TVN na skrzyżowaniu

Odkąd zacząłem mieszkać samodzielnie, co z różnych powodów nastąpiło relatywnie wcześnie, zawsze coś tam musiało mi w domu grać i gadać. Początkowo była to radiowa trójka, gdy jednak ta zmieniła w okolicach afery Rywina swój muzyczny profil na bardziej popowy, a polska polityka zaczęła przyspieszać, zamieniłem ją na… TVN24. Dziś brzmi to zaskakująco, ale mam wrażenie, że w tamtych czasach TVN24 dawał się jeszcze oglądać (a prawicowe lektury chroniły przez wypraniem łba) i poza „Szkłem kontaktowym”, którego oglądać nie dawało się nigdy, nie odczuwałem jakiegoś ponadprzeciętnego zaangażowania tej stacji po jednej ze stron. Byłem wtedy oczywiście bardzo młodym i mniej wyrobionym widzem, a polityka nie była aż tak ważnym elementem mojego życia. Wszystko zmieniło się dla mnie w 2005 roku, gdy stacja przestała udawać. Wytrzymałem jeszcze taśmy Beger, choć już było oczywiste, że nie mamy do czynienia z telewizją informacyjną, a tubą propagandową PO, czy jak kto wolał – starych służb, które na PO postawiły. „Fakty” przestałem oglądać po pierwszym wydaniu kierowanym przez Durczoka, a całą TVN24 na amen chyba w okolicach wyborów 2007. Jeszcze kilka lat w stacji swoje wywiady miał Rymanowski i to był jedyny moment, gdy chciało mi się jeszcze ją włączyć. Dziś na holding z Wiertniczej patrzy każdy – jedni z nadzieją na radykalne zmiany, inni z obawą przed tymi zmianami. Nie wiem, czy nowy właściciel zaryzykuje powtórkę losów TVP Info, wydaje mi się, że aby osiągnąć swe cele, nie musi wcale kazać mówić Olejnik „Szczęść Boże”, skoro wiemy, że pani redaktor potrafiła powiedzieć: „Dziś całe nasze środowisko jest przeciwko panu” do Tuska po wejściu ABW do „Wprost”. Jednak najzabawniejsze jest to, że wystarczy minimalne przesunięcie akcentów, by w głowach widzów wywołać rewolucję, natomiast gwałtowny zwrot akcji może nie zmienić w nich niczego, widz zmieni tylko kanał w telewizorze.