Andrzej Duda jednak zdecydował, by w pierwszym kroku dać szansę Mateuszowi Morawieckiemu na zbudowanie większości. Gdybym był na miejscu polityków PiS, zabiegałbym o to wyłącznie w przypadku sporej szansy, że się uda. Arytmetyka w nowej kadencji jest nieubłagana, ale z drugiej strony – nie takie rzeczy w polskiej polityce widzieliśmy.
Donald Tusk spotkał się z mieszkańcami Wrocławia. Jak zwykle w przypadku tego polityka w jego wystąpieniu było mało konkretów, ale za to dużo mowy-trawy. Najwięcej było o pizzy. Wśród wielu anegdot, które usłyszeliśmy, znalazł się również wtręt o tym, jak to po posłach KO dzwonią ludzie ze spółek i nawijają makaron w obronie swoich stanowisk. Wierzę, że to prawda, bo widziałem to na własne oczy, tyle tylko, że w 2015 r.
Sporym echem odbił się sondaż „DGP” i radia RMF, według którego większość Polaków życzy sobie kontynuacji sztandarowych inwestycji PiS, nie chce natomiast likwidacji IPN i CBA. O wynikach tych przesądza fakt, że każda z bliskich PiS spraw znajduje swych zwolenników również poza własnym elektoratem, choć jest to oczywiście grupa mniejsza. Dla przykładu: za kontynuacją budowy CPK jest 51,3 proc. respondentów, a za utrzymaniem CBA – 61 proc. ankietowanych, IPN z kolei ma 64,7 proc. obrońców biorących udział w badaniu.
Andrzej Duda jednak zdecydował, by w pierwszym kroku dać szansę Mateuszowi Morawieckiemu na zbudowanie większości. Gdybym był na miejscu polityków PiS, zabiegałbym o to wyłącznie w przypadku sporej szansy, że się uda. Arytmetyka w nowej kadencji jest nieubłagana, ale z drugiej strony – nie takie rzeczy w polskiej polityce widzieliśmy.
Coraz częściej pojawiają się głosy, że ukraińska kontrofensywa na wschodzie i południu nie odniosła skutku. Nie udało się posunąć znacząco frontu ani zdobyć ważnych punktów strategicznych. Kijów staje więc przed ważnym pytaniem: „co teraz?”. Ukraińcy mogą albo podjąć rozmowy, albo kontynuować walki pozycyjne. Ta druga opcja, choć trudniejsza, jest lepsza.
Pod koniec października w stanie Chiapas na południu Meksyku uformowała się grupa ok. 4 tys. migrantów mająca podążać na północ, prawdopodobnie z zamiarem przedostania się do USA. Jest to zbieranina ludzi z różnych krajów, która po miesiącach wegetowania – w naprawdę niebezpiecznych warunkach – postanowiła wymusić na władzach Meksyku zajęcie się nimi lub też będzie szukać szczęścia w dotarciu do Ameryki. W ciągu doby grupa ta urosła do 7 tys. osób i składa się z obywateli Kuby, Salwadoru, Gwatemali, Haiti, Hondurasu i Wenezueli.
Rachuby, że opozycja pokłóci się na tyle, by nie stworzyć rządu, wydają mi się skażone myśleniem życzeniowym. Inną już zupełnie kwestią jest, czy ewentualny rząd Donalda Tuska będzie miał zaplecze składające się z takiej samej liczby posłów, jaką 15 października do Sejmu wprowadziła opozycja, skupiona wokół hasła odsunięcia PiS od władzy. W tle koalicyjnych negocjacji przez szum kontrolowanych i niekontrolowanych przecieków przebija się czasem chichot historii: największe problemy z wypracowaniem wspólnego programu sprawiają dwa środowiska polityczne, które przez całe lata tworzyły koalicję rządową, nim nasza polityka skoncentrowała się wokół PiS i Platformy, czyli Lewica i ludowcy.
