Tytuł znany z dziennikarstwa śledczego najwyższej próby, którego bomby niemal codziennie spadają na spragnionych antypisowskiej sensacji czytelników, ma prawo czuć się zaniepokojony. Obawy wzięły się stąd, że pewna kojarzona z prawicą agencja wizerunkowa poszła do sądu z pytaniami uderzającymi według zapytanych w ich dobre imię, a takie praktyki służyć mają zastraszeniu dziennikarzy, którzy sparaliżowani strachem przed dużymi sumami, które mogą zostać zasądzone na ich niekorzyść, nie będą ruszać pewnych osób i tematów. Czy efekt mrożący faktycznie istnieje? Niewątpliwie tak. Czy istnieje w tym przypadku? Nie wiem. Wiem za to, że nie pojawia się on w polskiej przestrzeni medialnej za sprawą firmy panów Hofmana i Jastrzębowskiego, lecz choćby marszałka Tomasza Grodzkiego, pozywającego dziennikarzy i osoby, które opisują swoje doświadczenia z praktyką szczecińskiego chirurga związane. Czy za sprawą sądów, a raczej niewiary w sprawiedliwość w sądach po takich decyzjach jak w procesie pozwanej przez Grodzkiego prof. Agnieszki Popieli, czy – też świeża sprawa – Kamila Durczoka, gdy dawni dziennikarze „Wprost” muszą przepraszać za opisanie sytuacji z udziałem byłej gwiazdy TVN. O efekcie mrożącym sporo wie też, dziś również związany z tygodnikiem „Wprost”, Jan Śpiewak, który, według tej logiki, dawno powinien odpuścić sobie pisanie o patologiach warszawskiej reprywatyzacji. Lista podobnych sytuacji jest długa i uzupełniana pracowicie od wielu, wielu lat. I, w odróżnieniu od dziennika, który widzi efekt mrożący po raz pierwszy, nie jest to wcale zabawne.
Efekt mrożący
Przedświąteczny tydzień przyniósł spore wahania temperatur, a wraz z nimi kilka naprawdę ciepłych dni. Może trochę na przekór „Gazeta Wyborcza” wraz z prof. Jędrzejem Skrzypczakiem załamała się nad zjawiskiem tzw. efektu mrożącego, które zagrażać ma wolnym mediom i ich redaktorom, zwłaszcza zaś dziennikarzom śledczym.
