Z przerażeniem oglądałem materiały przekazywane w mediach społecznościowych z tragedii, jaka spotkała Nepal i Tybet – owej błyskawicznej, monstrualnej fali powodziowej, która w ułamkach sekund zabrała życie setkom, a być może tysiącom ludzi. Żyjemy w epoce, w której praktycznie każdy ma w dłoni ów wytwór cywilizacji – telefon komórkowy – z możliwością nagrywania filmów i robienia zdjęć. Stąd tyle przerażających kadrów: gigantyczna fala jak wielkie monstrum pożera i niszczy w ułamkach sekund wszystko, co napotka na swojej drodze. Na niektórych obrazach widać, jak ludzie stoją w miejscach, które uznali za bezpieczne, takich jak duży budynek czy taras na wysokim piętrze, a potem nagle to wszystko zostaje zdmuchnięte przez olbrzymią siłę wody, szlamu, kamieni, drzew, jakby było konstrukcją z zapałek. Okazuje się, że z całą tą technologią, satelitami, samolotami, samochodami, telefonami komórkowymi jesteśmy bezradni wobec natury i tego typu katastrofalnych zjawisk. Jesteśmy słabi i malutcy – drobne figurki ludzkie zabierane przez olbrzymią, brudną, rozszalałą falę. Koniec. Nie ma ludzkiego życia, które pokazane w takich proporcjach okazuje się drobinką, pyłkiem łatwym do strzepnięcia. Oto czytam we włoskiej prasie dramatyczną relację z akcji ratowania chłopca uwięzionego na dachu domu. Nie mógł uciec nawet po przejściu fali, gdyż cała okolica zamieniła się w wielką połać błotnego grzęzawiska. Wejdziesz w nie i zatoniesz, wciągnięty natychmiast w dół. Ale nadlatuje helikopter. Zrzuca drabinkę sznurową. Chłopiec ją chwyta, wchodzi stopień po stopniu, na górze ręce ratownika wciągają go do śmigłowca.
Uratowany! Jakież miał szczęście!
Jesteśmy drobinkami – myślę, patrząc na to wszystko. Dlatego trzeba pamiętać o tym, w którą stronę kierować wzrok, prosząc o pomoc i opiekę. Ku niebu! W górę! Do Boga!
