„To nie jest wezwanie do mnie, ale do tych, którzy spowodowali tę sytuację” – tak Grzegorz Schetyna skomentował w TVN24 apel o. Ludwika Wiśniewskiego związanego z „Tygodnikiem Powszechnym”, by skończyć z nienawistnym językiem i pogardą. Po co w czasie, gdy na większości Polaków lepsze wrażenie robi umiar i refleksja, Schetyna wypowiedział tak agresywne słowa?
„Brutalnie rzecz ujmując, Unia Europejska miała zapewnić, że Niemcy nie zdominują Europy. Że Niemcy raczej się zeuropeizują, niż Europa zniemczy”. Autorem tych słów jest Jakub Grygiel, amerykański wykładowca akademicki polskiego pochodzenia oraz urzędnik Departamentu Stanu. Słowa te padają w opublikowanym niedawno w „The American Interest” tekście o tym, że dzisiejsza Unia Europejska nie potrafi realizować celów, dla których została stworzona.
Posmoleńskie barbarzyństwo rozkręcono m.in. po to, by stłamsić i zaszczuć rodziny ofiar, przede wszystkim bliskich śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Właściwie powinienem dać inny i bardziej konsekwentny tytuł: „Polowanie na Żyda II”, bo swego czasu tak opisałem nagonkę na Dawida Wildsteina, którą zorganizowali junacy z „Gazety Wyborczej”. Po namyśle zmieniłem tytuł, aby nie mylić porządków. Andruszkiewicz oczywiście Żydem nie jest i tylko tego argumentu zabrakło na fali gnoju, nie żadnego „hejtu”, jaka się przelała przez lewicowo-liberalne media. Prócz rytualnych wyzwisk: faszysta, nacjonalista, „prawdziwy Polak”, pojawiło się coś nowego.
Pierwsze dni nowego roku to ilustracja tego, jak wciąż sprawny jest mechanizm propagandowy totalnej opozycji. Trzeba przyznać, że totalnym politykom i propagandystom ciągle udaje się narzucić tematy dnia.
Okazuje się, że katolicy są od setek lat najbardziej postępowymi i świadomymi mieszkańcami naszej planety. Co prawda rozmaici działacze kreujący się na „obóz postępu” uważają katolickie zasady za ciemnogród, obskurantyzm, ale bywa, że zupełnie niechcący, przyznają katolikom rację. Szkoda tylko, że Kościół czasami sam nie dostrzega swoich skarbów i z niektórych tradycji rezygnuje, nim te nieoczekiwanie staną się modne wśród np. rozmaitej maści celebrytów.
Już od czterech lat wieczorami w porze jesienno-zimowej w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie odbywają się pokazy świateł. Każdego dnia przychodzą je obserwować tysiące osób, nie tylko przechadzając się wśród rzęsiście podświetlonych pałacowych ogrodów, ale też oglądając pokaz multimedialny wyświetlany na fasadzie pałacu.
"Kultura Liberalna", a za nią inni komentatorzy, ogłaszają, że rok 2019 będzie czasem Biedronia. Nie wiem, ile w tym jest zaklinania rzeczywistości, zwykłego chciejstwa, ile wzdychania i nadziei. Zdumienie jednak budzi w tym myśleniu nagromadzenie sprzeczności. To dość karkołomne zadanie, by ukazać Roberta Biedronia jako męża opatrznościowego lewicy, który teraz skutecznie zrealizuje misję łączenia rozproszonego elektoratu. Kłóci się bowiem z tym, co wiemy o rządach Biedronia w Słupsku.
Stanisław Ignacy Witkiewicz w swoich dramatach przestrzegał kulturę zachodnią przed katastrofą. Jego bohaterowie nie tylko groteskowo się nazywają, ale też groteskowo zachowują, nawzajem się upokarzają, obrażają na siebie i o wszystko kłócą. Konflikty tworzą się na gruncie klasowym, ale także pomiędzy zwolennikami konserwatyzmu i postępu.
