Tomasz P. Terlikowski
22.09.2021
Aktualność La Salette
Miarą świętości nie jest ocena dokonywana przez oczy ludzkie, lecz ufne pójście za Słowem Pana.
Miarą świętości nie jest ocena dokonywana przez oczy ludzkie, lecz ufne pójście za Słowem Pana.
Konwencja Krajowa Platformy Obywatelskiej niewątpliwie przejdzie do historii. Zostanie jednak zapamiętana nie z powodów, dla których chcieliby tego organizatorzy, ale jako kolejny spektakl obłudy w wykonaniu Donalda Tuska. Przez ostatnie lata, kiedy przewodniczący PO próbował robić karierę na europejskich salonach, mogliśmy trochę zapomnieć, że do mistrzostwa opanował posługiwanie się kłamstwem i manipulacją.
Skandaliczne słowa burmistrza jednego z dwóch największych holenderskich miast o Polakach: „Nawet kanały Rotterdamu są dla niektórych lepsze niż ulice Warszawy”, wymagają zdecydowanej reakcji polskiej dyplomacji – na szczęście ona nastąpiła w odróżnieniu od braku reakcji na podobne wystąpienia w latach 2007–2015 – ale też pokazują sposób myślenia zachodnioeuropejskiej elity.
Akcja niniejszej opowieści toczyła się w irackiej Karbali na przełomie maja i czerwca 2004 r., a rozpoczęła się w czwartek. Już wiem, że moi Czytelnicy są zaskoczeni, ponieważ nie potrafię przytoczyć dokładnej daty wydarzeń, ale za to jestem w stanie wskazać dzień tygodnia, kiedy wypadki miały miejsce. Tak, to był na pewno czwartek, gdyż od późnego popołudnia w całej metropolii słychać było trąbienie aut i odgłosy ognia prowadzonego z broni maszynowej.
Donald Tusk w Płońsku powiedział coś zupełnie innego niż to, do czego przez ostatnie lata przyzwyczaili nas jego partia i on sam. I zupełnie coś innego, niż będzie mówić za dwa tygodnie. Przy okazji kolejnego zwrotu, jakiego pięć lat wcześniej próbowała dokonać Platforma, pisano, że ostrzy sobie ona zęby na prawicowy elektorat. W sobotę można było odnieść wrażenie, że Tusk chce odbić dla swojej partii umiarkowanie konserwatywny elektorat ze średnich i mniejszych miejscowości. Czy będzie to skuteczne? Pamięć ludzka jest ułomna, ale mieszkańcy pogardzanej przez liberalne elity „Polski B”, Polski powiatowej, chyba jeszcze cokolwiek z czasów przed 2015 r. pamiętają.
Ostatnie wybryki posła Grzegorza Brauna grożącego z mównicy sejmowej śmiercią ministrowi Adamowi Niedzielskiemu pokazały, na jak złej drodze znalazła się Konfederacja. Partia Krzysztofa Bosaka powoli staje się partią antyszczepionkowych wariatów. Trudno powiedzieć, co skłoniło konfederatów do podążenia tropem ludzi atakujących punkty szczepień i odmawiających szczepienia dzieci.
Platforma Obywatelska w odbiorze społecznym ma dziś twarz Klaudii Jachiry i Franka Sterczewskiego. Czy to kierownictwu Platformy się podoba, czy nie, ta dwójka posłów KO w głównej mierze tworzy wizerunek ugrupowania. „Faszysta i antysemita (ot, błędy młodości) wynoszony na ołtarze przez obrońców pedofili (kto nie ma pokus?) podczas stanu wyjątkowego – do obejrzenia na wszystkich kanałach” – napisała Jachira o beatyfikacji kardynała Stefana Wyszyńskiego. Trudno skomentować.
Na pierwszy rzut oka Donald Tusk odrobił lekcję z pięćsetplusowej polityki PiS, polityki troski o Polskę B. Jego mowa w Płońsku, przekonywanie, że „Polacy potrzebują chleba i Europy” wydaje się niezłą syntezą różnych metapolitycznych wątków, obecnych od paru lat w naszym życiu.
Antoni Macierewicz podczas Zjazdu Klubów „Gazety Polskiej” w Sulejowie ujawnił, że na samolocie Tu-154 nr 101, który wybuchł nad Smoleńskiem, oraz bliźniaczego tupolewa, który również w 2009 r. był remontowany w Rosji, znaleziono ślady heksogenu, pentrytu i trotylu. Podkomisja smoleńska w swoim raporcie ustaliła także, że rozdrobnione fragmenty narządów wewnętrznych pasażerów znaleziono również przed śladami pierwszego uderzenia Tu-154 w ziemię.
Tuskowe „veni, vidi, vici” staje się coraz bardziej nieaktualne. A scenariusz zakładający wybory parlamentarne w terminie konstytucyjnym to dla niego bardzo niekomfortowa opcja. Przez dwa lata Tusk będzie bowiem skazany na bycie nikim.
Coraz częściej mogę o sobie napisać, że jestem już taki stary, by pamiętać, przeżyć lub brać udział w czymś, co wydarzyło się dawno temu. Ale jednak na tyle stary, by załapać się na fascynację Beatlesami, nie jestem.
Błędna polityka unijna wobec zmian klimatu, gazowy deal Niemiec z Rosją, drukowanie pieniędzy przez banki centralne powodują, że taniej już było. Szykujmy się do najdroższej zimy od dekad.
Psucie kraju ma swoje granice i Michnik z kompanią dawno już te granice przekroczyli.
Stało się. Bartosz Węglarczyk, redaktor naczelny Onetu, zablokował mnie na Twitterze. Nie tylko zresztą mnie, wszystko wskazuje na to, że jeszcze kilkadziesiąt tysięcy innych osób.
Uzbekistan to największy demograficznie kraj Azji Centralnej, czyli dawnej Azji sowieckiej. I choć największy terytorialnie jest oczywiście Kazachstan, potencjał Uzbekistanu ludnościowy i gospodarczy czyni z niego kluczowy kraj regionu. A region ten to obszar znaczącej rywalizacji między szeroko rozumianym Wschodem a Zachodem – choć nie tylko, bo przecież poza USA i największymi krajami UE oraz Rosją istotnym aktorem jest Turcja, której wpływy systematycznie rosną, oraz w niektórych krajach także Islamska Republika Iranu. Warto zatem bliżej przyjrzeć się sytuacji w tej części świata, zwłaszcza w Uzbekistanie, którego rola powoli wzrasta po zmianie władzy.
Wczoraj ulicami stolicy przeszli uczestnicy Narodowego Marszu Życia i Rodziny. Tegoroczny odbywał się pod hasłem: „Tato – bądź, prowadź, chroń!”, przypominając o doniosłej roli ojca w dzisiejszych czasach. Celnie ujął to Jacek Pulikowski, który w książce „Warto być ojcem” postawił tezę, że najważniejszą karierą mężczyzny jest bycie ojcem.
Jerzego Targalskiego poznałem w solidarnościowym podziemiu jako Józefa Darskiego, jednego z twórców pisma „Obóz”, które w stanie wojennym, gdy nikt z nas nie wierzył w upadek Związku Sowieckiego, zajmowało się… przyszłymi stosunkami Polski z wyzwolonymi spod jarzma komuny narodami sąsiednimi.
Odszedł mądry i dobry człowiek – dr Jerzy Targalski, barwna postać Polski antykomunistycznej. Odszedł, zostawiając nas w smutku i poczuciu ogromnej straty zarówno dla obozu patriotycznego, jak i polskiej nauki.