Przyznam szczerze, że ostatnie doniesienia o kłótniach wewnątrz NATO i – co za tym idzie, braku perspektyw na organizację w przyszłym roku szczytu tej organizacji w Albanii oraz ograniczeniu spotkań na szczeblu ministerialnym – są co najmniej niepokojące. Rozumiem sytuację taką jak ta w 2020 r., gdy organizację szczytu uniemożliwiła rozpędzająca się pandemia koronawirusa. Teraz, w dobie największych od II wojny światowej geopolitycznych napięć, pokazywanie jakichkolwiek oznak słabości czy rozbieżności jest niczym innym jak zachętą dla Rosji, by jeszcze bardziej dokręciła śrubę przeciwko Zachodowi. Zarzut, że Albania nie może być gospodarzem szczytu w 2027 r., bo wydaje mało na obronność (2,15 proc. PKB), jest chybiony, bo Hiszpania czy Belgia wydają jeszcze mniej. Wywlekanie kłótni i sporów poza natowską rodzinę jest w obecnej sytuacji nie tylko dowodem politycznej krótkowzroczności, ale wręcz aktem sabotażu. Państwa NATO muszą pokazać bezwzględną jedność. Bo jak Kreml dostrzeże wielką dziurę w polityczno-wojskowym murze Zachodu, to będzie walił dotąd, aż go zburzy.
Kłótnie w rodzinie
Wróg korzysta na tym, co mu się zostawia. Atakuje z podwójną siłą, gdy widzi słabość po przeciwnej stronie. Dotyczy to zarówno starć militarnych, jak i politycznych.