Nie, na pewno nie zawieszę na drzwiach mojego biura poselskiego karteczki, którą kiedyś umieścił na swoich francuski malarz Honoré Daumier. Napisał na niej: „Ci, którzy przychodzą do mnie, okazują mi wielki zaszczyt. Ci, którzy nie przychodzą, sprawiają mi ogromną przyjemność”. Taki szczery to ja nie jestem...
Kilka dekad to w dziejach narodu na pozór mało znaczący wycinek, ale bywa, że jest to okres decydujący o jego losach. Tak było z naszym międzywojennym 20-leciem, gdy budując status narodu w świecie, etos walki zbrojnej o niepodległość musieliśmy pilnie uzupełniać myśleniem o gospodarce i społeczeństwie. Tak jest obecnie z Ukrainą. Obchodzi ona 30-lecie niepodległości, czyli właściwie najdłuższego okresu samostijności tego wielkiego narodu. II RP wystarczyło sił do wybicia się na niepodległość i ukształtowania niezłomnego ducha narodu – czy wystarczy na to sił obecnej Ukrainie?
Świat pogodził się z przejęciem Kabulu przez talibów, jednak odmienne stanowisko zajmują mudżahedini z Sojuszu Północnego w mitycznej Dolinie Pandższiru – jedynym bastionie północnego Afganistanu, który opierał się Sowietom i pierwszym talibom. Obrona tego kluczowego i strategicznego obszaru kraju skupiona jest wokół Ahmada Masuda, syna legendarnego Ahmada Szaha Masuda, którego zarówno wrogowie, jak i zwolennicy z szacunkiem nazywali Lwem Pandższiru.
W 2018 r. prezydent USA Donald Trump ogłosił: „Imigranci na południowej granicy nie zostaną wpuszczeni do USA, dopóki ich wnioski nie zostaną indywidualnie zaaprobowane przez sąd. Nie będzie wpuszczania do USA. Wszyscy zostaną w Meksyku”. Program nazwano „Pozostać w Meksyku”, a na granicy z Meksykiem rozmieszczono ponad 6 tys. żołnierzy USA, którzy mieli bronić kraju przed imigrantami.
Muzyk rockowy, założyciel m.in. zespołu Brygada Kryzys Tomasz Lipiński w wywiadzie dla tygodnika „Polityka” ostro przejechał się po rządzie Zjednoczonej Prawicy. Stwierdził między innymi, że obecna władza „demoluje prawo i ustrój”, „instytucje demokratyczne są całkowicie podporządkowane przywódcy partii”, a Polska „stała się pośmiewiskiem”, dlatego – jego zdaniem – „wstyd być Polakiem”.
Przyznam, że zimny dreszcz mnie przeszył, gdy zobaczyłem, że Platforma Obywatelska wysłała akurat Jachirę do koczujących na granicy polsko-białoruskiej ludzi.
Przewaga Dobrej Zmiany nad rządami Donalda Tuska nie polegała na pozornym blichtrze i atrybutach władzy. To od początku była nadzieja na głębokie przemiany moralne.
„Gazeta Polska Codziennie” obchodzi swoje 10-lecie. Pamiętam, gdy w lipcu 2012 roku przyszedłem na rozmowę do pokoju wicenaczelnej Katarzyny Gójskiej. Nie umiałem nic. Nie miałem żadnego dorobku i żadnych wielkich planów. Chciałem spróbować.
„Nie widać końca żartów z Pawła Kukiza” – poinformował jeden z portali, po czym opowiedział (a zapewniam, że bylibyśmy bez tej wiedzy szczęśliwsi) o tym, że legenda satyry i humoru, ostatnio aktywny chyba tylko w biuletynie Platformy „Pogłos”, Jacek Fedorowicz napisał na temat wspomnianego posła.
Moskwa postępuje według swojej stałej strategii: dezinformacja, zamieszanie, a następnie atak, często w zupełnie innym miejscu, niż można było się spodziewać. Mieliśmy atak cybernetyczny na polski rząd, mamy próbę wywołania ogromnego zamieszania poprzez przerwanie polskiej granicy, ale też granicy NATO, a potem nastąpi atak. Najpewniej nie na państwa NATO; być może chodzi o Ukrainę, może inne cele. Postępowanie Moskwy mogłoby być zaskakujące, gdyby nie doświadczenie historyczne.
Gdy słuchałem bełkotu medialnego wokół imigrantów niewpuszczanych przez polskie służby na terytorium Rzeczypospolitej przez granicę z Białorusią i mnóstwo różnych bezmyślnych – bo nieuwzględniających złych doświadczeń krajów Europy Zachodniej – wypowiedzi i zachowań opozycyjnych poli-tyków i mediów, przypomniały mi się czasy starożytnej Grecji. Ucznia Sokratesa (470−399 przed narodzeniem Chrystusa), polityka Ajschinesa (ok. 390−315 przed Chr.), publicznie atakowano, że choć wywodzi się ze słynnej szkoły sokratejskiej, to unika publicznych wystąpień. Ajschines wówczas odpowiedział: „Jest tak dlatego, bo nie tylko uczyłem się u Sokratesa mówić, ale także milczeć”.
Parę dni temu pisałem w kontekście wydarzeń na polsko-białoruskiej granicy o ofensywie idiotów.
Pośród wielu sensownych pomysłów Ministerstwa Edukacji i Nauki jeden budzi spore wątpliwości.
Gotowość wypełniania scenariusza Kremla przez polityków PO i Lewicy oraz mediów, jak „Gazeta Wyborcza” i TVN, jest szokująca.
Po zwycięstwie przez Zjednoczoną Prawicę wyborów parlamentarnych w 2015 r. zaufanie różnych polityków koalicji rządzącej zaczął zdobywać tzw. plankton, czyli osoby związane ze służbami specjalnymi, wykorzystywane przez lata do różnych brudnych operacji.
O tym, że Białoruś celowo sprowadza za duże pieniądze migrantów i oferuje im nielegalne przekroczenie zielonej granicy, wiadomo już od miesięcy. Dla opozycji wojna w Afganistanie stała się natomiast pretekstem do wykorzystania problemu uchodźców do wojny z rządem. Rosjanie i Białorusini osiągnęli dokładnie to, co chcieli.
Joe Biden nie rządzi długo, a już widać, że jest fatalnym prezydentem. Republikanie stoją teraz nie tylko przed szansą odbicia Kongresu w przyszłym roku, Białego Domu za 3 lata, lecz także odbicia Ameryki na dziesięciolecia.
W sprawie imigrantów podsyłanych przez reżim w Mińsku na granicę białorusko-polską władze RP zachowują się, jak trzeba. Jakiekolwiek otwarcie granicy, choćby dla kilkudziesięciu osób, oznaczałoby, że wkrótce zjawiłyby się tam tysiące, już nie tylko dostarczanych przez Łukaszenkę, lecz także przybyłych z własnej inicjatywy.