Wyborcy chcą utrzymania sztandarowych inwestycji rządu Prawa i Sprawiedliwości – tak wynika z najnowszego badania pracowni United Surveys przeprowadzonego dla „Dziennika Gazety Prawnej” i dla RMF FM.
Trwająca od miesiąca wojna między Izraelem a terrorystami z Hamasu, a także jej eskalacja, która w obliczu ostatnich zdarzeń wydaje się nieunikniona, to bardzo dobra wiadomość dla Rosji. Gdy oczy całego świata skierowane są na Bliski Wschód, Kreml może realizować swój scenariusz na Ukrainie, wiedząc, że uwaga części zachodnich krajów wobec Kijowa została nieco rozproszona.
Republikanie wybrali w końcu spikera Izby Reprezentantów. Został nim Mike Johnson, kongresmen z Luizjany. W hierarchii władzy to trzecia osoba w państwie. Ważniejsze jest jednak to, że w dużej mierze od niego będzie zależało, jaka ustawa będzie głosowana, jaka nie będzie w ogóle rozpatrywana, zatem warto znać jego zapatrywania na konkretne sprawy. Także na wojnę na Ukrainie.
Już dzisiaj widać, że głównym kierunkiem rządów Donalda Tuska będzie ograniczenie dużych inwestycji i wsparcia dla Polaków. Oczywiście wszystko na zlecenie Niemiec. Berlin chce mieć z Polski źródło taniej siły roboczej, a Tusk chce to Niemcom dać. Oczywiście wszystko będzie tłumaczone „problemami budżetowymi”. Dlatego już dziś trzeba skontrować narrację o „dziurze PiS”. Warto oprzeć się na haśle „Polskę stać na więcej”.
Kiedy zdarza się nieszczęście, a to przydarzyło się Polakom 15 października bieżącego roku, dominują dwa rodzaje zachowania. Pełne załamanie (wszystko stracone!) i próba odrzucania od siebie oczywistej oczywistości (statystycznie rzecz biorąc wygraliśmy, głosowało na nas blisko 8 milionów).
Mołdawia jest – jak to ostatnio powiedziałem w Kiszyniowie na spotkaniu z ambasadorem UE i ambasadorami państw członkowskich Unii – jednym z boisk, na którym się rozgrywa geopolityczny mecz Zachód kontra Rosja. Poza boiskiem ukraińskim wielokroć mniejsze – mołdawskie – jest bardzo ważne i najbardziej zapalne obok tamtego.
Pomijając spór o to, kto ma rację na Bliskim Wschodzie, skala „ubogacenia kulturowego” w Wielkiej Brytanii, we Francji i w Niemczech poraża i przeraża.
Jedną z przyczyn sukcesu platonizmu w dziejach Europy jest jego pogląd, że w momencie śmierci nie umiera cały człowiek jako jedność cielesno-duchowa, tylko jego ciało, a nieśmiertelna dusza nadal istnieje.
Tajemnicą poliszynela jest, że Amerykanie naciskają na władze Ukrainy, by wiosną mimo wojny przeprowadziły wybory. Dla Waszyngtonu to ważne samo w sobie jako wartość. Administracja USA uważa, że jeśli wspiera bronią jakiś rząd, to najlepiej, by posiadał demokratyczną legitymację. Kijów odpowiada, że teraz prezydent, rząd, większość parlamentarna są z jednej opcji, a zmiany polityczne wprowadziłyby chaos.
29 października 1925 roku na Cmentarzu Orląt Lwowskich Jadwiga Zarugiewiczowa, jedna z matek, która na polach Zadwórza straciła syna, a jego mogiły nie odnaleziono, z trzech trumien wybrała losowo jedną: Nieznanego Żołnierza.
Gdy Platforma Obywatelska doszła do władzy w 2007 roku, miałem 29 lat i ledwo co skończyłem, trochę przeciągnięte, studia magisterskie, by zacząć kolejny etap edukacji, czyli studia doktorskie.