Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Tydzień po zamordowaniu prezydenta Gdańska potwierdzają się wszystkie obawy, jakie wyraziłbym, gdybym zdecydował się tej okropnej sprawie poświęcić swój poprzedni tekst. Chciałem jednak dać trochę czasu czytelnikom, sobie, a przede wszystkim uczestnikom polskiej debaty politycznej, którzy tak pięknie zaczęli mówić o potrzebie refleksji.
Operacja „Kosiniak-Kamysz”, jaka przetacza się przez media, weszła w nową, lecz przecież nie pierwszą fazę. Jest to zjawisko bardzo ciekawe, ponieważ z różnych powodów nagłaśnianie informacji i domniemanej popularności szefa ludowców, dającej mu mandat do stanięcia na czele opozycji, opłaca się kilku mającym różne interesy graczom. A przy tym dla wszystkich jest też dość ryzykowne.
Wybory samorządowe, wygrane przez PiS w skali sejmików i całego kraju, lecz przegrane na poziomie dużych i średnich miast, były traktowane przez wielu komentatorów jako zapowiedź trendu, który może przesądzić o wynikach kolejnych głosowań, dotyczących wyboru europarlamentarzystów, posłów i senatorów, a na końcu również prezydenta Polski.
Po wyborach przyszedł czas na konsumowanie zwycięstw i przełykanie porażek. Gdzieniegdzie ugrupowania polityczne dostały inne danie niż to, którego się spodziewały. Zamiast lub obok obsadzania stanowisk rusza więc także karuzela rozliczeń, która może sprawić, że ze sceny politycznej znikną dwie partie.
Dnia 9 listopada 2018 r. po południu, równo dwa dni przed 100. rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości, pewne było właściwie chyba tylko jedno. Że na warszawskim rondzie Dmowskiego stawi się rekordowa liczba uczestników marszu. Nie wiedzieliśmy jeszcze na pewno, o której godzinie ruszy marsz, kto pójdzie na jego czele ani kto będzie głównym organizatorem.
W latach 80. w warszawskim klubie Remont odbywał się przegląd młodych wykonawców różnych gatunków muzycznych pod wspólną nazwą „Poza kontrolą”. Wydaje się, że polska polityka przechodzi właśnie własny festiwal pod tym hasłem. Jego sceną są media społecznościowe, małe sceny to studia telewizyjne i radiowe, zaś główną gwiazdą niewątpliwie został Paweł Kukiz.
W tekstach pisanych w noc wyborczą zawsze wypada zacząć od zastrzeżenia, że nie zna się jeszcze wyników. Pisząc te słowa, mam do dyspozycji jedynie wyniki exit poll i materiał w postaci obserwacji reakcji polityków, mediów i tych wyborców, którzy aktywni są w mediach społecznościowych.
Kolejny tydzień upłynął pod znakiem taśm i choć wydawało się, że nic już nie da się z nich wycisnąć, niektórzy rozpaczliwie próbują. W efekcie ślizgają się na rzuconej przez siebie skórce od banana, by tuż przed upadkiem zobaczyć, że pojawiają się właśnie inne materiały. A nad nimi nie mają już kontroli.
Pojęcie game changer* zostało, jak wiele innych, doszczętnie skompromitowane przez publicystów opisujących polską politykę. Wystarczy przypomnieć, że takim zwrotem w grze miało być choćby opublikowanie przez Bronisława Komorowskiego, wówczas jeszcze prezydenta RP, spotu, w którym pojawiły się jego dzieci.
Dla Prawa i Sprawiedliwości to jeden z lepszych weekendów tego roku. Po 1 września, gdy opozycja głowiła się nad tym, jak tu nie powiedzieć wprost, kto napadł na nas 79 lat temu, przyszła pora na konwencję PiS. Powrót Jarosława Kaczyńskiego, prezentacja młodych liderów i zaskakująco wiecowe wystąpienie premiera przybliżyły osiągnięcie dobrego wyniku w wyborach samorządowych.
W tę niedzielę, uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, w polskich kościołach zabrzmiała pieśń „Z dawna Polski Tyś Królową”. Osobom, które pojawiały się na wieczornych modlitwach i czuwaniach przy krzyżu na Krakowskim Przedmieściu latem 2010 r., chyba zawsze już będzie się ona kojarzyła z tamtymi wydarzeniami, gdy była śpiewana podczas Apelu Jasnogórskiego.
