Nie ma sensu zastanawiać się, czy tezy rosyjskiej wojny informacyjnej rozpowszechniają w Polsce agenci wpływów Kremla, pożyteczni idioci, cwaniacy szukający poklasku i klikalności czy ludzie sterowani lub maniacy.
Wygląda na to, że układ gdański postanowił podyktować decyzje PO. W każdym razie wypowiedział posłuszeństwo Grzegorzowi Schetynie. Pomysły, by odsunąć skompromitowanego prezydenta Gdańska i zastąpić go młodszymi działaczami, nie znalazły uznania w ekipie wsławionej m.in. ciągnięciem samolotu właściciela Amber Gold. Ani Pomaska, ani Wałęsa junior, tylko Paweł Adamowicz – tak brzmi komunikat postkomunistycznego platformersko-kodziarskiego środowiska.
Trzeba bardzo stanowczo reagować na kłamstwa, które mają na celu pokazanie Polski jako państwa ksenofobicznego, antysemickiego i nacjonalistycznego. Nie można się wdawać w awantury i pyskówki, ale należy pokazywać prawdę. Sposób na to jest bardzo prosty: podawać fakty.
Stało się – po dwóch latach rządów „państwo PiS” sięgnęło i po mnie! Było to kilka dni temu na placu Reagana w krakowskiej Nowej Hucie, a atak był tak podstępny i niespodziewany, że nie miałem najmniejszych szans, aby go uniknąć. W słoneczne przedpołudnie szedłem chodnikiem i rozanielony rozmawiałem przez telefon, gdy nagle zobaczyłem cukiernię po drugiej stronie ulicy. Skręciłem na przejście dla pieszych, rozejrzałem się niedbale i stwierdziwszy, że nic nie jedzie, przemaszerowałem przez jezdnię na czerwonym świetle.
7 lutego oddziały wierne prezydentowi Baszarowi al-Asadowi przy wsparciu rosyjskich najemników zaatakowały sztab opozycyjnych proamerykańskich Syryjskich Sił Demokratycznych.
Zatrzymanie prac nad ustawą reprywatyzacyjną to zła wiadomość. Po pierwsze dlatego, że to problem, który trzeba w końcu rozwiązać, bo dotyczy krzywd wielu ludzi. Po drugie dlatego, że projekt Patryka Jakiego daje realne podstawy do sprawiedliwego dokończenia procesu reprywatyzacji. Przeciw niemu pojawiają się dwa główne argumenty.
Polacy pomarkotnieli, bo wszystko wskazuje na to, że z tegorocznych zimowych igrzysk olimpijskich Polska przywiezie dwa medale, oba w skokach narciarskich. Trzy razy mniej niż z poprzednich. Jednak mimo wszystko nie jest tak źle, jeśli zważyć, że od lat 70. do początku XXI w. Polska nie zdobyła na zimowych igrzyskach żadnego medalu.
Sąd Najwyższy uniewinnił swojego kolegę Mirosława Topyłę, mimo że ten na stacji benzynowej zawinął pewnej pani 50 zł. Stało się tak, choć jego winę ustalono w stu procentach. Tłumaczenie (w skrócie) jest takie, że sędzia słynie z tego, iż jest roztargniony, a jego czyn mógł być „automatycznym działaniem”.
18 stycznia w Nowym Jorku, w najnowszym secie propagandowo-dezinformacyjnego meczu Rosja vs reszta świata, Siergiej Ławrow rozpoczął formatowanie Polski pozornie niewinnie, na sowiecki sposób.
Po 1989 r. pan Tusk i jego obóz polityczny zainteresowani byli jedynie odkrywaniem ciemnych kart polskiej najnowszej historii.
Polska ma poczucie, że jest ważnym partnerem USA. Może nie tak silnym jak kraje Europy Zachodniej, ale za to bardzo sumiennym i godnym zaufania. Wzorowo wypełniamy nasze sojusznicze obowiązki w ramach NATO. Popieramy amerykańską politykę zagraniczną zarówno względem Rosji, jak i w bardzo drażliwych kwestiach bliskowschodnich. Kupujemy amerykańską broń i zaczęliśmy sprowadzać amerykański gaz. Nasze poczucie bycia dobrym sojusznikiem sprawia jednak, że zapominamy, iż w stosunkach z silniejszym partnerem lobbingu nigdy za wiele.
„Po co w ogóle pisać o Frasyniuku? ” – pyta zapewne czytelnik. I właściwie może mieć rację. Jednak skoro kolejny raz próbuje się wykreować tego samego bohatera opozycji, trzeba poskładać w tekst kilka faktów i obserwacji.
Trwa serial, w którym główną rolę gra Władysław Frasyniuk. Ten sam, który ze znaczkiem w klapie „J...ć PiS” pisanym cyrylicą zaatakował policjantów próbujących powstrzymać go, gdy starał się zakłócić miesięcznicę smoleńską. Teraz gra rolę, w której pisowscy siepacze zakuwają w kajdany bohatera. Na miejscu niektórych byłbym ostrożny w powoływaniu się na zasługi tego pana.
Jak poinformował szef Kancelarii Premiera Michał Dworczyk, za kilka tygodni Rada Ministrów zajmie się projektem ustawy, na mocy której będzie możliwe odebranie Wojciechowi Jaruzelskiemu i Czesławowi Kiszczakowi stopni generalskich. Nareszcie!
Ostatnio ponownie się przekonałem, że kradzież newsów jest zjawiskiem bardzo częstym. Tym razem przywłaszczenia wcześniej ujawnionych przeze mnie informacji dokonali dziennikarze „Newsweeka” i TVN-u: Wojciech Cieśla i Endy Gęsina-Torres. W materiale wyemitowanym w programie „Superwizjer” nt. handlarza bronią Pierra D. nawet nie zająknęli się, że większość „ujawnionych” przez nich rewelacji opisałem już kilka lat temu. Kulisy wątpliwych interesów D. upubliczniłem jako pierwszy w 2014 r. we „Wprost” i w „Pulsie Biznesu”, a potem w 2016 r. w „Gazecie Polskiej”.
Jak ujawnił Jerzy Targalski, nad poprawką klubu Kukiz’15 do ustawy o IPN-ie, wadliwie definiującą ludobójstwo ukraińskich nacjonalistów, pracowali prof. Czesław Partacz, uczestnik rosyjskiej konferencji na Krymie, oraz prof. Włodzimierz Osadczy ze Stowarzyszenia Polska-Wschód, dawnego… Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Naraziłbym się na śmieszność, gdybym po raz setny pisał o podwójnych standardach „liberalnej” demokracji, co jest przypisane do tego ustroju, jak przewodnia siła PZPR do demokracji ludowej. Ślepy zobaczy i głuchy usłyszy, że casus Ryszarda Czarneckiego to modelowe zastosowanie różnej miary do różnych osób.
Różnie można oceniać zaproponowaną przez wicepremiera i ministra szkolnictwa wyższego reformę nauki, ale jedno trzeba przyznać. To może doprowadzić wreszcie do odcięcia się od dziedzictwa komunizmu w polskiej nauce.