Wydarzenia w Rosji odwróciły nieco uwagę od ukraińskiej kontrofensywy. To może nawet lepiej dla strony ukraińskiej, gdy chaos wdziera się w szeregi wroga i nie dyskutuje się publicznie o jej działaniach militarnych. Wygląda jednak na to, że Siły Zbrojne Ukrainy umiejętnie wykorzystują próbę puczu Jewgienija Prigożyna i jego zbrodniczej Grupy Wagnera.
Komentatorzy polskiego życia publicznego uwielbiają z mądrą miną ubolewać nad tym, że polska scena polityczna jest zabetonowana. To w jakimś sensie jest prawda. Rzeczywiście wiele osób nie widzi powodów, aby zmieniać swoje sympatie polityczne.
Sytuacja za naszą wschodnią granicą staje się coraz bardziej dynamiczna. Nie sposób odpowiedzialnie dokonać jej oceny.
Manfred Weber chciał pomóc, ale nie pomógł. Jego wypowiedź najpierw dotarła do mnie w wersji trochę krótszej, gdzie mowa była wyłącznie o tym, że niesprecyzowani oni, przez Webera reprezentowani, są jedyną siła zdolną do zastąpienia PiS na naszej scenie politycznej jako partii rządzącej. Ten brak doprecyzowania okazał się być pułapką, stworzył bowiem pole do różnych interpretacji.
Historycy zawsze się sprzeczali, czy rosyjskie rewolucje były sterowane z zewnątrz, czy też to jedynie efekt słabości państwa. Rewolucja 1905 roku była efektem przegranej wojny z Japonią i pierwszej od dziesiątek lat kompromitacji caratu. Podobnie było z dwoma rewolucjami w 1917 roku. Rosja poniosła szereg klęsk na froncie austriacko-niemieckim i po ponad dwóch latach kompromitacji dowództwa doszło do buntu żołnierzy. Oczywiście sytuację wykorzystał niemiecki wywiad, podsyłając na zrewoltowane tereny Lenina. Nie zmienia to faktu, że rosyjskie pucze wywołane są pewnym schematem zdarzeń. Podobnie było w latach dziewięćdziesiątych. Kryzys państwa, klęska militarna w Afganistanie i wreszcie próba przewrotu.
Mam markę już nie tylko rusofoba, ostatnio odbieram także obwinienia o germanofobię. Jak kiedyś pisałem, częściowo się z tym zgadzam ze względu na drugą część tych określeń, bo wszak „fobia” to z greckiego lęk, a jako żywo widzę wszelkie racjonalne powody, by się tych dwu nacji bać. Ten syndrom dla pokolenia urodzonego w niecałe 10 lat po wojnie był dość naturalny, ale ewoluował i chcę teraz sine ira et studio przeanalizować – swój?, nasz? – stosunek do współczesnych Niemiec i Niemców.
Oglądając spotkania Donalda Tuska z jego sympatykami, odnosi się wrażenie, że są to seanse jakiejś sekty. I nie trzeba być psychiatrą, aby w mentalności i zachowaniu uczestników tych spotkań zauważyć objawy występujące w zaburzeniach psychicznych.
W kontekście ostatniej haniebnej wypowiedzi następcy Donalda Tuska na stanowisku przewodniczącego EPL Manfreda Webera warto przypomnieć słowa wiceszefowej PE Katariny Barley, – Niemki i socjalistki, że tylko „zagłodzenie finansowe” rządów Polski i Węgier może przemówić im do rozsądku w kwestii praworządności.
Okazuje się, że jednak zapora na granicy z Białorusią była potrzebna. Jedni posłowie opozycji przyznają rację rządowi i mówią, że zmienili zdanie, drudzy udają, że wcale przeciwko niej nie protestowali. W zasadzie tylko takie przypadki jak panie Ochojska i Thun jeszcze nie zdołały odwołać swych wcześniejszych wypowiedzi na ten temat.
Redaktorzy naczelni kilkudziesięciu tytułów protestują przeciwko ograniczeniu wolności mediów i zakusom PiS, które – jak przekonują redakcje od „Rzeczpospolitej” po RMF FM i Onet – chce dokonać zawłaszczenia prywatnych podmiotów.
Im bliżej planowanego w dniach 11–12 lipca szczytu NATO w Wilnie, tym więcej niepokojących sygnałów dociera zarówno z Rosji, jak i Białorusi.
W ujawnionym przez auto- rów serialu dokumentalnego „Reset” stenogramie rozmowy Tusk–Bush najbardziej szokuje to, co w tej kluczowej rozmowie nie padło.
Z powodu uzależnienia PRL od Związku Sowieckiego polski sek- tor zbrojeniowy w III RP w dużej mierze opierał się na rosyjskich technologiach i podzespołach sprowadzanych z krajów byłego ZSRS, głównie Rosji.
Niezależnie od zastrzeżeń metodologicznych do tzw. sondażu obywatelskiego trudno brać jego wyniki na poważnie. Zleceniodawcom tak bardzo zależy na stworzeniu wrażenia bezalternatywności jednej listy opozycyjnej dla wszystkich ugrupowań i wyborców niegłosujących na PiS czy Konfederację, że nie dbają nawet o pozory wiarygodności.
Rosja straszy użyciem broni atomowej, ale tego nie należy traktować poważnie. Nie użyje jej w żadnej formie – ani taktycznej, ani strategicznej. Nie pomoże to wojskowo w żaden sposób, a jednocześnie Rosja będzie miała przeciwko sobie nie tylko NATO, lecz także Chiny i Indie.
W tym tygodniu na posiedzeniu Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego – któremu zresztą przewodniczyłem – rozpatrzono petycje złożone przez cztery stowarzyszenia i związki mniejszości niemieckiej w Polsce oraz jednego obywatela RFN. Dotyczyły one dyskryminacji… Niemców w Polsce!
Bycie w partiach opozycyjnych ma to do siebie, że można do woli krytykować i przedstawiać proste rozwiązania trudnych problemów. Robi tak każdy polityk, od którego nic nie zależy, jakby uważał to za swoją powinność. Zabawne jest jednak, że mimo 30 lat demokracji nadal znajdują się ludzie, którzy uważają, iż to rozsądne. Dziś nową nadzieją jest Konfederacja.
Ponieważ nie do końca wiemy, co się stało, a tym bardziej nie do końca rozumiemy ostatnie wydarzenia w Rosji, nie możemy ocenić, czy rajd Prigożyna bardziej zaszkodził pozycji Putina na Kremlu, czy polskim partiom politycznym, które wybrały sobotę na dzień dużych imprez i konwencji. PiS miało najwięcej szczęścia, medialna transmisja wystąpień liderów Zjednoczonej Prawicy rozpoczęła się, gdy chaotyczne wiadomości z Rosji dopiero zaczynały dominować w medialnych przekazach. Tylko ona wzbudziła zauważalne reakcje internautów. Na wieści z innych konwencji nie starczyło już na ogół miejsca ani czasu, szerzej przebiły się tylko zarzuty Tuska, że prezes PiS w telewizyjnym wywiadzie nie odniósł się do „wojny domowej w Rosji”.