odczłowieczanie?
Nie sposób odmówić racji Tomaszowi Terlikowskiemu, który na łamach „Codziennej” stwierdził, że medialny lincz na Jakubie A. nie jest sposobem na sprawiedliwość w społeczeństwie, które wciąż czerpie z katolickiej antropologii, opartej na Objawieniu. Sądzę jednak, że kłopot z powszechną niechęcią do stanowiska Adama Bodnara, rzecznika praw obywatelskich, ma konkretne źródła.
To się czasem zdarza – blok polityczny nie upada, ale zmieniają się międzynarodowe sojusze. Niedawna wizyta prezydenta Andrzeja Dudy w USA to krok do takiej przebudowy, w której wykorzystamy nasze położenie między morzami i pomiędzy Rosją a Niemcami.
„Bestia, zwierzę”; „Nie ma już żadnych praw”; „Dobrze, że go gnoją w więzieniu”. Takie opinie powtarza chór także konserwatystów i katolików, odnosząc się do zabójcy 10-letniej Kristiny. I niezależnie jest od tego, jak bardzo potępia się to, co zrobił ów człowiek, jak bardzo niezrozumiałe i okrutne to, co uczynił, to nie sposób się z tym pogodzić. Dlaczego?
Zjednoczona Prawica zyskała kolejnego sojusznika w osobie Rzecznika Praw Obywatelskich doktora habilitowanego Adama Bodnara. Jego krytyka policji za rzekomo nazbyt brutalny sposób zatrzymania oskarżonego o morderstwo 10-letniej Kristiny Jakuba A. z pewnością przysporzy głosów obecnemu obozowi rządzącemu w jesiennych wyborach parlamentarnych.