W ramach afery Collegium Humanum prokuratura zajmuje się równolegle dwoma z czworga wicemarszałków Sejmu. Pan Zgorzelski ma na razie święty spokój i bać musi się tylko tego, że kiedyś obok św. Piotra pojawi się również Wincenty Witos i temu drugiemu będzie się musiał gęsto ze swojej działalności tłumaczyć. Pani Wielichowska – z jakichś znanych sobie powodów – bać się też nie musi niczego, w gorszej sytuacji są natomiast wicemarszałkowie Bosak i Hołownia. Ten pierwszy jest ponoć nawet faktycznie trochę zdezorientowany, ten drugi miota się już kompletnie, mając w perspektywie głosowanie nad odebraniem immunitetu, które nie wiadomo, jak by się skończyło. Szymon Hołownia sam pisze wprost, że jest to element politycznych nacisków. Pisze, ale robi to, czego naciskający oczekuje. Bosak jest w lepszej sytuacji, ale kto wie, czy z pomocą byłego sędziego Żurka premier Tusk nie postanowi umeblować sobie Konfederacji, tak by większe wpływy miał Mentzen, który wierzy w to, że Tusk stawia się UE. Polska podpisuje SAFE, choć nie ma do tego podstaw prawnych, więc premier miga się od sygnowania i wysyła dwóch ministrów. Domańskiemu i tak wszystko jedno, on ma już na głowie przyszłe kłopoty za bezprawne niewypłacanie subwencji PiS, Kosiniak-Kamysz natomiast znów działa jak tuskowy piorunochron z jakiegoś sobie i Tuskowi znanego powodu.
Jeśli jednak wbrew powszechnym przekonaniom szef KO nie miał na niego żadnego haka, to po piątkowym podpisie już ma. I tak działa sobie III RP, kraj zastraszający nawet wicemarszałków Sejmu i wicepremiera. Kraj, w którym za rajd posła z paznokciem syna (wiadomo, nic przyjemnego) karę finansową zapłacić ma szpital, oczywiście za to, że się wszystko wydało. Już nawet kilkoro dziennikarzy z zaplecza władzy coś tam czasem w związku z tym piśnie, ale nikt nie sformułuje prostego wniosku, kto i jakimi metodami próbuje nami rządzić. Na każdego hak się znajdzie.
