Mjr Stanisław Szuro był uczestnikiem kampanii wrześniowej, żołnierzem Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, więźniem obozów hitlerowskich i komunistycznych.
„Był pan major jednym z kamieni rzucanych przez Boga na szaniec ojczyzny od 1939 r., walcząc w konspiracji, najpierw w Związku Walki Zbrojnej, a potem w Armii Krajowej. Dziękujemy panu majorowi za życie, które jest świadectwem niezłomności, odwagi, stania po stronie wartości, niepodległości i suwerenności”
– powiedział szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk.
- Był Pan major jednym z kamieni rzucanych przez Boga na szaniec Ojczyzny od 1939 r., walcząc w konspiracji. Dziękujemy Panu majorowi za życie, które jest świadectwem niezłomności, odwagi, stania po stronie wartości, niepodległości i suwerenności. pic.twitter.com/NgecZ4IiXC
— UdSKiOR (@Kombatanci) October 19, 2020
Oprócz medalu Pro Bono Poloniae, przyznawanego za zasługi w upowszechnianiu wiedzy o historii walk niepodległościowych oraz krzewienie postaw patriotycznych, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przekazał jubilatowi pamiątkową szablę i ryngraf.
Z okazji 100. urodzin major otrzymał też m.in. odznaczenie burmistrza Wieliczki i Bractwa Kurkowego.
Słowa uznania i wdzięczności za „długą, niezwykle trudną drogę życiową, służbę dla Rzeczypospolitej” złożył mjr. Szuro prezydent RP Andrzej Duda.
– napisał prezydent w liście odczytanym przez jego ojca Jana Dudę. Zwrócił uwagę nie tylko na postawę jubilata w czasach zniewolenia Polski, ale i na trzy dekady aktywności na rzecz współczesnej, niepodległej ojczyzny.
„(…) w pańskiej osobie mamy przykład depozytariusza i przykład ofiary i twardej pracy dla dobra wspólnego” – napisał prezydent.
Stanisław Szuro, ps. Zamorski, urodził się 19 października 1920 r. w Krakowie. Przed wojną był junakiem. W 1939 r. wziął udział w wojnie obronnej, po której został internowany w Birsztanach. Podczas okupacji był żołnierzem ZWZ i AK. Został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu Montelupich w Krakowie. W czerwcu 1944 r. trafił do obozu Sachsenhausen-Oranienburg, a w styczniu 1945 r. do obozu Bergen-Belsen.
Po wojnie wrócił do Polski, gdzie został aresztowany przez komunistów i oskarżony o udział w związku Liga Walki z Bolszewizmem. W 1947 r. został skazany na karę śmierci.
Wyrok złagodzono po amnestii 22 lutego 1947 r. do 15 lat więzienia. Karę odbył we Wronkach i w Rawiczu. W 1956 r., w ramach odwilży, został zwolniony z odbywania reszty kary.
Po wyjściu z więzienia Stanisław Szuro ukończył studia historyczne w Krakowie. 22 lutego 1994 r. został zrehabilitowany. Uczestniczył w życiu krakowskich środowisk kombatanckich (był prezesem Oddziału Krakowskiego Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego). W 2008 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2017 r. otrzymał awans na stopień majora.
