A jednak się potwierdziło: gdy spodziewamy się największych zadym i prowokacji na Marszu Niepodległości, odbywa się spokojna edycja.
Teraz można było obawiać się naprawdę najgorszego, widzieliśmy nadużycia władzy przez mundurowych pod Trybunałem, słyszeliśmy, jak rządzący wykorzystują każda okazję, by szczuć na prawicę. „Skrajną”, oczywiście. Czyli taką, która z hasłem „Bóg, Honor, Ojczyzna” maszeruje po stolicy 11 listopada. Do tego w huku i dymie. Podejrzewam, że przed kimś, możliwe, że tym najważniejszym, rządzącym nawet matematyką i konstytucją, instynkt polityczny postawił równanie. Czy bardziej opłaci się pozwolić zaprzyjaźnionym mediom postraszyć swoich odbiorców tysiącami radykałów, co może przełożyć się na jeszcze większe przyzwolenie zagranicy na, mówiąc brutalnie, trzymanie tych strasznych i ciemnych Polaków za twarz, czy iść na wojnę, niemal dosłowną, z pałkami, gazem i bronią gładkolufową przeciwko potężnemu tłumowi. Wybrał, jak wybrał, i w tym jednym miał szczęście. Reszta to już zła wiadomość – marsz przeszedł potężny, spektakularny, tłumny jak nigdy, ale momentami też gniewny jak nigdy. I gniew ten miał bardzo, ale to bardzo konkretnego adresata. Nie wiem, czy szło nas milion, czy „tylko” pół miliona, choć jestem pewien, że takich tłumów nie widziałem na Marszu Niepodległości nigdy, nawet w 2018 roku. Wiem natomiast, że takie wydarzenia nie przechodzą bez echa, że przynoszą polityczne przesilenia, mentalne zmiany klimatu. Oczywiście pozostaje pytanie, czy i co politycy będą w stanie wybudować na fundamencie, który tego dnia powstał między Rondem Dmowskiego a Stadionem Narodowym. Wiem, że to trudne, ale – nie zmarnujcie tego!