W ciągu kilku minut tysiąc razy sprawdziłem załadowanie i płynność ruchów suwadła mojego karabinka Beryl. Byłem po odprawie z oficerem odpowiedzialnym za ochronę bazy Camp Juliet w irackiej Karbali i od niego dowiedziałem się, że partyzanci szyickiego duchownego Muktady as-Sadra czekają na nową dostawę broni.
Pobieżny rzut oka na prostacko-chamiejącą rzeczywistość nie pozostawia złudzeń. Będziemy żyć w świecie, w którym nikt się nie zainteresuje Mickiewiczem w deszczu...
Donald Tusk chce oczyścić Polskę z – jak to powiedział w Krośnie Odrzańskim – „brudu w polskim życiu publicznym”. Bardzo odważne i otwarte stawianie sprawy. Z kontekstu wypowiedzi wynikało, że ten brud to działacze partii rządzącej. Cóż, daleką drogę przeszedł ten polityk – z bycia liberałem, przewodniczącym Kongresu Liberalno-Demokratycznego, wiceprzewodniczącym Unii Wolności, a potem szefem Platformy Obywatelskiej, przewodniczącym Parlamentu Europejskiego, Europejskiej Partii Ludowej, do naśladowcy Adolfa Hitlera.
O tym, że Polska jest dla Białorusi celem numer jeden, mówił Rusłan Kasygin, szef białoruskiego wywiadu wojskowego (GRU). Wszystko oczywiście pod egidą Moskwy. Próby rozpoznania polskiej armii, jej możliwości oraz infrastruktury obronnej trwają od dawna, o czym regularnie informuje Służba Kontrwywiadu Wojskowego.
Pogodowe alerty raz pokazują suszę, raz ulewy. Skaczemy ze skrajności w skrajność. Złapałem się niedawno na myśli, że tęsknię za wiosennymi burzami z dzieciństwa i długimi letnimi dniami, czasem tygodniami, gdy padało i mżyło, mżyło i padało. I za taką zimą, gdy śniegu jest mnóstwo, od grudnia do marca, co pozwala wypocząć ziemi i lepiej się przygotować na czas zasiewów.
W kierownictwie PO zaczyna dojrzewać pomysł odsunięcia Donalda Tuska od przywództwa partii i już w czasie kampanii wyborczej na jego miejsce mieliby wejść liderzy przyszłej koalicji: Rafał Trzaskowski, Szymon Hołownia i Władysław Kosiniak-Kamysz. Jak mówi były szef PO Grzegorz Schetyna: „Pomysł jest ciekawy, bo integruje środowiska opozycyjne (…). Musiałby zostać zbudowany przez porozumiewającą się czy dochodzącą do porozumienia opozycję”.
Ten plan konsekwentnie realizowany jest od lat. Rozpracowany w wielu dokumentach, o których pisaliśmy wielokrotnie na łamach „Gazety Polskiej”. To koncepcja Europy federalnej, czyli sferderalizowanego superpaństwa, w którym narodowe organizmy, takie jak Polska, Portugalia, Czechy czy Słowenia, mają zostać sprowadzone do roli pomniejszych landów. Państwo, którego symboliczną stolicą, niczym niegdyś Bonn, ma być Bruksela – tylko po to, żeby całość tego mechanizmu pracowała na rzecz stolicy prawdziwej i realnej – Berlina.
Od lat w „Gazecie Polskiej” przypominamy o ofiarach rosyjskich zbrodni, domagamy się, by były traktowane przez instytucje państwa polskiego z taką samą czcią i powagą jak ofiary niemieckich zbrodniarzy. I niestety ciągle tak nie jest.
Kiedy raz się zegnie karku, można potem już jedynie uklęknąć, a w następnej kolejności paść na twarz.
