Wkładanie butów Ignacemu

Iza z Wawrzkiem i Ignacym przyjechali na obiad, był piękny jesienny dzień – ciepły, niemal gorący, jeden z tych darowanych dni, jakie bywają u nas w Polsce w drugiej połowie października – i choć nie było ani odrobiny wiatru, liście milanowskich dębów, tworząc żółtą, poszarpaną kurtynę, opadały, powoli, powoli, w złoto-czerwonym świetle zachodzącego słońca. Kiedy się ściemniło, Iza z Wawrzkiem zaczęli pakować różne rzeczy do samochodu, a ja zająłem się ubieraniem Ignacego. Jest on już w tym wieku, że świetnie daje sobie radę z kurtką i z butami, ale ubieranie go sprawia mi przyjemność, bo stwarza to jeszcze jedną okazję do rozmowy. Jesienne buty Ignacy ma fenomenalne. Można je zasznurować lub zapiąć na ekspres, a najciekawsze jest w nich to, że mają w każdym obcasie czerwone światełko. Kiedy Ignacy idzie ulicą Grabową, dwa czerwone światełka w jego obcasach to zapalają się, to gasną, i każdy kierowca samochodu oraz każdy pies za płotem dowiaduje się, że ma dać baczenie, bo Ignacy jest na środku jezdni. W latach mojego dzieciństwa nikt nie myślał o tym, żeby montować w butach czerwone światełka. Z zapięciem lub z zasznurowaniem fenomenalnych butów były jednak kłopoty, bo Ignacy wiercił się i kręcił – miał coś ciekawszego do roboty. Zdenerwowałem się, że nie mogę sobie dać rady ze sznurowadłami, a że jednocześnie przypomniało mi się (z powodu tych światełek) moje wojenne dzieciństwo, to powiedziałem: – Ale uspokójżesz ty się! Gdyby była tu wojna i byli tu Niemcy, to nikt nie pomagałby ci wkładać butów, bo dorośli mieliby inne sprawy na głowie. Mnie, jak była wojna, butów nie wkładali i sam je musiałem wkładać. – Usłyszała to Ewa, która była gdzieś w pobliżu sionki, i powiedziała: – Ty to chyba masz sklerozę. Jak można mówić dziecku takie rzeczy o wojnie i o Niemcach. – Na co ja, mocując się z butami, powiedziałem: – Może i mam sklerozę, ale jeśli dziecko dowie się, że byli tu Niemcy, to ja nie widzę w tym nic złego. – Ignacy nie zwrócił na ten nasz dialog uwagi, bo nadal miał coś ciekawszego do roboty – prawdopodobnie, niemal pięcioletni, już wie, że była tu wojna, ale jeszcze nie bardzo to rozumie, a więc też nie bardzo go to dotyczy i nie bardzo interesuje. Ja zaś pomyślałem wtedy, że minie jeszcze kilka lat, miną trzy lub cztery lata, i to, że niedawno – mój Boże! niedawno! siedemdziesiąt lat temu! – była tu wojna i byli tu Niemcy, stanie się dla Ignacego ważnym kawałkiem jego wiedzy o świecie. Miną jeszcze trzy, cztery lata i Ignacy zrozumie, że ta wojna i ci Niemcy, którzy tu byli – to jest coś, co go dotyczy.

Nasze serwisy:

Wyszukiwanie

Wkładanie butów Ignacemu

HUMOR

Odmówiła z klasą

Tymczasem mąż

Że co?

NAJNOWSZE

Koniec z podatkowymi sztuczkami? W planach nowe przepisy o fundacjach rodzinnych

Amerykanie tworzą wielonarodową grupę ds. dronów na Bliskim Wschodzie

Kolejna podwyżka opłat dla kierowców na autostradzie A2

Sceny grozy przed meczem Górnika. Pseudokibice zaatakowali Węgrów

Ilu migrantów pozostaje na Ceucie? Dane rządu i miasta są rozbieżne

Mecz Lecha z KI Klaksvik przełożony. UEFA podała nowy termin

Gorączka Zachodniego Nilu atakuje w Grecji

Śmierć górnika w kopalni w Pniówku