Decyzję o pośmiertnym awansowaniu rtm. Pileckiego minister Siemoniak podpisał 6 września br.
Pułkownik Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu. Jako nastolatek walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co dwukrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych. Będąc oficerem rezerwy został zmobilizowany w sierpniu 1939 roku. Po przegranej kampanii wrześniowej przeszedł do działalności konspiracyjnej początkowo w ramach Tajnej Armii Polskiej, a później ZWZ-AK.
We wrześniu 1940 roku, podczas łapanki w Warszawie, świadomie wszedł w „kocioł” przy al. Wojska Polskiego, aby przedostać się do obozu w Oświęcimiu. Jako więzień nr 4859 opracował pierwsze raporty o ludobójstwie w Auschwitz („raporty Pileckiego”), przesyłane z obozu przez pralnicze komando do Warszawy i dalej na Zachód. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 uciekł z obozu. Walczył następnie w powstaniu warszawskim w zgrupowaniu Chrobry II. Po upadku powstania trafił do niewoli. Po wyzwoleniu oflagu został żołnierzem 2 Korpusu Polskiego.
W październiku 1945, na rozkaz gen. Władysława Andersa, wrócił do kraju, by prowadzić działalność na rzecz 2 Korpusu. Został aresztowany w maju 1947 roku i skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 25 maja 1948 w więzieniu na Rakowieckiej. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski.
W wolnej Polsce w 1990 roku Wojskowy Sąd Najwyższy uniewinnił rotmistrza od stawianych mu zarzutów. W 2006 roku otrzymał pośmiertnie Order Orła Białego. Minister obrony narodowej 6 września 2013 roku pośmiertnie awansował rotmistrza Witolda Pileckiego do stopnia pułkownika.
