Gdy koalicja 13 grudnia obejmowała rządy, wielu komentatorów zastanawiało się, jak szybko i jak brutalnie będzie dochodziło do zmian w instytucjach chronionych teoretycznie kalendarzem, kadencyjnością, rozmaitymi gwarancjami niezależności od politycznych wahań.
Oczywiście pierwszym przedmiotem takich rozważań była TVP. W grze było kilka wariantów, z których połowa wydawała się nieskuteczna, a druga – bezprawna. Wydając jeszcze przez kilka przejściowych dni audycje w TVP Info, miałem okazję słyszeć wypowiedzi polityków z nowej ekipy, którzy sami przyznawali, że jedyna w pełni skuteczna droga jest też całkowicie bezprawna, więc Tusk tego nie zrobi. „Tak daleko się nie posunie” – komentowali ci, którzy liczyli, że telewizja stanie się raczej areną jakiejś dziwnej kohabitacji, jak po 2007 roku. Oczywiście Tusk zrobił dokładnie to, czego zdaniem wielu zrobić nie mógł i nie miał. Nie tylko w TVP, także w PAP i, minimalnie łagodniej, w Polskim Radiu.
Potem znów do czegoś tam miał się na pewno nie posuwać i przy akompaniamencie tych naiwnych przemyśleń ludzie nowego reżimu wyciągali Wąsika i Kamińskiego z Pałacu, przejmowali prokuraturę, pruli sejfy w KRS, w kajdankach zespolonych ciągali ks. Olszewskiego i urzędniczki, by potem poddać całą trójkę torturom, przeszukiwali domy polityków opozycji pod nieobecność lokatorów i bez świadków, zatrzymali posła z immunitetem, ręcznie wstawiali i usuwali sędziów, a co najmniej trzy osoby – pani Barbara Skrzypek, pani Izabela z Torunia i rolnik, skatowany na proteście, a później szykanowany – nie doczekali końca kadencji władzy, która zrobiła z nich swoich wrogów.
Po nielegalnym przejęciu TK, ustaleniu kworum na podstawie potrzeby politycznej, po skandalicznych zatrzymaniach niektórzy dalej patrzą w przyszłość i mówią – w sumie nic się jeszcze nie stało, do (wstaw dowolne) Tusk się nie posunie. Tak daleko to na pewno nie.
