Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Czy ktoś pamięta jeszcze o konwencji stambulskiej? Zanim premier skierował pytania o nią do Trybunału Konstytucyjnego, czym de facto zamroził temat, była to sprawa najbardziej rozpalająca opinię publiczną. Tak przynajmniej można było wnioskować po poziomie rozgrzania przedstawicieli opozycji i jej kulturalno-medialnego zaplecza.
Można pomyśleć, że od czwartku, kiedy to prezydent Andrzej Duda inaugurował w parlamencie swoją druga kadencję, minęła cała epoka. Wystąpienie posłanek lewicy, których stroje tworzyły pozbawioną jednego koloru tęczę środowisk LGBT, od początku można było potraktować jako zapowiedź tematu, który zdominuje debatę. Mamy gorące lato, które znów, tak jak 10 lat temu, swoje apogeum przeżywa na Krakowskim Przedmieściu. A to, co widzimy i słyszymy, wykracza poza konflikt na osi PO-PiS, choć przez część PO zostało przywitane z nadzieją.
Jeśli popatrzeć na młodych ludzi spacerujących po warszawskiej Patelni (potoczna nazwa placu przy wyjściu ze stacji Metro Centrum), mało widać w ich ubiorze kulturowego pęknięcia między pokoleniami. Wychowani na odwołujących się w dużym stopniu do pokoleniowych nostalgii serialach Netflixa ubierają się najczęściej tak, jak chcieli ubierać się ich rodzice, a jak ich młodsi dziadkowie ubierać się nie mogli. To tylko lekko podrasowany przez współczesne mody amerykański styl młodzieżowy z lat 80. Dopiero internet i sfera języka pokazują, że gdzieś po drodze przytrafiła się rewolucja, która zjada teraz swoje dzieci, próbując przy okazji pożreć również nas.
Co roku, jeśli piszę tekst w okolicy kolejnej rocznicy Powstania Warszawskiego, przypominam sobie i Czytelnikom, że nie tak dawno, raptem kilkanaście lat temu, pamięć, której spektakularne widoczne przejawy zachwycają niemal cały świat, nie była wcale oczywista. Skromne uroczystości, ciche, wyjące tylko w stolicy syreny i spieszący się ludzie na ulicach. Dziś tym bardziej warto się nad tym zastanowić, gdy Powstanie zaczyna być wykorzystywane propagandowo na nowy, dla wielu szokujący i niespodziewany sposób.
Czy ruch społeczny można powołać odgórnie, decyzją partyjnych liderów? Politycy Platformy Obywatelskiej, z Rafałem Trzaskowskim na czele, zdają się wierzyć, że tak. Możemy więc śledzić, jak na naszych oczach próbuje się stworzyć dość karkołomną konstrukcję, mającą być zarazem starą i nową Platformą, napędzaną energią wyborców Trzaskowskiego. PO w swoim czasie jawiła się jako szalupa ratunkowa dla Unii Wolności. To doświadczenie często powraca przy próbach wyjaśnienia, dlaczego pojawiają się na naszej scenie politycznej kolejne ugrupowania odwołujące się do tego samego wyborcy.
Przez lata specjaliści głowili się, jak podnieść zbyt niską, jakoby, frekwencję wyborczą. Kluczem okazało się rozhuśtanie emocji. Wszyscy więc głosują, wszyscy o polityce mówią, choć już nie rozmawiają, a zamiast argumentów mamy grę na instynktach. Przekaz polityczny staje się produktem dla wrażliwych i nadwrażliwych, którzy mają przeważyć szalę na skutek działania, które porównać można do przesunięcia prętem po klatce. Brzmi to brzydko, z pomocą przychodzi nam angielski, z którego pożyczamy określenie: „triggerowanie”.
Wygrane wybory na ogół nie są okazją do refleksji, a tym bardziej rozliczeń. Niestety to, co zdarzyło się w niedzielę wyborczą i poprzedzające ją dni, nie pozwala na spokojne świętowanie zwycięstwa. Warto przeanalizować problemy, które były widoczne już wcześniej, a które wybory prezydenckie i ich wynik pokazały w całej jaskrawości.
Pięć lat temu mieliśmy według wielu obserwatorów do czynienia z najciekawszą kampanią od lat. Tym razem obserwujemy natomiast najbrutalniejszą kampanię od początku polskiej demokracji. Zwolennicy Rafała Trzaskowskiego atakują kolejne grupy i osoby, PiS natomiast wydaje się nie dostrzegać wielu zagrożeń, tak jakby wszyscy, którzy mogliby pamiętać, skąd wzięła się podwójna wygrana w 2015 r., byli zajęci czymś innym lub sporo pozapominali.
Od zamiany Małgorzaty Kidawy-Błońskiej na Rafała Trzaskowskiego stało się oczywiste, że nasza polityka wraca na utarte tory. Skończyły się złudzenia pozostałych kandydatów „demokratycznych”, wszystko musiało się rozstrzygnąć między Platformą a PiS. Poparcie dla Rafała Trzaskowskiego szybko wzrosło w sondażach, a część mediów wręcz histerycznie zaczęła domagać się kapitulacji jego konkurentów z opozycji, posługując się czasem nawet wyzwiskami, prawie zawsze zaś szantażem emocjonalnym.
Od środowej debaty wszystkich kandydatów zorganizowanej przez Telewizję Polską rozpoczął się ostatni etap kampanii prezydenckiej. To czas stabilizacji poparcia dla Andrzeja Dudy, pewnego „odczarowania” Rafała Trzaskowskiego, końca złudzeń kilku kandydatów ze środka stawki i ciekawych zwrotów akcji w ogonie wyścigu.
