7 lutego oddziały wierne prezydentowi Baszarowi al-Asadowi przy wsparciu rosyjskich najemników zaatakowały sztab opozycyjnych proamerykańskich Syryjskich Sił Demokratycznych.
Polska ma poczucie, że jest ważnym partnerem USA. Może nie tak silnym jak kraje Europy Zachodniej, ale za to bardzo sumiennym i godnym zaufania. Wzorowo wypełniamy nasze sojusznicze obowiązki w ramach NATO. Popieramy amerykańską politykę zagraniczną zarówno względem Rosji, jak i w bardzo drażliwych kwestiach bliskowschodnich. Kupujemy amerykańską broń i zaczęliśmy sprowadzać amerykański gaz. Nasze poczucie bycia dobrym sojusznikiem sprawia jednak, że zapominamy, iż w stosunkach z silniejszym partnerem lobbingu nigdy za wiele.
Niemiecka umowa koalicyjna między CDU/CSU a SPD wyraźnie uderza w politykę państwa Izrael. Wprawdzie dokument potwierdza prawo Izraela do samostanowienia, równocześnie jednak głosi, że żydowska „polityka osadnicza” jest „sprzeczna z prawem międzynarodowym”, bo oddala preferowany przez Berlin scenariusz powstania dwóch państw.
Jak to możliwe, że senatorowie partii kierowanej podobno żelazną ręką zagłosowali wbrew wyraźnym życzeniom kierownictwa? Dlaczego Stanisław Kogut zachował immunitet i nie zostanie zatrzymany przez prokuraturę?
Kardynał Richelieu zwykł mawiać: „Boże, strzeż mnie od przyjaciół, z wrogami poradzę sobie sam”. Coś takiego musiał pomyśleć sobie niedawno Donald Trump. W nowej książce dziennikarza Michaela Wolffa o prezydencie USA jego były doradca Steve Bannon sportretował Trumpa jako mitomana, innych doradców jako amatorów, a rodzinę jako głupich nepotów.
Według niedawnego wewnątrzpartyjnego sondażu Angela Merkel i jej ekipa mają w CDU konkurenta. To wschodząca gwiazda chadeków Jens Spahn. Politykę migracyjną kanclerz ocenia on tak: „niemieckie społeczeństwo jest zagrożone tym, że stanie się bardziej antysemickie, antygejowskie, maczoistyczne i pobłażające gwałtom”. Spahn sam reprezentuje przy tym grupę zagrożoną. Choć identyfikuje się jako konserwatysta i katolik, niedawno wziął ślub z innym mężczyzną.
Dyscyplinowanie Polski stało się dla Fransa Timmermansa osobistą misją. Przyznać też trzeba, że i nasza strona nie starała się specjalnie poziomu napięcia obniżyć.
Świat polityki i wielkiego biznesu coraz bardziej chce zawładnąć siecią. W minionym tygodniu amerykańska Federalna Komisja Komunikacji zezwoliła dostawcom internetu na ograniczanie dostępu do niektórych stron z przyczyn komercyjnych.
Samobójstwo Slobodana Praljaka przypomniało o bałkańskim piekle. Ale i o tym, że sprawiedliwość w 2017 r. w Holandii bywa wybiórcza. Podczas konfliktu chorwacko-bośniackiego Praljak był szefem sztabu Chorwackiej Rady Obrony. Nie zapobiegł zbrodniom, o których wiedział i które mógł przewidzieć. I za to został słusznie skazany.
Nawet niechętna rządowi „Gazeta Wyborcza” po wizycie Beaty Szydło w Paryżu pisała o „leciutkiej odwilży”. Istotnie, choć prezydenta Emmanuela Macrona wciąż „niepokoją” polskie reformy sądownictwa, to mówił o „nowym etapie współpracy” i „zasadzie suwerenności”, przyjął też zaproszenie do złożenia rewizyty.
Zmarł zdolny młody muzyk amerykański Lil Peep (wł. Gustav Åhr). Miał 21 lat i zapewne przedawkował narkotyki.
Angela Merkel jest w tej chwili zbyt silna politycznie, by upaść, a jednocześnie zbyt słaba, by rządzić. To polityk, który stał się już symbolem pewnej epoki w Niemczech.
Obecność Donalda Tuska na centralnych obchodach Święta Niepodległości na pl. Piłsudskiego w Warszawie będzie rozmaicie komentowana. Niektórzy gotowi widzieć tu kolejny dowód na oddalanie się prezydenta od PiS-u.
Angela Merkel ma problem. Bardzo chce pomagać Emmanuelowi Macronowi. Choć ten jest nieporadny politycznie i coraz bardziej nielubiany u siebie w kraju, Merkel wciąż widzi w nim rycerza, który obronił Europę przed smokiem lepenowskiego populizmu, i chciałaby dla niego drugiej kadencji.
Komisja Roberta Muellera, badająca rosyjską ingerencję w amerykańskie wybory, stawia pierwsze zarzuty. Chodzi o byłego szefa kampanii Donalda Trumpa Paula Manaforta oraz jego współpracownika Ricka Gatesa. Mowa jest m.in. o praniu pieniędzy i spiskowaniu przeciwko USA.
Negocjacje koalicyjne w Niemczech wchodzą w decydującą fazę. Jeśli wierzyć przeciekom, mowa jest obecnie o podziale stanowisk w ramach tzw. układu jamajskiego (CDU, Zieloni i liberalna FDP).
Były premier Włoch Silvio Berlusconi z okazji 65. urodzin podarował prezydentowi Putinowi luksusową pościel z nadrukiem przedstawiającym ich wzajemny uścisk dłoni. Nie tylko on spośród europejskich polityków pcha się Putinowi do łóżka.
W europejskiej polityce dominuje liberalno-lewicowy, lub inaczej globalistyczny, kartel partyjny. Coraz silniejsze są też partie nowego nurtu. Kartel, oczywiście, ostro temu przeciwdziała, wykorzystując swoją uprzywilejowaną pozycję.
Napięcia na Półwyspie Koreańskim wciąż rosną. Pjongjang już wkrótce uzbroi nawet 60 interkontynentalnych głowic nuklearnych. Sankcje zaś mogą nie wystarczyć. Reżim przetrwał bez uszczerbku choćby okres masowego głodu w latach 90.
Podobno w polskiej polityce jest za dużo sporów. Niemcy mają za to problem odwrotny – za dużo konsensusu. W okresie przedwyborczym nawet liberalni komentatorzy zaczęli odnotowywać ze zmieszaniem, że pani kanclerz idzie aż za dobrze.