Jacques Chirac był 22. prezydentem Republiki Francuskiej. Po jego śmierci sondaż Odoxa przyniósł zaskakujące wyniki. Chirac zebrał 79 proc. dobrych opinii, a za polityka sympatycznego uważa go 90 proc. Czas zmienia pamięć i ocenę wielu sytuacji, a poza tym następcy Chiraca to już inna i chyba słabsza liga.
Zwiększenie amerykańskiej obecności wojskowej w Polsce i zniesienie wiz stałyby się w normalnych warunkach medialnych i politycznych tematem tygodnia. Tematem analiz i poważnych dyskusji medialnych we wszystkich programach telewizyjnych i gazetach. Ponieważ jednak pomogłoby to wizerunkowo zarówno Prawu i Sprawiedliwości, jak i prezydentowi, tak się jednak nie stało. Kolejne wyskoki Klaudii Jachiry, największy kombinat hejtu w polskim internecie wspomagany przez PO, wreszcie nie najszczęśliwszy spot tej partii zajęły nas skutecznie i na długo.
Oni naprawdę uważają się za lepszy sort. Oni – utytułowani sędziowie, naukowcy, artyści. Wykształceni, z wielkich miast, po dobrych uczelniach, często ze świetnym rodowodem, jeśli nie w KPP, to w strukturach władzy PRL. Od lat przekonanie o wyjątkowym statusie szło w parze z poczuciem bezpieczeństwa. Niespokojny dyskomfort zapanował wprawdzie w 2005 roku, ale oszołomy prędko dały się zapędzić na margines. Co prawda po tych doświadczeniach zmienił się ton, z pobłażliwie-pouczającego w pełen połajanek.
Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski udzielił ostatnio wywiadu „Dziennikowi Gazecie Prawnej”. Rozmowa ta jest ciekawa z jednego punktu widzenia: w jaki sposób widzą świat wokół siebie przedstawiciele opozycji.
Najszybszy wzrost gospodarczy w Unii Europejskiej, trwający 4 lata wzrost zamożności ludzi na skalę niespotykaną wcześniej i radykalne ograniczenie deficytu budżetowego nazwano na Zachodzie polskim cudem gospodarczym.
Rzekomo spontaniczna akcja Polaka mieszkającego w Wielkiej Brytanii, pomysłodawcy zbiórki na warte 5 tys. zł rozbite seicento Sebastiana K., który spowodował kolizję z udziałem limuzyny rządowej, okazała się ordynarnym oszustwem cwaniaka, który zagrał na nienawiści do PiS.
Pisano o Janie Kobuszewskim: „mistrz uśmiechu”, „ulubieniec publiczności” – komunały znamionujące bezradność recenzentów wobec tej niezwykłej postaci, którą to bezradność podzielali reżyserzy niepotrafiący wykorzystać talentu wielkiego aktora.
Trudno o lepszą kwintesencję sposobu działania Platformy Obywatelskiej niż jej spot wyborczy: filmik mający pokazywać polską rodzinę, której rzekomo źle się wiedzie pod rządami Prawa i Sprawiedliwości. Kilka godzin po publikacji tego klipu było jasne – ani w nim nie ma rodziny, ani za grosz prawdy.
Abp Marek Jędraszewski w liście pasterskim wspomniał poemat Karola Wojtyły „Myśląc Ojczyzna”. Zaglądam do niego po latach i tam jest o nas: „Strumień mocy niech przenika słabości. Nie możemy godzić się na słabość”, „Obyśmy nie stracili sprzed oczu tej przejrzystości, z jaką przychodzą ku nam wydarzenia”, „Słaby jest lud, jeśli godzi się na swoją klęskę”.
Po 30 latach szantażowania wyborców kompleksami wskaźników ekonomicznych i politpoprawnej „fajności”, której standardy wyznaczały ulice Czerska lub Wiertnicza, ludzie się zbuntowali.
Jest ciągłość propagandowa pomiędzy stalinowskim Związkiem Sowieckim a Rosją Putina, jest też ciągłość w działaniu.
Pan Jezus nie był członkiem żadnej partii. Jednak tak się złożyło, że w regionach Polski, gdzie wierni przyznają się do Niego, gdzie Kościół jest żywy, tam wygrywa PiS.
Okazuje się, że sądy omijają ustawę dezubekizacyjną i przywracają komunistycznym funkcjonariuszom wysokie emerytury. Mamy do czynienia z czymś w rodzaju podwójnej państwowości. I jak widać, ta jedna hołduje przekonaniu, że ubekom po prostu się należy więcej, niechybnie za pracę w ciężkich warunkach.
Nurt „palikotowy” był w Platformie Obywatelskiej zawsze obecny, ale gdy się radykalizował, to dla przyzwoitości w końcu się wyodrębnił i powstał z tego osobny ruch. Skończył tak, jak powinien. Teraz sieroty po Palikocie zostały nie tylko przygarnięte do PO, lecz także stały się twarzami jej kampanii.
Miliardy litrów szamba w Wiśle. I oczywiście nikt nie wie dlaczego, poza drobnymi sugestiami Trzaskowskiego, że za wszystko odpowiada PiS. Kidawa stwierdzająca, że ten Urban to nie był taki zły, bo złe to jest TVP za czasów PiS. Bandziory od reprywatyzacji odzyskujące w majestacie tzw. prawa kamienice i sędziowie, którzy nie wstydzą się pod nazwiskiem taki proceder legalizować.
To był fascynujący tydzień, jeśli chodzi o międzynarodową pozycję Polski. Prezydenci Rzeczypospolitej i USA podpisali umowę o zwiększeniu do 5,5 tys. liczby żołnierzy amerykańskich nad Wisłą i Odrą, co jest kolejnym krokiem do odstraszania Rosji i zwiększania naszego bezpieczeństwa. Prezydent RP na forum ONZ podkreślił konieczność sprawiedliwości w kontekście transformacji energetycznej i mówił o jej społecznym wymiarze – to ważny głos w walce Polski o pokrycie przez UE kosztów owej transformacji.
Trudno jest komentować to, co zrobił ostatnio Adam Darski („Nergal”), który podeptał obraz Matki Bożej, bez odniesień religijnych. To nie jest zwyczajna transgresja, nie jest to zwyczajne przekroczenie norm, artystyczna maniera, ale gest religijny. „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę” – czytamy w Księdze Rodzaju. I tak trzeba czytać ten gest. Jako szatański atak na Tę, która jest silniejsza od demonów.
W ostatnim miesiącu ogólnopolska akcja upamiętnienia Danuty Siedzikówny, sanitariuszki 5. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej – „Serce dla Inki” – nabrała niezwykłego tempa. Już w sobotę spotkamy się po raz trzeci w ostatnim czasie na patriotycznych uroczystościach przywołujących naszą bohaterkę. Po Starogardzie Gdańskim i Ostródzie – tym razem odbędą się one w Gostyninie.