Finlandia miałaby np. wystąpić z NATO, a Wielka Brytania czy Francja – przestać ochraniać swoich sojuszników na kontynencie. Jest przy tym jasne, dlaczego prezydent Donald Trump spieszy się, by ubić z Władimirem Putinem interes. Wierzy w swoje umiejętności negocjacyjne i chce zadziałać, dopóki jeszcze ma posłuszny Kongres. Nowy parlament z demokratyczną większością w Senacie po wyborach połówkowych uzyska z kolei narzędzia, by osłabiać politykę zagraniczną republikańskiego prezydenta i poddawać ją politycznej kontroli.
Jeśli więc nie uda się dojść do porozumienia do stycznia, to szanse na to, że mocarstwa porozumieją się nad głowami Ukraińców, będą maleć z każdym tygodniem. Pojawiają się za to nowe zagrożenia: poirytowana Rosja może stać się jeszcze bardziej nieobliczalna i chyba właśnie na tym, a nie nowojałtańskiej histerii, powinniśmy się w Polsce skupić.