Okazało się, że całkiem rozsądni ludzie przejęli się losem małego gryzonia tak bardzo, że gotowi byli wzywać ministra środowiska do natychmiastowej dymisji. Oczywiście, jak zwykle w takich wypadkach, obrodziło ekspertami z zoologii. Część twierdziła, że wiewiórka została zaskoczona przez pilarza z włączoną piłą spalinową. Inni przekonywali, że gryzoń nie chciał opuścić zniszczonego przez człowieka domu i w nim umarł. Jeszcze inni zapewniali, że wiewiórka spała na pieńku. Wszyscy sprawiali wrażenie, jakby po zobaczeniu martwego zwierzątka nagle odebrało im mózgi i zdrowy rozsądek. No i wtedy doszło do mnie, co oznacza socjologiczne pojęcie „bambinizm”. Większość tych ludzi nie chodziła do szkoły, w której przez okno można było zobaczyć harcującą wiewiórkę. Nigdy nie próbowali złapać tego dzikusa. Nie widzieli, jak zwinnie potrafi się poruszać. Jak wysoko buduje swoje gniazda i jak trudno dostać się do jej dziupli. Ja widziałem, więc od razu cała informacja wydawała mi się tak prawdopodobna jak słynny wieloryb pływający w Wiśle. To smutne, że wyrosło całe pokolenie, często mądrych ludzi, których pojęcie o przyrodzie ukształtował film animowany „Zwierzęta z Zielonego Lasu”. W tym świecie borsuk nosi na plecach krecika, wąż jest w stanie dogadać się z myszką, a królik z lisem. Pokolenie to ogląda w sobotnie przedpołudnie filmy o nadzwyczajnie mądrych zwierzątkach, które swoją inteligencją prześcigają towarzyszących im na planie ludzi.
Dla tych osób człowiek zawsze jest intruzem, który zmusza zwierzęta do ucieczki w kierunku mitycznego Rezerwatu Danieli.
