Powstanie objęło tereny zaboru rosyjskiego, uzyskało pomoc z pozostałych zaborów. Powstanie listopadowe wybuchło na fali europejskich ruchów rewolucyjnych, ale główną przyczyną była wewnętrzna sytuacja w Królestwie Polskim.
Wybuch akcji zbrojnej został przyspieszony wskutek przygotowań cara do użycia armii Królestwa Polskiego przeciw rewolucjom francuskim i belgijskim.
Powstanie, przygotowane przez spisek podchorążych pod wodzą porucznika Piotra Wysockiego, rozpoczęło się w Warszawie atakiem na Belweder; zamach na wielkiego księcia Konstantego nie udał się. Generalicja polska sprzeciwiła się powstaniu, natomiast znaczna część wojska wzięła udział w walce; do zwycięstwa przyczynił się lud Warszawy, który zdobył Arsenał.
Po początkowych sukcesach militarnych przewagę zaczęli uzyskiwać Rosjanie. Przyczynami klęski były m.in. przewaga militarna strony rosyjskiej, błędy dowódców i nieumiejętność porozumienia się różnych frakcji w łonie dowództwa.
Powstanie zakończyło się w październiku 1831 r.
