A ja powiem, że prócz ukraińskiego nacjonalizmu i niemieckiego nazizmu rzeczą potworną był sowiecki komunizm i kolaboracja z nim Polaków. A teść Doroty Wysockiej-Schnepf to pułkownik komunistycznej bezpieki wojskowej. W latach 1940–1943 Maksymilian Schnepf (Sznepf) „służył” w Armii Czerwonej. W lipcu 1945 roku, jako dowódca w 1. Praskim Pułku Piechoty (l)WP, pacyfikował polskie podziemie niepodległościowe. Zbrodnie te popełniał razem z żołdakami Armii Czerwonej, funkcjonariuszami NKWD i UB, w ramach obławy augustowskiej z lipca 1945 roku, zwanej „małym Katyniem”. Szczątków około 600 zamordowanych Polaków do dziś nie udało się odnaleźć.
Syn Maksymiliana i mąż Doroty – Ryszard Schnepf (były ambasador RP w USA, obecnie niedoszły ambasador we Włoszech) – mówił „Gazecie Wyborczej”: „Mój ojciec był żołnierzem. Pod Lenino nie walczył za Związek Radziecki, tylko za wolną Polskę. To jego oddział pierwszy przeszedł ze wschodniego na zachodni brzeg Wisły. Był dwukrotnie odznaczony orderem Virtuti Militari. Brał udział w zdobyciu Berlina. Nie mam powodu, by się tego wstydzić”. I jeszcze Alicja Schnepf. Zapewne mąż Maksymilian załatwił jej pracę w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego we Wrocławiu, a następnie w warszawskiej centrali MBP, gdzie podlegała słynnej bestii: Julii „Lunie” Brystiger. Alicja walczyła z „bandami reakcyjnego podziemia”, czyli Żołnierzami Wyklętymi. Jej mąż – za to samo – dostał Krzyż Zasługi. Ona z kolei rentę, którą niepodległa RP zabrała jej po 1989 roku. Nie straciła natomiast uprawnień kombatanckich. Maksymilian Schnepf, komunistyczny działacz żydowski, zmarł w 2003 roku i spoczął na stołecznych Powązkach Wojskowych. W 2025 roku dołączyła do niego Alicja Schnepf. Oboje – nawiązując do Grossa – brali udział w rzeczach potwornych.
