Dwie największe, ujawnione ostatnio afery korupcyjne obecnej władzy, tak – ta posła Króla i ta związana z rozkradaniem pieniędzy dla powodzian – są na bardzo wielu poziomach do siebie podobne, mimo że dotyczą zupełnie innych spraw. To pokazuje, że mamy tu do czynienia z patologią systemową, nie „wypadkiem przy pracy”. Po pierwsze, w obu wypadkach imponująca jest skala sieci powiązań, która umożliwiała przestępczy proceder. Oskarżenia kierowane są pod adresem konkretnych jednostek, jednak nawet pobieżne przyjrzenie się obu tym sprawom pokazuje, jak szeroka musiała być akceptacja tego typu patologicznych praktyk. Że zamieszana musi być w to cała rzesza ludzi pracujących w najróżniejszych instytucjach, w tym, co najbardziej ponure, także ogólnopolskich. Zwłaszcza ten ostatni kontekst, który szczególnie mocno akcentowała w sprawie Króla Prokuratura Europejska, pokazuje, że faktycznie obecnie rządząca sitwa jest rodzajem politycznej mafii. Jest jednak jeszcze jeden wspólny element, rzadko eksponowany, a szkoda. Otóż obie te afery wydarzyły się w rejonach, które są bastionami Koalicji Obywatelskiej. Wręcz w swoistych matecznikach tej partii. Okazuje się więc, że uśmiechnięta Polska jest najbardziej pazerna i zdegenerowana tam, gdzie czuje się najpewniej. Czyli wśród swoich. I to właśnie oni są pierwszymi ofiarami jej układów i złodziejstwa. To na nich pierwotnie pasożytuje. I może to właśnie należy wyraźnie zakomunikować elektoratowi Tuska? Może to w końcu otworzy mu oczy? Pokazywanie, że to do jego kieszeni sięgają lepkie łapki pupilków uśmiechniętego premiera? Może kiedy zrozumie, że to głównie jego pieniądze są rozkradane, nie tego „strasznego plebsu”, „ciemnogrodu” i „Polski B”, przestanie mu ta patowładza odpowiadać?
Może to powinno być hasło opozycji: „Lemingu, uważaj na Tuska, schowaj swój portfel głęboko”.