W kwestii brexitu dewizą Londynu, ale niestety też Unii Europejskiej zdaje się być słynne stwierdzenie greckiego filozofa Sokratesa: „Wiem, że nic nie wiem”. Chaos pobrexitowy jest w dużej mierze spowodowany tym, że Bruksela, stawiając twarde warunki gospodarczego i politycznego rozwodu z Wielką Brytanią, chciała pokazać innym krajom, które w przyszłości ewentualnie pomyślą o swoim exicie – nawet nie z UE, ale choćby z eurolandu – że to się im nie opłaci, bo będą tak samo karane, jak dzisiaj ojczyzna królowej Elżbiety II.
Konstytucja wprowadza zasadę autonomii oraz niezależności Kościoła i państwa, a nie ich oddzielenia.
Z zainicjowanej przez prezydenta Macrona debaty społecznej we Francji zniknął nieoczekiwanie temat imigracji. Miało być pięć wielkich tematów, zostały cztery. W liście otwartym do Francuzów Emmanuel Macron temat ten potraktował zdawkowo, chociaż wcześniej przyznawał, że jest to problem, który niepokoi jego rodaków. Teraz ograniczył się tylko do pytania: „Co proponujesz, by poprawić integrację?”.
Takie można odnieść wrażenie, obserwując reakcje przywódców ze „starej” UE na objęcie przez Rumunię półrocznej prezydencji. Jeszcze zanim to nastąpiło, przewodniczący Komisji Europejskiej Juncker zdążył już ostrzec światłe europejskie salony, że „rządzący w Rumunii nie do końca zrozumieli”, na czym polega rola kraju przewodniczącego pracom Unii.
Obywatele Wielkiej Brytanii powinni powtórzyć głosowanie. To recepta na obecny kryzys, którą część unijnych elit zaczyna głosić coraz odważniej. Trudno się temu zresztą dziwić, bo byłaby to tylko kolejna aplikacja stosowanej już w Unii Europejskiej zasady, którą przy okazji francuskiego i holenderskiego referendum w sprawie traktatu konstytucyjnego ukuł obecny szef Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker.
Coroczna nagroda Człowieka Roku Klubów „Gazety Polskiej” to najważniejsze ze wszystkich wyróżnień przyznawanych przez nasze środowisko osobom, które w szczególny sposób zasłużyły się dla Polski. To nagroda od członków prawie 500 klubów, czytelników i sympatyków Strefy Wolnego Słowa.
Sędzia Irena Kamińska, znana z głoszenia nadzwyczajności kasty, do której należy, oraz prof. Monika Płatek, autorka opinii, że w związkach jednopłciowych rodzi się więcej dzieci niż w heteroseksualnych, która karierę zaczynała jako asystentka Jerzego Bafii (od 1952 r. orzekającego w tajnej komórce SN zatwierdzającej wyroki śmierci na przeciwników komuny), oznajmiły, iż ich celem nie jest poprawa stanu wymiaru sprawiedliwości w Polsce, lecz zemsta na obecnej władzy.
Steve Bannon, były strateg kampanii wyborczej Donalda Trumpa, postanowił rozbić niemiecką Unię Europejską jako twór federalistyczny i oparty na lewackich aberracjach. Koniec Niemiec występujących pod nazwą UE leży w interesie gospodarczym USA oraz politycznym Polski i także Rosji, ale dla każdego z trzech ma prowadzić do czegoś innego
Wystąpienia różnych grup zawodowych, które nasiliły się w ostatnim czasie, potwierdzają starą regułę społeczną, że ludzie skłonni są do protestów nie wtedy, kiedy jest coraz gorzej, ale wtedy, gdy w kraju robi się lepiej. A to z tej prostej przyczyny, że również chcą zakosztować dobrodziejstw wzrostu. Tymczasem widzą, że ich zarobki stoją w miejscu, gdy innym się poprawia. Coś podobnego dzieje się właśnie na naszych oczach, widać to szczególnie w budżetówce, w której wynagrodzenia zamrożono jeszcze u początków władzy Platformy Obywatelskiej.