Mogłoby się zdawać, że dawno już minionym czasem jest epoka, gdy mieliśmy do czynienia ze zjawiskiem homo sovieticus opisanym przez Michaiła Hellera. To, co było efektem marksistowskiej ideologii, odciskającej się na człowieku w Związku Sowieckim, zamieniającej homo sapiens w ów zdziczały, pozbawiony cech człowieka wyrosłego w kulturze europejskiej twór. Twór ów nie potrafił myśleć samodzielnie, był ślepo podporządkowany władzy, wykonywał jej polecenia i wierzył w jej nieomylność. Gdy deszcz padał, a władza mówiła, że świeci słońce – wystawiał twarz na krople, twierdząc, że się opala. Nie szanował tego, co tradycyjne, prywatne, własne, a gdy widział ślady dawnej kultury, spluwał z pogardą, powtarzając rządowe obelgi wymierzone w kułaków, imperialistów, obszarników, zaplutych karłów reakcji. Szczególną jego złość budziły religia, świątynie, cerkwie, a tym bardziej katolickie kościoły i księża. Ci przecież kojarzyli mu się z Polską – ostoją katolicyzmu, dawnej wiary przodków i łacińską, znienawidzoną cywilizacją. Homo sovieticus zadomowił się także w Polsce komunistycznej, bytował w niej i dobrze się miał, uczepiony moskiewskich mocodawców. A że czasem mogły się w nim odzywać jakieś śladowe wyrzuty sumienia, szepczące do ucha słowa: „zdrada”, „zdrajca”, „zaprzaniec” –usiłował je zagłuszyć wódką, wzajemnym poklepywaniem się po plecach, a wreszcie agresją wymierzoną w tych, którzy pod sowieckim butem żyć nie chcieli i na niewolę się nie godzili. Tych ludzi „polski” homo sovieticus wrzucał do katowni i więzień, tych mordował ukradkiem i zamazywał pamięć o nich. Zdawać by się mogło w istocie, że homo sovieticus wymarł, zniknął wraz z upadkiem komunizmu. Tak się jednak nie stało. Żyje i ma się dobrze. Nadal bezrefleksyjnie kłania się władzy i wciąż żywi nienawiść do tego, co dawne, tradycyjne, łacińskie, chrześcijańskie.
#GazetaPolska | Do oceny działań szefów prokuratury przyda się Kodeks karny
— Gazeta Polska - w każdą środę (@GPtygodnik) September 25, 2026
Czytaj » https://t.co/lAwU6ucog1 pic.twitter.com/4PHfNjHITG
