Przykry to widok, że patocelebryci są nie tylko wpuszczani na salony, ale też brani za autorytety, na które powołuje się sam szef rządu. Coraz częściej również styl wypowiedzi niektórych polityków zaczyna przypominać konferencje poprzedzające tzw. freak fighty, gdzie miarą własnej siły jest skala obrażenia drugiego człowieka. O samym internecie już nie wspomnę, bo tam od zawsze roiło się od patologii, wychwalania pijaństwa, przemocy i zdegenerowanych środowisk. Teraz jednak patocelebryci szturmem i bez większego oburzenia wchodzą tam, gdzie drzwi dla nich powinny być zawsze zamknięte. Nie jest to jednak przypadek, lecz efekt współczesnej ekonomii uwagi. Politycy i media cynicznie poddali się dyktatowi algorytmów, które promują najsilniejsze emocje i agresję. To, co nie wzbudza skrajnych emocji, jest po prostu nudne. Tym samym, zamiast wyznaczać standardy debaty, elity świadomie sięgają po takich „ekspertów”, by zyskać chwilowe zainteresowanie przebodźcowanej widowni. Prymitywizm znów wygrywa z kulturą.
Patusiarstwo na salonach III RP
Jeszcze niedawno w życiu bym nie przypuszczał, że ludzie pokroju Jacka Murańskiego będą się pojawiać w takim miejscu jak Sejm i że w ogóle ktoś będzie słuchał tego, co ten człowiek ma do powiedzenia.