To miał być nasz jubileuszowy, X Wielki Wyjazd na Węgry. Planowaliśmy z braćmi Węgrami wziąć udział w Marszu Pokoju na pl. Kossutha. Złożyć kwiaty przed pomnikiem gen. Józefa Bema i pomnikiem Męczenników Katynia. Jak co roku czas naszego pobytu w Budapeszcie miał być wypełniony uroczystościami patriotycznymi i spotkaniami z Węgrami.
Być może sankcje, które obecnie nałożono na Rosję, są bez precedensu. Być może w dłuższej perspektywie doprowadzą one do destabilizacji tego państwa, a może nawet jego rozpadu. Jednak będzie to perspektywa długa, bo pieniądze za rosyjskie ropę, gaz i węgiel nadal płyną.
Ostatnie dni spędziłem na Ukrainie. W Kijowie i w okolicach tego miasta, w tym w Wasilkowie. Mogłem być z tymi ludźmi chociaż te kilka dni, zrozumieć, co się tam dzieje. Chowałem się z nimi w schronach, gdy ostrzeliwano ich z nieba. Byłem z ich samoobroną, gdy odpierała rosyjskie ataki. Cierpienie ukraińskich cywili jest niesłychane.
Spotykamy ich dziś na dworcach, na przejściach granicznych, w pociągach. Mamy ochotę ścierać wszystkie łzy z twarzy dzieci i matek. Spieszymy z pomocą. Ci, których zmuszono do ucieczki z własnych domów, oderwano od mężów, ojców, synów, są nam bliscy. Chcemy ulżyć ich cierpieniom. Ale jacy to ludzie? Co naprawdę o nich wiemy?
Po pierwszym tygodniu najazdu na Ukrainę trudno oprzeć się wrażeniu, że Rosja rzuciła najpierw sprzęt przeznaczony na złomowisko. Pijane załogi czołgów zderzające się z topolami. Tabory archaicznych ciężarówek, pamiętających czasy ZSRS, oznaczone jako wojska z okręgów wschodnich. Żołnierze porzucający czołgi, rozlatujące się po uderzeniach nawet wojsk nieregularnych. Młodzi chłopcy, pościągani z wiosek w Azji, gubiący się w wielkich miastach Ukrainy.
Podróże kształcą – zwłaszcza do Waszyngtonu. W ostatnich dniach swój polityczny pobyt w amerykańskiej stolicy opisałem w artykule „W Waszyngtonie o współpracy transatlantyckiej” („Gazeta Polska Codziennie” z 24 lutego 2022 r.), teraz garść konkluzji po tej wizycie.
Presja zapoczątkowana przez reprezentantów Polski i PZPN na FIFA przyniosła efekty. Po decyzjach kolejnych reprezentacji o bojkocie Rosjan reprezentacja tego kraju została zawieszona we wszystkich rozgrywkach międzynarodowych.
Tuż za naszymi granicami toczy się bestialska wojna. Po początkowych działaniach sugerujących „cywilizowany” sposób prowadzenia walki opadły maski. Rosyjskie żołdactwo nie cofa się przed niczym. To, co się dzieje, ma jednak szerszy kontekst. I już teraz musimy wyciągać wnioski. Im szybciej, tym lepiej.
Wiemy to od dawna: na początku było Słowo. Na Słowie św. Jan oparł konstrukcję świata. Ze słów budujemy siatki pojęciowe orientujące nas w położeniu jego stron, ale też czy przypadkiem nie stoimy na głowie. Pod warunkiem wszak, że zachowują właściwą sobie treść.
Polska powinna pokazać rosyjskiemu społeczeństwu, że ich krajem rządzi zbrodniarz. Wszystko po to, aby mogło się ono jak najszybciej otrząsnąć z kremlowskiej propagandy i dostrzegło zbrodnie wojenne popełniane przez rosyjskich żołnierzy na cywilnej ludności Ukrainy.
Ukraina jest preludium do odbudowy stanu posiadania Rosji z czasów ZSRS. Kolejnymi krajami, które znajdują się na celowniku Moskwy, są Kazachstan i państwa bałtyckie. Jednak na przeszkodzie sterowania Europą przez Rosję zawsze stała Polska.
Rosjanie dalej napadają, mordują i grabią. Nigdy za to nie zostali potępieni i ukarani jak Niemcy.
Zachód, którego co światlejsi przedstawiciele jeszcze kilka dni temu zastanawiali się, czy zachowanie Putina nie jest wynikiem typowej arogancji uprzywilejowanych białych mężczyzn, okazał się idealnym celem dla kolejnej propagandowej operacji Kremla.
Ukraińcy od dawna mieli ducha wolności i determinację, ale od wieków nie mieli przywódcy z prawdziwego zdarzenia. Takiego, który naprawdę by ich połączył. Trzeba chyba sięgnąć daleko w przeszłość, do czasów hetmanów Mazepy, Chmielnickiego albo nawet Konstantego Ostrogskiego. W historii mniej odległej ani Semen Petlura, ani Stepan Bandera nie pociągnęli za sobą istotnej części narodu ukraińskiego, w zasadzie bardzo niewielką jego część.
Niespełna miesiąc temu Tomasz Raczek napisał słynną recenzję polskiego kandydata do Oscara, czyli filmu „Sukienka” Tadeusza Łysiaka. „Nie zasługujemy na to, żeby świat pomyślał, że Polacy są tacy jak w tym filmie. Bo jesteśmy jednym z najmniej empatycznych narodów świata” – zawyrokował krytyk filmowy w swojej analizie.
W latach 2019–2022 pułkownik KGB Władimir Władimirowicz Putin jako prezydent Federacji Rosyjskiej rozmawiał osobiście lub przez telefon z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem 42 (sic!) razy, a z kanclerz Niemiec Angelą Merkel 34 razy. W tym samym czasie z szefami Unii Europejskiej – 10 razy. Pokazuje to z jednej strony tradycyjną grę Moskwy, aby nawiązywać dwustronne relacje z największymi państwami UE ponad głowami innych krajów, a także struktur Unii jako takiej.
Niedzielne posiedzenie Bundestagu przejdzie do historii. Oto bowiem w ciągu kilku godzin Niemcy całkowicie zrównały z ziemią swoją dotychczasową politykę zagraniczną. Przy otwartej kurtynie padały słowa o kosmicznych błędach, jakie popełniano od czasów Helmuta Kohla, poprzez kadencję Gerharda Schroedera i Angeli Merkel na stanowisku kanclerza RFN.
Przez przypadek natrafiłem na rozmowę z wybitnym polskim filozofem, logikiem i sowietologiem o. Józefem M. Bocheńskim (1902–1995), rektorem Uniwersytetu we Fryburgu, autorem m.in. „Stu zabobonów” czy „Katastrofy pacyfizmu”, przeprowadzoną niedługo przed jego śmiercią, w której stawia diagnozę cywilizacji zachodniej. Mówi: „Nasza cywilizacja żyje, ale jest bardzo ciężko, śmiertelnie chora”. Jaki jest przebieg tej choroby?