Kilkakrotnie już miałem okazję na łamach „Gazety Polskiej Codziennie” pisać na temat rocznic Powstania Warszawskiego. Zmiana podejścia do powstania dokonana przez klasę polityczną, liderów opinii, mieszkańców Warszawy i całej Polski była fascynującym przykładem powrotu do patriotycznej narracji historycznej, odzyskania pamięci o bohaterach i ofiarach.
Ostatnie dni to w Polsce czas bicia rekordów i nie chodzi tu nawet o tropikalne upały, lecz o poziom nasycania przestrzeni publicznej fake newsami. Kłamstwa wymyślane na użytek partyjnej propagandy są powtarzane przez dziennikarzy, polityków z pierwszych stron gazet i dalej na rynek między-narodowy przez organizacje typu Amnesty International.
Posłowie i senatorowie 550 lat polskiego parlamentaryzmu postanowili obejść w sposób charakterystyczny dla swoich partii. PiS i Kukiz’15 wzięli więc udział w całym posiedzeniu Zgromadzenia Narodowego. Platforma obraziła się i nie przyszła, zaś politycy Nowoczesnej i PSL łaskawie przyszli do namiotu, w którym zorganizowano uroczystość, zaśpiewali hymn i wyszli.
Zwolennicy opozycji tak bardzo czekali na komentarz Micka Jaggera do bieżącej sytuacji w Polsce, że ostatecznie sami nie wiedzą, co właściwie usłyszeli. W sprawie słów: „Jestem zbyt stary, by być sędzią”, panuje jeszcze zgodność, ale już dalszą część zdania każdy usłyszał inaczej. „Ale nie jestem zbyt stary, by się bawić” – usłyszeli jedni, „…by śpiewać” – dotarło do innych, „…by odnieść się do czystki, jaką PiS przeprowadza w Sądzie Najwyższym” – wydało się niektórym.
Po meczu z Senegalem nastroje polskich kibiców mocno siadły. Bardziej niż na wyjście z grupy czekaliśmy na mecz o wszystko i walkę o honor. Teraz nie czekamy już chyba na nic, Japończycy grają bardzo dobrze i zapewne nic nie stanie im na przeszkodzie również w czwartek. Czy słaby wynik na mundialu przełoży się na szersze nastroje społeczne? Specjaliści od pedagogiki wstydu nie będą na pewno marnować okazji. Koszmar Krystyny Jandy o Polakach świętujących zwycięstwo niestety tym razem się nie sprawdził.
Reakcje polskich kibiców w mediach społecznościowych na bramkę, którą w pierwszej połowie meczu reprezentacji Niemiec strzelili Meksykanie, to kiepska wiadomość dla Donalda Tuska. Antyniemieckie nastroje w dużej części naszego społeczeństwa są bardzo silne. Stały, pouczający ton większości niemieckich komentatorów nie pomaga w przezwyciężeniu niechęci, mającej podstawy w najnowszej historii.
W Gdańsku przez kilka dni bezpośrednio do rzeki wypuszczano ścieki. Zawiodła instalacja, którą wcześniej chwalono jako najdłużej nieprzerwanie działające urządzenie w mieście.
W niedzielny wieczór w mediach społecznościowych wszyscy rozmawiali tylko o seksie i jedzeniu. Praktycznie zniknął Ryszard Petru, zniknęła osierocona przez niego Nowoczesna. Byli tylko Stanisław Gawłowski i działalność w wynajmowanym przez niego mieszkaniu. Według żony – gastronomiczna, według dziennikarskiej kwerendy – erotyczna. Stara mądrość głosi, że o pewnych sprawach żona dowiaduje się ostatnia.
Choć kampania wyborcza oficjalnie nie ruszyła, Patryk Jaki już jest traktowany jako śmiertelny wróg, wobec którego zostanie użyta każda propagandowa amunicja. Tymczasem Rafał Trzaskowski nielegalnie prowadzi swoją kampanię wyborczą, opierając się na miejskich instytucjach, zarządzanych przez ludzi Hanny Gronkiewicz-Waltz.