Kariera Lecha Wałęsy

Bronią go politycy i dziennikarze, ale nie brak również zwykłych Polaków, niechcących przyznać, że „król jest nagi”. Tych ostatnich trochę rozumiem – trudno przyznać się przed sobą, że nasze narodowe dobro, to niemający nic do powiedzenia ćwierćinteligent, konfident bezpieki i drobny geszefciarz. To uderza w nasz mit fundatorski i trochę w nas samych. Nie mam więc pretensji do zwykłego Kowalskiego, któremu przez lata wmawiano, że Wałęsa jest „Mędrcem Europy” albo że w najlepszym razie „ma swój styl”.  Mam pretensje do tych, którzy to wmawiali. To trochę jakby wmawiać, że cham spod budki z piwem ma godny podziwu styl obrażania przechodniów, bo tak tłumaczono nam kolejne kompromitacje Lecha Wałęsy. Do dziś pozostaje świętą krową, nawet gdy robi rzeczy kompletnie skandaliczne, jak podczas wspomnianego pogrzebu Busha czy pogrzebu Inki, gdy ubrał się jak idiota. Lub gdy chwali Putina, atakując jednocześnie demokratyczne władze Polski. I wtedy, i teraz bronią go „elity III RP”, choć naprawdę trudno wskazać choć jedną rzecz, którą od 1985 r. Wałęsa zrobił z pożytkiem dla Polski. A przeciwne można mnożyć, w zasadzie do dziś włącznie. Gdy więc czytam te wygibasy „elit III RP”, przypomina mi się finałowa scena z „Kariery Nikodema Dyzmy”, gdy Żorż Ponimirski wykrzykuje w stronę zgromadzonej w pałacyku Niny Kunickiej ówczesnej elity: „Z was się śmieję!”. Śmieje się z elity, która gdzieś pod skórą przecież czuje, że taki cham i prostak bezczelny jak Nikodem nie ma przecież prawa zostać premierem, a to być może zaraz się stanie. Ale Żorż krzyczy też: „To wy! To wy wywindowaliście to bydlę na piedestał”. I to też mi się przypomina…