Sukces neoliberałów i postkomunistów jest spektakularny – w trzy lata udało się im doprowadzić do kryzysu gospodarczego, który zauważyła nawet Komisja Europejska, wedle której wzrost PKB w przyszłym roku spadnie do 2,7 proc. Dodajmy, że prognozowano wzrost na poziomie 2,8 proc., a dzisiaj to 3,5 proc.
Na tym nie koniec. Bruksela podniosła prognozę inflacji w Polsce na 2027 r. z 2,9 do 4,4 proc.! A co z deficytem budżetowym? Ma się utrzymać powyżej 7 proc. PKB przez trzy kolejne lata. Już niebawem, czyli w nadchodzącym coraz większymi krokami nowym roku, dług publiczny ma przekroczyć 70 proc. naszego PKB. Polsce grozi nie tylko potężniejący kryzys budżetowy, ale znaczna stagnacja gospodarcza.
Czytaj więcej: Fatalne prognozy KE. W 2027 r. Polska z najwyższym deficytem i inflacją w UE
2027: wyższa inflacja, niższy wzrost
Fatalną sytuację potwierdza w swoim raporcie Narodowy Bank Polski: „Wyższa inflacja, niższy wzrost realnych dochodów rozporządzalnych oraz słabsze zaufanie będą miały negatywny wpływ na konsumpcję prywatną. Przewiduje się, że pozytywny wkład inwestycji zmniejszy się z powodu niższych inwestycji publicznych”.
Dodajmy, że prognozowana inflacja pochłonie podwyżkę płacy minimalnej, jeszcze skurczy świadczenia socjalne, a wzrost składek przełoży się na gorszą sytuację osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Lepsze jutro było wczoraj? Parafrazując klasyka, wskaźniki makroekonomiczne są dla zarządów, dla zwykłych pracowników jest narastający strach o przyszłość swoich rodzin.
Tym bardziej że pełzające bezrobocie nie odpuszcza. Mamy już ponad 900 tys. zarejestrowanych bezrobotnych, w urzędach pracy ubywa też nowych ofert pracy. A to pokazuje nie tyle stagnację, ile coraz gorszą sytuację pracowników najemnych. O rynku pracownika, który tak trwożył neoliberalnych ekonomistów w czasach rządów Zjednoczonej Prawicy, można już zapomnieć: z danych branżowego portalu Puls HR wynika, że po raz kolejny wydłużył się średni czas szukania pracy w Polsce: w II kwartale tego roku osoby bezrobotne szukały zatrudnienia średnio przez 9,2 miesiąca.
Wzrósł także wśród bezrobotnych odsetek osób niemających pracy od ponad 13 miesięcy, obecnie to niemal 22 proc. ogółu osób poszukujących zatrudnienia.
Patriotyzm to nie slogany
Polacy znów stają się intruzami na rynku pracy, tym bardziej że pracodawcy – o czym niezbyt głośno mówi zarówno biznes, jak politycy – chętnie sięgają po najtańszą siłę roboczą z krajów tzw. globalnego Południa. W tej sprawie już od dawna panuje ciche przyzwolenie bodaj całej klasy politycznej. I najpewniej skończy się to podobnie jak w Niemczech: wściekłością wyborców, którzy przejrzą na oczy.
A wtedy nawet rzekomo antysystemowa Konfederacja Korony Polskiej, której program społeczno-gospodarczy to kiepsko maskowany korwinizm, popierająca choćby imigrację zarobkową z Indii do Polski, będzie miała poważne wizerunkowe kłopoty. Bo jak to jest, że przy całej paplaninie o patriotyzmie i prymacie polskich interesów ostatecznie liczy się to, żeby zwykłym polskim pracownikom i pracownicom zapłacić jak najmniej?
