„Po Buczy, Borodziance, po Mariupolu nie może być powrotu do business as usual z Rosją. Szanowni panie i panowie prezydenci, państwo premierzy, szanowni państwo posłowie do parlamentów całego świata – nie może być powrotu do business as usual!” – to najważniejsze słowa Andrzeja Dudy, które padły w parlamencie w Kijowie.
Opublikowany w raporcie smoleńskim szyfrogram z sierpnia 2008 roku, który z Moskwy przesyłali do MON pracownicy polskiego attachatu wojskowego, rzuca nowe światło na ocenę rozmów, jakie polski rząd Donalda Tuska prowadził przed laty z USA w sprawie tak zwanej tarczy antyrakietowej.
Mężną walkę Ukrainy z rosyjską barbarią należy widzieć jako szansę na umocnienie pozycji Polski na arenie międzynarodowej. To już się dzieje. Jesteśmy sprawczy i przewidujący, dobrze zorganizowani i mieliśmy właściwą ocenę polityki Kremla
Odkąd zostałem użytkownikiem Twittera, co roku dziwiło mnie niezmiernie, że ktoś w czasach internetu i masowego dostępu do każdej muzyki, wciąż jeszcze ogląda Eurowizję. Sam odpuściłem sobie to lata świetlne temu, znużony lekko archaicznymi piosenkami, brzmiącymi na ogół tak, jakby wszystkie powstały w jednej fabryce.
„Nieistniejące w milczeniu narasta….” – śpiewał we „Wróżbie” Jacek Kaczmarski i właśnie te słowa powinny posłużyć za puentę do oceny polityki Donalda Tuska, którą ten uprawia już od wielu miesięcy.
Od przodu - powszechnie znany jako „mózg Putina” Aleksander Dugin, ideolog i piewca nowego rosyjskiego imperium, a od tyłu nieznani nikomu – poza mną – moskiewscy internauci z trudem jakoś przebijający się na FB, na przykład mój „friend” Andriej Tarakanow. Wymieniam jego nazwisko, bo ten odważny człowiek przez swoje podpisane komentarze i tak jest na celowniku policji politycznej Kremla. I o takiej Rosji – Tarakanow kontra Dugin – słów parę.
Nigdy nie ukrywałem, że jestem zwolennikiem tzw. bezwarunkowego dochodu podstawowego, określanego niekiedy mianem dochodu obywatelskiego. I właśnie dlatego cieszę się, że tego rodzaju, pilotażowy i testowy projekt zostanie uruchomiony obecnie w Polsce w najbiedniejszych gminach przy granicy z Rosją.
Tak jak był „mały sabotaż” za okupacji, tak może być „mała zdrada”: wpis na koncie internetowym, uderzenie w to, co najważniejsze dla interesu Polski.
Wojna na Ukrainie obnażyła gwałtownie to, co podejrzewaliśmy od dawna, tylko często staraliśmy się tego nie zauważać. Stare i nowe kraje Unii różnią się od siebie radykalnie. I nie chodzi tu tylko o poziom życia – Polska, Węgry, Czechy przegoniły już Portugalię i Grecję, doganiają Włochy.
Rosja kupuje czas. Oczywiście można powiedzieć, że to ryzykowna gra, bo Ukraina ów czas może wykorzystać na zdobycie dodatkowego uzbrojenia, być może w końcu także ciężkiego, wyszkolenie ludzi do obsługi sprzętu z Zachodu, uzupełnienie „siły żywej” --bo przecież, choć skrzętnie liczy straty Rosji, to również sama je ponosi. Jednak Rosjanie przyjmują to ryzyko.
Sezon piłkarski dobiega końca. Wszystko w zasadzie jest już wiadomo. Małe podsumowanie piłkarskich rozgrywek poczynię za tydzień. Tymczasem chciałbym zaprosić naszych Czytelników na patriotyczny piknik, który z grupą przyjaciół organizujemy sobotę 21 maja w Ostródzie-Kaczorach w Salezjańskim Ośrodku Wypoczynkowym.
Wielka koalicja całej opozycji pozostaje od kilku miesięcy największą obsesją Donalda Tuska, działaczy i wyborców Platformy, a także niektórych dziennikarzy. Problemem tej licznej grupy jest to, że potencjalni partnerzy albo podobnego rozwiązania nie chcą, albo nie mogą sobie na to pozwolić. Żeby polityczna perspektywa jawiła się jeszcze ciekawiej, w ostatnich dniach poznaliśmy aż dwa nazwiska pań na stanowisko premiera. Za jedną stoi Donald Tusk i jego chęć utemperowania partyjnej konkurencji. Za drugą chyba tylko fantazja Krzysztofa Śmiszka.
Obserwując zmagania liderów tzw. wolnego świata z kolejnymi hipostazami zawsze agresywnej Moskowii, widzę też ze smutkiem, że z reguły nie rozumieją, z czym mają do czynienia. Jedynym wspaniałym wyjątkiem był Ronald Reagan, zapewne dzięki modłom naszego świętego papieża oświecony w tej kwestii przez Ducha Świętego i z prostotą dobrego rewolwerowca potrafiący zdefiniować wroga nie jako kolejnego w historii przeciwnika politycznego, ale jako po prostu ucieleśnienie zła w historii. Gdy się bowiem odkryje istnienie Imperium Zła, pozostaje westernowe właśnie rozwiązanie – kto skuteczniej wystrzeli. Albo szlachetny szeryf pokona terroryzującego wszystkich bandziora, albo wszędzie zapanuje bezprawie.
Nieustannie pytamy o źródła i korzenie zła, zbrodni, okrucieństwa, których się dokonuje na Ukrainie. Czy jest za nie odpowiedzialny tylko tyran Putin, czy również naród rosyjski?
Prezydent Andrzej Duda na wspólnym briefingu prasowym z prezydent Węgier Katalin Novak stwierdził: „Sytuacja Polski jest w jakimś sensie politycznie znacznie prostsza niż sytuacja Węgier. Związki Węgier z Rosją, także te związki o charakterze fundamentalnym dla węgierskiej gospodarki, są bardzo silne i bardzo trudne do szybkiej zmiany”.
Zabawnie było patrzeć na miny polityków totalnej opozycji, gdy rozeszła się wieść, że może – i to błyskawicznie – dojść do wcześniejszych wyborów parlamentarnych. Ani PO, ani PSL żadnych wyborów nie chcą, wiedząc, że nie mają szans na ich wygranie i nawet – w przypadku PO – utrzymanie stanu posiadania.
W przypadku marszałka Grodzkiego skoncentrowały się wszystkie patologie polskiej demokracji. Po pierwsze, tworzenie politycznych porozumień z pogwałceniem elementarnej przyzwoitości, prawa i obyczajów parlamentarnych. Po drugie, oderwanie instytucji demokratycznej od swobodnej debaty, co jest skrajnie niebezpieczne dla ustroju parlamentarnego.
Azowstal przez 82 dni był twierdzą nie do zdobycia. Ponad 200 bohaterskich obrońców Mariupola, by ratować ich życie, ewakuowano na tereny kontrolowane przez Rosjan. Agresor już wykorzystuje ten fakt do siania zamętu i propagandowej nagonki na ukraińskie wojsko. Czy ranni żołnierze Pułku Azow i 36. Samodzielnej Brygady Piechoty Morskiej wrócą bezpiecznie do swoich rodzin? To niebezpieczna gra, w której karty rozdaje niestety rosyjski okupant.