Tak jak sądziłem, tamten wynik zamazał katastrofę w polskiej kadrze. Nie zgadza się nic. Żaden z nowych, młodych zawodników, powołanych przez Jerzego Urbana na zgrupowania, nie błyszczy. W obronie Jakub Kiwior nadal wygląda strasznie, nieistotne jest nawet to, czy gra w parze z Jakubem Bednarkiem, czy z Kacprem Potulskim, jak w starciu z Rumunią. Matty Cash nie prezentował poziomu z Aston Villi na wahadle, a Robert Lewandowski wyglądał jak emeryt – w dodatku upokorzony zmianą w drugiej połowie przy stanie 0:1 w Bukareszcie. Bez Piotra Zielińskiego Polacy nie potrafili rozegrać prawidłowo futbolówki w środku pola – nieco żwawiej gra wyglądała dopiero w końcówce, gdy kadra goniła wynik. Niestety wracamy do mrocznych czasów Waldemara Fornalika albo jeszcze gorzej – sprzed ery Jerzego Engela, czyli do smuty lat 90. Wtedy zakwalifikowanie się na jakikolwiek turniej było poza zasięgiem polskich piłkarzy.
Smuta w kadrze
Reprezentacja Polski poległa z Rumunią 1:2, będąc zespołem zdecydowanie słabszym. Wynik poszedł w świat, a zdziwienie niektórych po klęsce w Lidze Narodów mogło być tym większe, że przecież kilka tygodni temu Biało-Czerwoni rozgromili tego samego rywala aż 6:0 na PGE Narodowym, grając dłuższy czas z przewagą jednego zawodnika.