Zamordowany w 2006 r. Aleksander Litwinienko nie opisywał swoich przypuszczeń, lecz ujawniał zawodową wiedzę. Był wcześniej funkcjonariuszem Wydziału Federalnej Służby do Zwalczania Grup Przestępczych – URPO. Zajmowała się ona likwidowaniem nie tylko przestępców. To jako jej funkcjonariusz Litwinienko otrzymał rozkaz zabicia Borisa Bieriezowskiego.
„Likwidacja Bieriezowskiego byłaby dobrze wyreżyserowanym przez specjalistów od public relations przedstawieniem” – przewidywał, dodając, że w przypadku oligarchy stworzenie legendy wyjaśniającej jego śmierć nie byłoby trudne.
Bieriezowski, Smoleńsk, Czeczenia
Jak działają rosyjscy marketingowcy zbrodni? Jakie ślady ich działalności odnajdujemy w świeżej sprawie Bieriezowskiego? Jak działali w przypadku Smoleńska, Czeczenii, Biesłanu czy morderstw obrońców praw człowieka?
Z opowieści Litwinienki wyłania się wstrząsający obraz. Polityczne morderstwo jest w Rosji produktem, który trzeba odpowiednio PR-owsko sprzedać, tak jak polisę ubezpieczeniową, meble czy krem przeciwzmarszczkowy. Ono ma przynieść Moskwie określone zyski – zaprzestanie szkodliwej działalności przez zamordowanego, poszerzenie władzy Kremla, zdobycie pieniędzy, w czym tamten przeszkadzał.
Akcja PR-owska ma ograniczyć towarzyszące temu straty, które mogą być skutkiem protestów przeciwko zbrodni. Takie jak spadek popularności władzy, ochłodzenie stosunków z innymi państwami, w szczególności gdy ma ono skutki finansowe czy powoduje pogorszenie opinii o Rosji w zachodnich mediach.
Jak mówił Litwinienko, taka akcja PR-owska rozpoczyna się na długo przed samą egzekucją. Czasem początkiem zbrodni jest przez nikogo niezauważona notka prasowa. „Artykuły takie zamieszcza się w gazetach, może nie najbardziej popularnych. Pojawia się malutka wzmianka, gdzieś w kąciku” – mówił Litwinienko.
Po co? To początek budowania legendy, która za jakiś czas pozwoli bezkarnie zabić. Służby mają na swoich usługach różnych drobnych podwykonawców. „Jedni wysadzają, drudzy strzelają z broni snajperskiej, trzeci operują siekierą” – wyliczał Litwinienko.
Ale przy zabójstwach politycznych ważniejsi są inni: „Profesjonaliści otrzaskani w specsłużbach starannie zbierają informacje potrzebne do zaplanowania zabójstwa, zwłaszcza jeśli to zabójstwo polityczne. Zadanie – zbić z tropu śledczych i opinię społeczną, przedstawić prawdopodobną fałszywą wersję wydarzeń”.
Cały artykuł o metodach moskiewskiej szkoły PR-u w najnowszym numerze tygodnika "Gazeta Polska"