Pełną odpowiedzialność za sytuację ponosi rząd Donalda Tuska: bardzo z siebie zadowolona ekipa, która nieustannie zapewnia, że ma ręce pełne roboty. Dziwnym trafem to robota politycznego szulera, który coraz chętniej sięga po znaczone karty. W sprawach społecznych i gospodarczych pogłębia się regres, a kolejne grupy zawodowe i społeczne dowiadują się, że „pieniędzy nie ma i nie będzie”.
Nawet mainstreamowe media, chcąc nie chcąc, zmuszone są upychać między klikbajtami o „złym PiS” i „niezdolnym do współpracy” prezydencie Karolu Nawrockim informacje o: rozczarowanych nauczycielach, upadających przedsiębiorstwach, mamionych niespełnionymi obietnicami opiekunach osób z niepełnosprawnościami, złamanych obietnicach przedwyborczych dotyczących ułatwień transportowych, zamykanych szpitalach, rozgrzebanym aż do granic jawnego sabotażu Centralnym Porcie Komunikacyjnym, rosnących kosztach życia, ryjących nosem o ziemię nakładach na naukę.
Nazbierałoby się tego tyle, że gdybyśmy w Polsce mieli normalny medialny pluralistyczny ekosystem, a nie toksyczny układ zbudowany na PRL-owskich fundamentach i niemieckich interesach, Koalicja Obywatelska byłaby już na łopatkach.
Wieś potiomkinowska Tuska
Nie jest jednak tak, że nikt nie widzi, co się dzieje. I chowa po sobie uszy. Ludzie, którzy na własnej skórze odczuwają „dobrodziejstwa” obecnej sytuacji, mają dość. I jeśli potrafią – organizują się.
24 listopada przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów będą wspólnie protestować pracownicy i pracodawcy z branży meblowej.
Mają dobre powody:
Andrewex (Sławno, woj. zachodniopomorskie) – firma przez lata związana kontraktami z IKEĄ właśnie wygasza działalność, na bruk trafią 184 osoby;
Fameg (Radomsko, woj. łódzkie) – firma powstała jeszcze w XIX w. właśnie zgłosiła wniosek o upadłość, pracę stracić może ponad 500 osób;
Modalto (Krzywiń, Wielkopolska) – we wrześniu ogłoszono upadłość, pracownicy od dawna nie dostawali wynagrodzeń, na bruk ponad 100 osób;
Steinpol (Wołów, woj. dolnośląskie) – upadek firmy mebli tapicerowanych – setka ludzi została bez pracy;
Telmex (Biskupiec, woj. warmińsko-mazurskie) – blisko stuletnia fabryka mebli z litego drewna w likwidacji, pracę może stracić blisko 200 osób.
A przecież mowa jedynie o jednej branży, w najlepsze trwają zwolnienia w wielu innych przedsiębiorstwach – polski przemysł i przemysł w Polsce (bo to nie zawsze to samo) po prostu się zwijają. I nie da się tego skwitować, że wszystko przez chińską produkcję – to polityka przyglądania się, polityka bierności.
Nigdy dość przypominania, że za rządów Donalda Tuska ministerstwo przemysłu pojawiło się równie szybko, co znikło. To wymowny symbol polityki gospodarczej sprowadzonej do nieudolnego spektaklu, wsi potiomkinowskiej, utrzymywanej ogromnym wysiłkiem politycznego-medialnego układu skupionego wokół „kierownika” z Sopotu.
Czy protest branży meblarskiej coś zmieni? Jeśli każdy będzie dalej protestował osobno, każdy bunt zostanie zagadany i zlekceważony. Liberalno-postkomunistyczna władza, nawet jeśli obawia się ryzyka społecznego buntu, wciąż liczy, że ma za sobą ślepych i głuchych, oraz zadowolonych i sytych.
Niemniej istotne jest pytanie, kto, w jakim celu i z jakim skutkiem byłby w stanie przejąć władzę w naszym kraju w nadchodzącej przyszłości. Historia zatoczyła koło, powrót do lat 90. już się dokonał, bo z całą siłą wróciło pytanie, które zaważy na kolejnych dekadach: czyja będzie Polska?