Magdalena Łysiak

Ruch ludowy, który zawiązał się podczas okupacji niemieckiej na ziemiach polskich był jednym z filarów Polskiego Państwa Podziemnego. Chociaż siły zbrojne ludowców sformowały się już w sierpniu 1940 roku to nazwę Bataliony Chłopskie przyjęto dopiero w 1944 roku (dodać jednak należy, że używano jej już wcześniej). Bataliony były drugą, po Armii Krajowej, siłą militarną w okupowanej Polsce. W walkę zaangażowało się ok. 170 tysięcy żołnierzy, którzy brali udział w ponad 3 tysiącach różnego rodzaju akcji bojowych.

„Przystąpienie Polski do NATO oznacza prawdziwy koniec zimnej wojny. Miałem honor uczestniczyć w tej wojnie po stronie USA, po stronie NATO, po stronie Polski – przeciwko sowieckiemu Imperium Zła” – mówił płk Ryszard Kukliński. Kiedy negocjowano przyjęcie Polski do Paktu Północnoatlantyckiego, jednym z nieoficjalnych warunków była pełna rehabilitacja pułkownika. Stało się to dopiero w 1995 r., kiedy uchylono komunistyczny wyrok śmierci. Dwa lata później sprawę ostatecznie umorzono. W kraju jednak ciągle trwały rozważania co do czynów Kuklińskiego. O jego dobre imię walczyło wiele osób, m.in. Zbigniew Herbert czy Zbigniew Brzeziński.

Św. Patryk urodził się w rzymskiej Brytanii około 385 r. n.e. Był synem diakona. Jako nastolatek Patrick został schwytany przez irlandzkich piratów, w niewoli spędził sześć lat pracując jako pasterz. W końcu udało mu się uciec, wrócił do domu, gdzie rozpoczął naukę, po zakończeniu której został księdzem. Kilka lat później miał wizję, która nakazała mu wrócić do Irlandii. Głosić tam kazania wśród pogan i nawracał ich na chrześcijaństwo. Przez całe swoje życie przemierzał Irlandię zakładając kościoły i parafie. Około sześćdziesiąt lat po jego śmierci mnich-misjonarz Colum Cille, odwiedził grób Patryka i zabrał z niego trzy relikwie. Pierwszą z nich był kielich, który wysłano do County Down; drugą była „Ewangelia aniołów”, którą zachował dla siebie, ostatnią – mały żelazny dzwonek, który przekazał do Armagh, ważnego miejsca dla Kościoła irlandzkiego.

4 grudnia 1942 r. powstała Rada Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu RP na Kraj „Żegota”. W okupowanej Europie była to jedyna oficjalna organizacja powołana w celu udzielania pomocy Żydom. Jej konspiracyjna działalność polegała na znajdowaniu kryjówek, wystawianiu fałszywych dokumentów, dostarczaniu leków oraz wypłacaniu zapomóg finansowych dla ukrywających się Żydów.