Sytuacja staje się poważna i przypomina przygotowania do puczu przed zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi. Jeżeli obserwuje się działania polskich sędziów, tych związanych z opozycją i tych, którzy na polecenie Niemiec podważają polski system prawny, to wniosek może być tylko jeden: chcą siłą odzyskać władzę.
Jaka będzie przyszłość wojny rosyjsko-ukraińskiej? Czy jest szansa na trwały pokój, czy też każde porozumienie będzie tylko tymczasowe, np. do czasu dozbrojenia się przez Rosję? Istnieje wiele scenariuszy rozwoju konfliktu, które kreślą zachodni analitycy, zdając sobie sprawę, że poruszają się w sferze prawdopodobieństwa.
Nagranie Andrzeja Seweryna, które ostatnio wypłynęło, nie jest czymś, co powinno nas cieszyć. Oczywiście zawsze dobrze, że opinia publiczna może się zapoznać z prawdziwą twarzą kolejnego „autorytetu” PO, niemniej zważywszy na dokonania tego człowieka, ciężko też nie poczuć przy okazji dojmującego smutku.
Sam siebie nazywa „największym koszmarem amerykańskiej lewicy”. Senator Timothy Eugene Scott z konserwatywnego stanu Karolina Południowa to zaprzeczenie stereotypu republikańskiego polityka: jest Murzynem i pochodzi z bardzo biednej rodziny, a na dodatek wychowała go samotna matka. Dwa tygodnie temu zgłosił swoją kandydaturę do prawyborów Partii Republikańskiej na urząd prezydenta USA.
Tylko jeden sondaż, Kantaru, daje KO jednopunktową przewagę nad PiS. Owszem, tendencja dla partii Donalda Tuska zaczyna być korzystna, bo według każdej pracowni zyskuje – nie na tyle jednak, by zagrozić liderowi. Tymczasem badanie Kantaru w TVN24 zostało ogłoszone jako przełom, „ratunek dla demokracji” i pewny krok ku zwycięstwu PO.
Jānis Sārts, dyrektor Centrum Eksperckiego NATO ds. Komunikacji Strategicznej w Rydze, powiedział, że „z wojskowego punktu widzenia” ukraińska kontrofensywa już się rozpoczęła. Wyjaśnił, że „nie zaczyna się od dużego uderzenia, większe działania następują później”.
Polacy są narodem, któremu w XX w. najeźdźcy zmiażdżyli głowę. Przemyślana i konsekwentnie realizowana polityka Niemiec i Rosji – dwóch najbardziej zbrodniczych państw – miała ten sam cel. Zgładzenie polskich elit, inteligencji, ludzi angażujących się w trwanie i rozwój polskości.
Jeżdżę z pokazami filmu „Naszość – tylko dla nienormalnych” po Polsce. Dzisiaj z mieszkańcami Trójmiasta widzimy się o 19 w największej sali Gdyńskiego Centrum Filmowego. Kinowa widownia co rusz wybucha śmiechem, oglądając nasze parodiowanie postkomunisty Leszka Millera, a ja myślę sobie, że gdybym dziś tak samo parodiował Tuska, jak nic wsadziłby mnie do więzienia.
Czy ktoś zwrócił uwagę, że kolejna zbrodnia wojenna Rosji na Ukraińcach – zalanie terenów Chersońszczyzny – miała miejsce w dzień według mnie zgoła nieprzypadkowy, a specjalnie wybrany? 6 czerwca to bowiem urodziny poety Puszkina, którego masowe zwalanie z postumentów na Ukrainie rozwścieczyło Moskali, ale i… obchodzony przez ONZ Dzień Języka Rosyjskiego! Ustanowiony przez UNESCO w 2010 roku, a na motto do artykułu o znaczeniu rosyjskiej mowy wybrano cytat z Puszkina właśnie, gdzie stwierdza on expressis verbis, że język rosyjski „ma bezsporną przewagę nad wszystkimi językami europejskimi”!
Kiedyś pisałem, by osoby, popierające decyzję TSUE w sprawie Turowa, zostały w dodatkowym sondażu zapytane, czy są za wyłączeniem prądu wszystkim, którzy pobierają go dzięki pracy tego strategicznego obiektu. Sprawa została jednak, jak się zdawało, załatwiona, tyle, że nie do końca. Choć dogadaliśmy się z Czechami na poziomie rządowym i samorządowym, i tanio to wcale nie kosztowało, wiadomo, że nie tylko i nie końca o Czechów tu chodzi. Zostali więc ekolodzy i, jak się okazało, polski sąd.
Prawie cztery dekady temu w modzie był pacyfizm, a nie ekologia, ale był on wówczas tak samo instrumentem wpływów Związku Sowieckiego, jak dziś instrumentem wpływów Rosji jest radykalny ruch ekologiczny.
Trzeba wyjaśnić wszystkie aspekty polityki tzw. resetu, czyli nowej filozofii stosunków z Rosją, którą zaordynowali premier Tusk i jego ekipa. Jej jedynymi efektami były śmierć delegacji RP z prezydentem na czele i podporządkowanie naszych działań interesowi Moskwy.
W jazgocie wywołanym przez podpis prezydenta Dudy pod ustawą o komisji mającej badać rosyjskie wpływy w polskiej polityce ostatnich ośmiu lat, chyba wszystkim umknęła dziewiąta rocznica pogrzebu Wojciecha Jaruzelskiego.
Im częściej kwestia niemieckiej odpowiedzialności historycznej i moralnej za zbrodnie popełnione w czasie II wojny światowej będzie głośno artykułowana, tym lepiej.
Rosjanie już nieraz udowodnili całemu światu, że jeżeli jest jeszcze coś głupiego i zbrodniczego, co mogliby zrobić, to właśnie to zrobią. Wysadzenie zapory w Nowej Kachowce wpisuje się w cały ciąg rosyjskich idiotyzmów i zbrodni popełnianych od 24 lutego 2022 r. Z wojskowego punktu widzenia nie ma to żadnego sensu. Ukraińcy i tak nie planowali kontrofensywy poprzez przeprawianie się przez Dniepr, bo desanty wodne są zawsze bardzo ryzykowne, łatwiej robić to w Donbasie i obwodzie zaporoskim.
Seweryn kieruje swoje przesłanie, swój „testament duchowy”, do dziecka, mówi do telefonu komórkowego tak, jakby nagrywał film „dla wnuka”.
Symboliczna rezygnacja z granicznego płotu byłaby w istocie podważeniem całego planu obrony NATO.
Dziwny ten entuzjazm po niedzielnym marszu w Warszawie. Nie minęły nawet dwa dni, by media, reprezentujące obie strony politycznego sporu, w jednym okazały się bardzo zgodne. Marsz z 4 czerwca najbardziej zaszkodzić może tym, którzy zbyt późno podłączyli się lub zostali do niego doproszeni.