Ponad 20 lat temu śp. Jacek Kwieciński na łamach „Gazety Polskiej” co tydzień przybliżał Czytelnikom nowe osiągnięcia amerykańskiej poprawności politycznej. Dziś nie ma już Kwiecińskiego, jest jednak internet, na bieżąco dowiadujemy się więc, kto w tym tygodniu podpadł wyznaczającym standardy i kanony. Lawina wydarzeń, które spowodowała śmierć George’a Floyda, obejmuje też czyszczenie bibliotek i internetowych wypożyczalni.
Do zamieszania wokół zdjęcia z notowania listy Trójki swojej piosenki Kazik Staszewski podszedł z dystansem, którego zabrakło większości komentujących. Lider Kultu nie skorzystał z okazji, by zostać męczennikiem za nie swoją pracę. Nie musiał, bo nim sam zaczął tournée po mediach, mające zastąpić trasę koncertową, zdążył zostać bohaterem setek artykułów, komentarzy i wpisów, a płyta, z której poznaliśmy tylko dwa utwory, jeszcze przed premierą zdążyła sprzedać się w rekordowym nakładzie.
Od kilku dni możemy obserwować mocny rozjazd między rzeczywistością kampanii wyborczej a jej medialnym przekazem. Andrzej Duda odzyskuje dawną energię i wyborcze spotkania traktuje jako okazję do przedłużenia swojej umowy z wyborcami, przywołując osiągnięcia ostatnich pięciu lat, możliwe tylko w tym jednym układzie politycznym, natomiast medialny przekaz ogranicza się do czterech liter.
Do wyborów zostały niecałe trzy tygodnie i nie jestem pewien, czy nawet sztabowcy Andrzeja Dudy i pozostałych kandydatów mają świadomość, jak ten czas szybko zleci. Do ostatecznego starcia, bo to, że nie nastąpi ono już 28 czerwca, jest dziś prawie pewne, mamy ponad miesiąc. Ostatnie kilka dni pokazuje, że pojawienie się realnego ryzyka dla reelekcji urzędującego prezydenta zmobilizowało jego otoczenie. W ostatniej chwili, chciałoby się dodać, choć czy nie zbyt późno, dowiemy się dopiero w połowie lipca.
Ech, szalony początek lat 90.! Dorośli Polacy wierzą jeszcze, że doczekają się sprawiedliwości i rozliczenia komunistycznych zbrodni. Wolność dopiero co nadeszła, wiedza, dziś powszechna, jeszcze przez kilkanaście miesięcy będzie traktowana tylko jako spiskowe rojenia wariatów, ludzie Solidarności, choć dzielą się już na „familię, świtę i dwór”, wciąż wielu jawią się jedną drużyną. Tymczasem na ulicznych straganach pojawia się nagle wszystko, a w tym zalewie wcześniej niewidzianych dóbr tandetnie wydane książki z krzykliwymi okładkami. Między nimi pierwsze na polskim rynku horrory. James Herbert, Graham Masterton, Stephen King i nasz dzisiejszy bohater – Guy N. Smith.
Wygląda na to, że razem z całą prawie klasą polityczną zostaliśmy wzięci na zakładników. Co gorsza, trudno jest komukolwiek spełnić żądania szantażystów, którzy tak naprawdę nie wiedzą, czego chcą, sami będąc ofiarami własnych ambicji i konfliktów wewnątrz grupy. Bo kto dziś potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy Tomasz Grodzki gra wspólnie z Rafałem Trzaskowskim, czy przeciw niemu?
Pięć lat po ostatecznej wygranej Andrzeja Dudy w wyborach prezydenckich jego współpracownicy muszą przypomnieć sobie emocje, które towarzyszyły ostatnim dniom kampanii i pierwszym tygodniom, może miesiącom, prezydentury. A także zwycięską dla PiS kampanię sprzed wyborów do Parlamentu Europejskiego, do których nadchodząca elekcja jest pod pewnymi względami bardzo podobna.
Jedno ze spopularyzowanych przez modne memy z nosaczem powiedzeń brzmi „Niby człowiek wiedział, a jednak się łudził…”. Czy tak właśnie czuła się w piątkowy poranek Małgorzata Kidawa-Błońska? Wygląda na to, że piszący jeszcze w styczniu o możliwej zamianie kandydatki PO na prezydenta Ryszard Terlecki był, przynajmniej w tej sprawie, najbardziej czujnym obserwatorem naszej polityki. A przecież tyle słyszeliśmy po drodze zapewnień o wsparciu, pomocy, wiernym trwaniu. Kandydatka tym bardziej musiała to przecież słyszeć. A jednak – wszystko się skończyło.
Mieliśmy w historii Polski wybory, w których niepewność dotyczyć mogła tylko trzeciego i dalszych miejsc, były takie, w których pewna była tylko data, ale takich, w których z większą pewnością wskazać można zwycięzcę niż datę, jeszcze nie było.
Sytuacja, jaka rozgrywa się w ostatnich dniach w opozycji, a także na linii opozycja–PiS, przywodzi na myśl rozmaite wydarzenia z czasów III RP, a nawet schyłkowego PRL. Co ambitniejsi politycy opozycji szukają nawet analogii między nadchodzącymi wyborami prezydenckimi a sfałszowanym głosowaniem z 1947 r. Niektórym może wydawać się, że historia kolejny raz się powtarza, tak naprawdę jednak okazuje się, że mają krótką pamięć i nie odrobili kilku bardzo ważnych dla polityków lekcji.