Pastuszek Chełmońskiego

Józef Chełmoński mieszkał niedaleko ode mnie, w położonej między Grodziskiem a Radziejowicami posiadłości Kuklówka. Kiedy wychodzę rankiem na taras i patrzę (z przyjemnością) na sosenki i brzózki, za którymi, nisko, chodzi zamglone jesienne słońce, myślę (też z przyjemnością), że nasz wielki malarz, wychodząc rankiem przed dworek w Kuklówce i rozstawiając tam swoje sztalugi, widział mniej więcej to samo, co ja mogę zobaczyć w jesienne dni na skraju mojego ogrodu. Większego malarza polskich pól i łąk (z niejasną mgiełką lasu na horyzoncie), i ptactwa nad łąkami, i polskiego nieba, i polskich obłoków, nie mieliśmy i zapewne (biorąc pod uwagę to nieszczęście – to, co w XX wieku stało się z malarstwem) mieć już nie będziemy. Chełmoński uczy, jak mamy patrzeć na to, co jest wokół nas – moje brzózki, sosenki, leszczyny, jarzębiny oglądam więc, w jesienne poranki, po trosze jego oczami. A jeśli tak właśnie jest, to nie ulega też wątpliwości, że to on, po trosze w boskim natchnieniu, stworzył (i znów – po trosze) to wszystko, co tu wokół mnie istnieje. Sztuka (znów, dla ostrożności, trzeba powiedzieć – po trosze) uczestniczy więc w boskim procesie stwarzania. Albo inaczej – może, jeśli potrafi, uczestniczyć. Bo może też, jak teraz malarstwo, jak teraz poezja, od tego uczestnictwa się wymówić. W komputerze mam zeskanowane reprodukcje kilkunastu obrazów Chełmońskiego, właśnie tych, które namalował w Kuklówce, i od czasu do czasu którąś z tych reprodukcji wyprowadzam na ekran jako tło dla moich folderów i plików. Najczęściej mam na ekranie „Owczarka” z roku 1897. Nazywamy go, tak się jakoś u nas w domu utarło, „Pastuszkiem”. Bosy pastuszek, chłopiec w sukmanie do kostek i kapeluszu z naddartym rondem, gra na skrzypeczkach, za nim, na łące pod lasem, są jego owce, u jego nóg leży pies, kundelek z białym kłapciastym uchem. Piękny obraz. Sąsiadujący z Milanówkiem Grodzisk godnie uczcił Chełmońskiego, stawiając mu pomnik u wylotu miejskiej promenady i umieszczając na murach domów przy tejże promenadzie ogromne reprodukcje jego obrazów. Ja też, choć nie mam takich środków, jak bogaty Grodzisk (zdaje się, że to jest jedna z najbogatszych gmin w Polsce), postanowiłem złożyć hołd wielkiemu malarzowi – książce wierszy, którą niebawem wydam, dałem tytuł „Pastuszek Chełmońskiego”. Mojemu sąsiadowi (tak sobie pomyślałem) będzie miło, kiedy dowie się, że poeta z sąsiedztwa napisał wiersz o jego pastuszku i kłapciastym uchu pastuszego pieska.

Nasze serwisy:

Wyszukiwanie

Pastuszek Chełmońskiego

Wesprzyj niezależne media

AKTUALNE PETYCJE

Stań w obronie niezależności Trybunału Konstytucyjnego. Podpisz petycje!

HUMOR

Z legitką

Ja z koalicji

SOR

NAJNOWSZE

Będzie dramatyczny spadek Igi Świątek w rankingu? Polka broni tytułu w Wimbledonie

Rosyjscy hakerzy zaatakowali brytyjskiego giganta. 2,5 mld USD strat

Groził prezydentowi Nawrockiemu. Zatrzymano 36-letniego Ukraińca

Ceny w Polsce coraz bliżej średniej unijnej

Legendarnemu trenerowi puściły nerwy. Gigantyczne rozczarowanie na mundialu

Ośmiolatka pogryziona przez psa. Trafiła do szpitala

Policja odzyskała luksusowe auta

Giełdy w Azji ostro w dół w związku ze spadkiem akcji technologicznych