Z zachowaniem wszelkich proporcji źródło problemów Legii Warszawa i FC Barcelona jest podobne. To katastrofalne zarządzanie klubem: zbyt wysokie gaże, chybione transfery, karuzela trenerska przypominająca zatrudnianie z łapanki i wreszcie gwiazdorzenie.
Kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Kolejny raz oddajemy cześć jego ofiarom, przypominamy zbrodnie komuny. I kolejny raz nie mogę oprzeć się wrażeniu, że… dziwna to rocznica. Tak jak dziwne to były zbrodnie. Dziwne, bo bez kary. Włos z głowy nie spadł żadnemu z głównych architektów tej wojny z Polakami, która na wiele lat zabiła nasze marzenia o niepodległości.
Pewnego wieczoru w 1984 r. natknąłem się na program telewizyjny, w którym pokazano film całkowicie niemieszczący się w realiach ówczesnej propagandy komunistycznej. Przypomnę, to w tym roku zamordowano ks. Jerzego Popiełuszkę. A tu szok, pokazują film z Adamem Michnikiem, który na więziennym korytarzu grupie milicjantów pokazuje „wała”.
W ostatnich tygodniach zewsząd słyszę o szkodliwości Zielonego Ładu w rolnictwie. Zadałem sobie trud przeczytania tych dość ogólnych dokumentów i w sumie nie umiem powiedzieć, co nie podoba się w nim komentatorom. Nie wiem, czy chcą walczyć o to, by stosować tyle chemii co Holendrzy.
Europa jako państwo federalne na niemieckich warunkach? Tak to wygląda, przynajmniej jeśli spojrzymy na treść umowy koalicyjnej podpisanej pomiędzy trzema partiami, które obejmują władzę w Niemczech.
Kasta sabotuje reformę sądownictwa, podkłada miny pod naszą podmiotową obecność w UE, a nawet stara się osłabiać nasze możliwości obronne na granicy.
Jeśli komuś wydawało się, że historia w naszej części świata nieco przysypia i toczy się powolnym rytmem, to najwyższy czas zrewidować ten pogląd.
Wygląda na to, że Łukaszenka przegrał bitwę z Polską. Na granicy robi się spokojniej, a wielu imigrantów wraca do domów. Musimy jednak pamiętać, że była to jedna z pierwszych bitew nowego, światowego konfliktu.
13 grudnia 1981 r. miałem 18 lat i byłem studentem pierwszego roku historii na Uniwersytecie Wrocławskim (noszącym wtedy imię… Bolesława Bieruta). Działałem w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów i nie tylko, bo w ramach szalejącej w latach 1980–1981 na polskich uczelniach demokracji – takiej nie było nigdy wcześniej i nigdy później! – wybrano mnie na delegata na Ogólnopolski Zjazd Komitetów Strajkowych.
W dokumencie Komisji Europejskiej dotyczącym „komunikacji inkluzywnej” najbardziej rozśmieszyło mnie ocenzurowanie imion Jan i Maria jako zbyt nacechowanych religijnie i postulat zastąpienia ich Juliuszem i Maliką.
W opisie społecznych skutków stanu wojennego zazwyczaj przywołuje się liczby ofiar śmiertelnych, internowanych i więzionych. Mówi się o niezliczonych wyrzuconych z pracy. Także o milionie tych, którzy wyemigrowali, nie widząc dla siebie perspektyw w kraju – w większości młodych, wykształconych, ponad przeciętną przedsiębiorczych.
W IPN jest notatka Czesława Kiszczaka, ówczesnego szefa MSW, dotycząca pierwszego roku funkcjonowania stanu wojennego. Padają w niej liczby: od stycznia do listopada 1982 r. junta rozbiła ponad 400 demonstracji, w ich trakcie zatrzymano 13 tys. ludzi, było 15 ofiar śmiertelnych.
Manifestacje przed willą Jaruzelskiego przy Ikara były po to, by przywrócić podział na elementarne dobro i zło w polskim życiu publicznym. Takie zwyczajne, robotnicze, najprostsze, nie żadne mieszanie ludziom w głowach ideologiami.
Tak się efektownie nazywał jedyny hollywoodzki film ekscentrycznego brytyjskiego geniusza kina Kena Russella, ale nie chodzi mi o przedstawiony tam eksperyment w duchu SF, wyzwalający w człowieku podkłady doświadczeń z okresu jaskiniowego. Uderzyła mnie trafność tego tytułu w odniesieniu do naszego polskiego, na pozór równie tajemniczego zjawiska całkowicie odmiennego postrzegania rzeczywistości przez żyjące w tym samym kraju, a kompletnie sobie obce grupy – społeczne? Ideowe? W obliczu 40. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego odtwarzam w pamięci powszechne wówczas odczucie, że ci, którzy w interesie Kremla i własnej bandy wzięli się za mordowanie „Solidarności”, nie mają nic wspólnego z nami, Narodem Polskim.
Kiedy 13 grudnia 1950 roku na rozkaz dyrektora Departamentu Śledczego MBP, płk. Józefa Różańskiego, gen. August Emil Fieldorf został osadzony w katowni przy ul. Rakowieckiej, śledztwo – za zgodą naczelnika Wydziału Śledczego MBP ppłk. Ludwika Serkowskiego – przejął ppor. Kazimierz Górski.
Prowokacja – zwłaszcza ta organizowana przez służby specjalne – przebiega zawsze w kilku etapach. Dotychczas opisałem najbardziej podstawowe działania prezydenta Rosji i sprzymierzonego z nim prezydenta Białorusi. Warto jednak zatrzymać się na kolejnych etapach destrukcyjnej akcji, która ma wpłynąć na osłabienie polskiego państwa i skłócenie go z całym jego otoczeniem.
No, nie Jałta, ale Soczi, i bez uścisków, bo na odległość. I „Wujaszek Joe”, jak Amerykanie zwali Stalina, tym razem po drugiej stronie. Ale sens tych wydarzeń, oddzielonych ośmioma dekadami, jest niestety porównywalny: w Jałcie pod koniec czwartej kadencji dożywający swych dni Franklin Delano Roosevelt nawet nie sprzedał, ale oddał Sowietom za frajer pół Europy; a dziś zramolały już na początku pierwszej i daj Boże ostatniej, zgodnie z zapowiedzią, kadencji Joe Biden daje Władimirowi Putinowi zgodę na przywrócenie tego stanu rzeczy. Niby chodzi o niewtrącanie się Zachodu w „wewnętrzne” sprawy Rosji, czyli podbój Ukrainy, ale najwyraźniej w tle jest bierność wobec próby ponownego uczynienia z Europy Wschodniej rosyjskiej strefy wpływów.
To nie jest najlepszy czas dla Europejskiej Partii Ludowej. EPL już w ostatnich wyborach do PE wypadła słabiej niż zazwyczaj, choć zachowała swą pozycję największej siły politycznej tego gremium. Polityka europejska jednak się zmienia, choć nie jest to proces jednokierunkowy. Nawet odwrotnie, można dopatrzyć się w nim, o zgrozo, pewnej dialektyki. Jeśli porównać wyniki wyborów do parlamentu Europejskiego z 2014 i 2019 roku widać osłabienie chadecji i socjaldemokracji, przy dużym wzroście znaczenia liberałów i trochę mniejszym, lecz również znaczącym, zielonych.