Wiem że ominą mnie fascynujące spektakle – europejskie kino katastroficzne „Moje wielkie greckie reformowanie”, western „Pojedynek na raporty” i coś fantastyczno–naukowego, polski odcinek „Z archiwum XYZ” pt. „Kto nam zbuduje autostrady?”. Jako guest star minister Grabarczyk z koszem kwiatów wyrosłych w miejscu, gdzie miały przebiegać drogi ekspresowe.
Żeby było jasne – po raporcie rządowym wiele nie oczekuję – może zwolnią kogoś, kto przed startem zamiatał samolot TU-sk 154 lub pogrożą palcem jakiemuś trzeciorzędnemu doradcy. Co do innych odpowiedzialnych, czuję, że raczej awansują – szef BOR dostanie jeszcze jedną gwiazdkę, szef MON pójdzie na Marszałka Izby, a pan Arabski na ambasadora (z takim nazwiskiem najlepiej do Izraela).
Na prawdziwe dymisje był czas w ciągu 24 godzin po katastrofie, podobnie jak na decyzję, kto będzie prowadził śledztwo. Można się było poradzić Angeli albo pani Steinbach i dowiedzieć, że w sprawie tragedii pod Smoleńskiem nr 1 ówczesne władze niemieckie, mimo posiadania wszystkich dowodów w ręku, wolały powołać komisję międzynarodową ze Szwajcarem na czele, z udziałem polskich autorytetów z Generalnej Guberni.
Ale jak już powiedziałem, nie moja sprawa – biorę urlop!
Dwa tygodnie to niewiele czasu i teoretycznie wszystko się może zdarzyć – sondaże falują i niewykluczone, że pewnego dnia „zupa się wyleje”, ale pewnie jeszcze nie pod moją nieobecność. Polityka polska przypomina telenowele, dużo się dzieje, ale akcja nie posuwa się ani o centymetr.
Chyba że kogoś jeszcze może interesować, w jakiej kolejnej partii odnajdzie się kobitka w czerwonym kubraczku? Albo co zrobi „szambiarz z Lublina”, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Reszta to statystyka – ilu dziennikarzy skażą na podstawie paragrafu 212, ilu blogerom nad ranem złoży wizytę ABW, ilu kiboli zostanie ukaranych z powodu niechęci do kibicowania rządowi?
Reszta przypomina anegdotę, którą opowiadano zwykle o Solskim, potem Foggu, wreszcie o Hance Bielickiej, ale nazwiska trzeba wymieniać.
W Egipcie odkopano mumię z czasów Starego Państwa. Odwinięto ją z bandaży, a mumia pyta – „Czy Nina Andrycz jeszcze gra?”.
Mam nadzieję, że nie skażemy naszych wnuków, na sytuację, w której tekst będzie brzmieć: „Czy Platforma ciągle rządzi?”.