Katastrofa ekologiczna na Odrze chwilowo usunęła w cień inne problemy, z którymi musi się zmierzyć Ministerstwo Klimatu. Wśród nich jest i ten mniej widowiskowy, mniej ekscytujący polityków, ale dla polskiej gospodarki bardzo ważny. Chodzi o system kaucyjny, który zgodnie z regulacjami Unii Europejskiej Polska ma wprowadzić. Idea ze wszech miar słuszna: zadbać o to, by opakowania po napojach były w maksymalnym stopniu poddane recyklingowi. Tyle tylko, że forsowane przez resort rozwiązania w zakresie opakowań szklanych mogą nie udoskonalić, ile zniszczyć poprawnie działający system.
4 sierpnia 2022 r. minęła druga rocznica tragicznych wybuchów, które miały miejsce w stolicy Libanu. Trzeba przypomnieć okoliczności gigantycznej eksplozji, która dosłownie rozerwała chyba najpiękniejszą aglomerację całego Bliskiego Wschodu.
Podczas gdy Rosja masakruje kolejnych cywilów na Ukrainie, a większość Rosjan to popiera, kanclerz Niemiec Olaf Scholz wypowiedział się przeciw zakazowi wjazdu do strefy Schengen dla obywateli rosyjskich, bo przecież – jak argumentował – uciekają oni przed Putinem.
Donald Tusk, jego formacja i wspierające ją media zarzucają Zjednoczonej Prawicy język nienawiści. A jakie emocje kierują oni sami w stronę tej koalicji i jej zwolenników? Czy jest to język życzliwości, szacunku i miłości? Od lat demonstrują poczucie wyższości, „lepszości” wobec sympatyków ZP i pogardę wobec nich.
Zaciśnięte pięści, antypatyczny wyraz twarzy, łypiące wokół „wilcze oczy”, spięcie i złość, jakie emanują z całej sylwetki Donalda Tuska – wszystko to znalazło logiczne wyjaśnienie. Te przejawy napięcia i stresu to nie skutek mobilizacji w walce o dobro Polski ani ciężkiej pracy na rzecz rodaków. To furia, nad którą ledwo panuje!
Aleksandr Litwinienko, który pracował w oddziale FSB likwidującym ludzi niewygodnych dla Moskwy, opisywał, że każda zbrodnia przygotowywana jest marketingowo, jak każdy inny wprowadzany na rynek produkt. Ludzie od mokrej roboty to najmniej ważna grupa pracowników FSB.
Tak, wnusiowie tych dwóch wesołych panów, gestapowca i enkawudysty w braterskich objęciach, radzących na jednym z wielu spotkań po wspólnym rozbiorze Polski we wrześniu 1939 r. jak wymordować jej elitę, by nie szkodziła niemiecko-rosyjskiej owocnej współpracy. Oni, rzecz jasna, wolą nie pamiętać tego braterstwa broni, odwołując się raczej do Piotra I i Katarzyny II, dość pokracznie zaszczepiających niemieckie wzorce w państwie-spadkobiercy Ordy. Ale dlaczego my tego nie przypominamy w obliczu coraz bardziej oczywistej dzisiejszej kolaboracji Niemiec i Rosji, które dla nas zawsze kończyło się tragicznie?
Pierwsze doniesienia o martwych rybach, masowo znajdowanych w Odrze w radiowych serwisach wyłapałem jeszcze w lipcu. Każdy tego typu sygnał jest niepokojący – nigdy nie wiadomo, czy będzie jakąś lokalną, nieistotną anomalią, czy zapowiedzią dużej katastrofy ekologicznej. Po kilku dniach wybuchła panika, w olbrzymim stopniu sprowokowana nie przez realne zagrożenie (które, owszem, istniało), a przez media i polityków.
To nie był dobry tydzień dla Kościoła. Media doniosły o kolejnych finansowych nadużyciach kilku księży. I choć niemała część duchownych żyje tak jak wszyscy, a część - szczególnie w biedniejszych diecezjach i na biednych parafiach - z trudem wiąże koniec z końcem - to właśnie takie skandale kształtują oblicze Kościoła w umysłach wielu. I dlatego trzeba dążyć do maksymalnej transparentności finansowej w instytucjach katolickich.