Święta, które stawiają tyle pytań i objawiają garść prawd o ludzkim losie. Wracamy w tych dniach do rodzinnych gniazd, doświadczając tam czegoś arcyważnego: pierwotnej swojskości. A udając się na groby, dajemy wyraz pamięci o zmarłych. Przeżywamy ponownie ból rozstania. Wyrażamy wdzięczność tym, którzy zaprzyjaźnili nas z prawdą, dobrem i pięknem. Odzywa się w nas tęsknota za spotkaniem z nimi. A może też rodzi się postanowienie, aby bardziej cenić obecność żyjących osób. Stojąc nad grobami, zyskujemy pewność, że i my kiedyś umrzemy. I pytamy: czy nasze życie ma sens? Czy idziemy właściwą drogą? Stawiając obok siebie dwa święta – Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny – Kościół wskazuje nam tych, którzy mogą pomóc w odpowiedzi. A jest nią ich wiara w zmartwychwstanie, potwierdzona ich życiem.
Powroty do rodzinnych gniazd
Zdarza się to tylko raz w roku: kolorowe drzewa, szelest i zapach liści, wyludnione Miasteczko Studenckie w Krakowie. W polskiej tradycji są to trzecie pod względem ważności, po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy, święta.
